Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

                                                σκέψεις 

Τα χρόνια περνούν 

η κλεψύδρα της ζωής όλο αλλάζει , κάθε της κόκκος πολύτιμος , και μονάκριβος μην τον χαραμίζεται σε πολύ μικρά και αδιάφορα πράγματα . Τώρα πιο πολύ αξίζει η ζωή σου όσο το γήρας φτάνει. 

Η γλώσσα ένα γάργαρο νερό σαν από κουτσουνάρα μύλου παλιού στο Λασίθι που αλαφροπετά στο μελτέμι του καλοκαιριού  . Οσο τραχιά τα  ριζοβούνια τόσο ήπια και ευχάριστη η θέα του κάμπου που μας μεγάλωσε. 

Να την σκέψη μου . Να καθίσω καταμεσής του κάμπου στον Αη Γιάννη ν' απολαύσω την ηρεμία του κάμπου της ψυχής μου . Του κάμπου του πολύχρονου και πολύχρωμου να μου εμπνεύσει ένα ποίημα που να ταξιδεύσει σκέψεις και όνειρα . Να βάλει τα άψυχα και τα ψυχομένα να μου μιλούν ανθρώπινα να παίζουν την λύρα και το λαούτο και να χορεύουν ακόμα και τα χαλίκια.

Να κλείσω τα μάτια και να μείνω εκεί .  

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

 THOMAS COOK

Ο Θωμάς ο μάγειρας έπεσε λέει έξω
πολλές χιλιάδες είναι που άφησε απέξω
Η συνταγή αγαπητοί είναι δοκιμασμένη
γιατί και άλλοι ξακουστοί την έχουν καμωμένη.
Αφού τσεπώσουν τα λεφτά τα δανικά γυρεύουν
να σώσουν την κατάσταση δεν το πολυπιστεύουν
Όλοι οι καπιταλιστές που αρπάζουνε το χρήμα
μάθετε ζούνε μπέικα και την περνάνε φίνα.
Στους απογόνους άφησαν χρήμα χωρίς σταλίκια
και τον κοσμάκη τον απλό πατάνε σαν σκουλήκια.
Αλίμονο στην μοίρα μας κρίμα στο ριζικό μας
αν έχουμε συμφέροντα με το αφεντικό μας .

 Ξεχασμένος ναυτικός

Για πού να πας; ταλαίπωρος, κακόμοιρος
να καρτερείς το τίποτα, θάλασσα ή στεριά
κυνήγησες το όνειρο και έχεις γίνει όμηρος
και μόνο η νοσταλγία σου πονά σαν μαχαιριά.
Το γέλιο σου, τη λύπη σου λιμάνια ενοστάλγησες
το αργυρό φεγγάρι σου για πάντα έχει χαθεί
σε αφιλόξενο βυθό βρέθηκες, και ναυάγησες
σ' ένα θάνατο αργό, βουλιάζεις πιο βαθύ
Ο γλάρος που είχες οδηγό σ’άλλο καράβι πέταξε
ο χάρτης σου ξεθώριασε απ’ την πολύ βροχή
γελάστηκες και πίστεψες τον κόσμο που σου έταξε
και γελασμένος ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Πολυκαιρία στο νερό το πλοίο σου πια σάπισε
τρίζουν τα σανίδια του και φεύγουν τα καρφιά
ένα κορίτσι κάποτε θυμάσαι που σ’αγάπησε
και στο κρεβάτι μ’ άλλονε κουρνιάζει συντροφιά.
Τα θαύματα π’ αντίκρισες, τις θάλασσες που γνώρισες
εικόνες στείρες, αδειανές και κούφια σκηνικά
η μοίρα σου που ενέδωσε και μοναχός την όρισες
βουλιάζει κάπου ανάμεσα σ’ ιδέες κι ιδανικά.
Τώρα..
Συνταξιούχος στάσιμος που ο άνεμος μου κόπασε
μάταια ψάχνω, προσπαθώ να πιάσω τα κουπιά
η μουσική που αγάπησα απότομα μου σιώπησε
και την μικρή γοργόνα μου δεν θ’ ανταμώσω πια.

 Ένα ακόμη μικρό απόσπασμα από κείμενο της συλλογής «Δέκα χρόνια παράξενες μέρες//

Γιάννης Τσαμάνδουρας
Υπάρχει ελπίδα
//
Η θάλασσα απέραντη. Χωρίς κανένα κύμα ατάραχη και βαθιά. Ακτή δεν φαινότανε. Σαράντα μίλια ανοιχτά απ’ τη Γιοκοχάμα. Ο ουρανός βαρύς και συννεφιασμένος. Στον αέρα μήτε γλάρος. Στο κατάστρωμα κανένα χελιδονόψαρο δεν μας έχει επισκεφτεί Ήταν το έσχατο ταξίδι της ναύλωσης. Ο καπετάν Πάνος θα ξεμπαρκάριζε και θα πραγματοποιούσε τ’ όνειρο του. Να ακολουθήσει την φωνή της καρδιάς και του τον έρωτά του. Ο καπετάνιος μπήκε στη Γέφυρα του πλοίου .
-Ε… Παναγή μέτρησε μου τα μίλια μέχρι το Τρικομαλι
-Πού είναι αυτό;
-Στη Σρι Λάνκα κοντά στο Κολόμβο
-Γιατί;
-Αλλάζουμε πορεία. Εκεί θα πάμε να ξεφορτώσουμε.
Ο καπετάν-Πάνος μαράθηκε. Έπεσαν απ’ τα χέρια του κουμπάσο και διπαράλληλοι. Τα χέρια του έτρεμαν . Έβαλε τα κλάματα. Πως τα φέρνει η μοίρα. Ο καπετάνιος που γνώριζε καλά όλα τα πράγματα του κτύπησε στοργικά την πλάτη.
-Έλα μη στεναχωριέσαι. Θα βρεις άλλο τρόπο. Οι καπετάνιοι στην φουρτούνα φαίνονται.
Άρχισε να γράφει γράμματα. Κάθε μέρα και άλλο. Εξυμνούσε την αγάπη, τον έρωτα το πάθος, τα κάλλη τα έβρεχε με δάκρυα τα σφράγιζε έτοιμα να σταλούν στο επόμενο λιμάνι. Χρόνια πέρασαν, μπάρκα και ξέμπαρκα έκανε απάντηση δεν πήρε ποτέ. Άδικα περίμενε την μοίρα του μήπως του έφερνε κανένα ταξίδι για την Γιοκοχάμα να έψαχνε μήπως βρει ίχνη της. Αργότερα μπαρκάριζε με δεξαμενόπλοια τεράστια που οι ρότες των δεν καλούσαν σε αυτό το λιμάνι .
Απόμαχος τώρα στο καφενεδάκι της παραλίας περίμενε μήπως κανένας γλάρος θα τον πλησίαζε. Μπορεί να ήταν αυτή να γύρευε την χαμένη υπόσχεση. Ποιος ξέρει τον πόνο, τους συλλογισμούς του. Η ψυχή λένε πως πάει ταξίδια μακρινά όπου έχει πάει το κορμί. Ίσως τότε υπάρχει ελπίδα.
//Γιάννης Τσαμάνδουρας
Άντε να πάμε στ' ασίγαστα νερά, να κάνουμε ότι κάναμε παλιά, να κατεβάσουμε τον ήλιο και τ' αστέρια με τον εξάντα, ν' αρχίσουμε τα μαθήματα .that was just a dream. Οι Εγγλέζοι τον καπετάνιο ή πλοίαρχο τον λένε και Master... Τέτοιος ήμουν πολλά χρόνια στα δεξαμενόπλοια μέχρι που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Τώρα απλά με φωνάζουν Καπετάν-Γιάννη (καραμελο)
Λιγότερα

 Χαμένος ναυτικός

Και πού να πας; ταλαίπωρος, κακόμοιρος
δεν σε αράζει τίποτα, θάλασσα ή στεριά
κυνήγησες το όνειρο και έχεις γίνει όμηρος
και μόνο η νοσταλγία του πονά σαν μαχαιριά
Το γέλιο σου, λιμάνια που νοστάλγησες
το αργυρό φεγγάρι σου για πάντα έχει χαθεί
σε αφιλόξενο βυθό ευρέθηκες, ναυάγησες
σε κάποιο θάνατο αργό, ακόμη πιο βαθύ
Ο γλάρος που ‘χες οδηγό σ’άλλο καράβι πέταξε
ο χάρτης σου ξεθώριασε απ’ την πολύ βροχή
γελάστηκες σαν πίστεψες τον κόσμο που σου έταξε
και γελασμένος ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Απ’ τον καιρό και το νερό το πλοίο σου πια σάπισε
τρίζουνε τα σανίδια του και φύγαν τα καρφιά
ένα κορίτσι κάποτε θυμάσαι που σ’αγάπησε
και στο κρεβάτι μ’ άλλονε κουρνιάζει συντροφιά.
Τα θαύματα π’ αντίκρισες, τις θάλασσες που γνώρισες
εικόνες στείρες, αδειανές και κούφια σκηνικά
η μοίρα σου που ενέδωσε και μοναχός την όρισες
βουλιάζει κάπου ανάμεσα σ’ ιδέες κι ιδανικά.
Τώρα..
Συνταξιούχος στάσιμος που ο άνεμος του κόπασε
μάταια ψάχνω, προσπαθώ να πιάσω τα κουπιά
η μουσική που αγάπησα απότομα μου σώπασε
και την μικρή γοργόνα μου δεν θ’ ανταμώσω πια.

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

 Δεν μπορώ να κατανοήσω, με ποιο δικαίωμα από αρχαιοτάτων χρόνων εκείνοι οι καπάτσοι των κοινωνιών έχριζαν τους εαυτούς των Βασιλείς ελέω Θεού ! Ελέω διαβόλου λέω εγώ . Και η μακαριστή Βασίλισσα της Αγγλίας ελέω διαβόλου μάλλον έγινε Βασίλισσα , με της οποίας την εντολή κρεμάστηκαν οι αγωνιστές της Ελευθερίας της Κύπρου το 1955-1957.Αρέσει μάλιστα στους Βασιλείς να αποκαλούνται ισόβιοι και εννοούν αιώνιοι τρομάρα τους και να αποκαλούν τους υπηκόους δούλους όπως ακριβώς κάνουν και οι παπάδες , βαφτίζεται ο δούλος ή δούλη του Θεού, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των δούλων. Εγώ Πιστεύω πως ο Θεός όλα τα πλάσματα του τα θεωρεί παιδιά του και τα θέλει ελεύθερους ανθρώπους και όχι δούλους. Γι αυτό ο Καζαντζάκης γράφει Παπάδες Βασιλιάδες σίγουρα έχουν βγάλει εισιτήριο για την κόλαση! Οι Παπάδες μάλιστα όταν οι ψάλτες τσακώνονται στους ιερούς Ναούς τους λένε κακομοίρηδες μα εσείς και στην αίθουσα που σας βάνει ο Θεός στον Παράδεισο κι εκεί όλο τσακωμούς κάνετε και φασαρίες. Και οι ψάλτες απαντάνε στους Παπάδες ναι αλλά στην αίθουσα του παραδείσου που βάζει ο Θεός τους Παπάδες επικρατεί απόλυτη ησυχία , Γιατί ρωτούν οι Παπάδες και οι Ψάλτες απαντούν γιατί δεν υπάρχει κανείς μέσα !

 και επί ο λόγος περί χριστιανισμού εις ον ουκ εξεφράσθειν αλλά τα περί βασιλείας και θρόνου και των προσκυνουντων αυτόν << Ος γαρ επαισχυνθή με .... εν τη γενεά ταύτη την μοιχαλίδι και αμαρτωλώ επαισχυνθήσεται αυτόν ο Πατήρ εν τη βασιλεία αυτού,>> . Άλλο πράγμα ο βασιλιάς της τράπουλας, άλλος της Αγγλίας και άλλο ο Βασιλεύς των πάντων.. Βασίλεια πάντως έχουν και δούλους πολλούς . Πιστεύει ο δούλος του θεού και ψωμί να μην έχει . Εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ. Μεταλαμβάνει ο δούλος του θεού. Ο Θεός μας έκανε ελεύθερους με σκέψη και βούληση για να μας θέλει δούλους . Αμήν.

Κάποτε κάποιες κότες κακάριζαν και εδώ <<ψωμί και ελιά και Κωτσο Βασιλιά>> Και αι ήμεραι αυτών ωσει άνθος του αγρού εξανθήτωσαν Αμήν

Λιγότερα