Ένα ακόμη μικρό απόσπασμα από κείμενο της συλλογής «Δέκα χρόνια παράξενες μέρες//
Γιάννης Τσαμάνδουρας
Υπάρχει ελπίδα
//
Η θάλασσα απέραντη. Χωρίς κανένα κύμα ατάραχη και βαθιά. Ακτή δεν φαινότανε. Σαράντα μίλια ανοιχτά απ’ τη Γιοκοχάμα. Ο ουρανός βαρύς και συννεφιασμένος. Στον αέρα μήτε γλάρος. Στο κατάστρωμα κανένα χελιδονόψαρο δεν μας έχει επισκεφτεί Ήταν το έσχατο ταξίδι της ναύλωσης. Ο καπετάν Πάνος θα ξεμπαρκάριζε και θα πραγματοποιούσε τ’ όνειρο του. Να ακολουθήσει την φωνή της καρδιάς και του τον έρωτά του. Ο καπετάνιος μπήκε στη Γέφυρα του πλοίου .
-Ε… Παναγή μέτρησε μου τα μίλια μέχρι το Τρικομαλι
-Πού είναι αυτό;
-Στη Σρι Λάνκα κοντά στο Κολόμβο
-Γιατί;
-Αλλάζουμε πορεία. Εκεί θα πάμε να ξεφορτώσουμε.
Ο καπετάν-Πάνος μαράθηκε. Έπεσαν απ’ τα χέρια του κουμπάσο και διπαράλληλοι. Τα χέρια του έτρεμαν . Έβαλε τα κλάματα. Πως τα φέρνει η μοίρα. Ο καπετάνιος που γνώριζε καλά όλα τα πράγματα του κτύπησε στοργικά την πλάτη.
-Έλα μη στεναχωριέσαι. Θα βρεις άλλο τρόπο. Οι καπετάνιοι στην φουρτούνα φαίνονται.
Άρχισε να γράφει γράμματα. Κάθε μέρα και άλλο. Εξυμνούσε την αγάπη, τον έρωτα το πάθος, τα κάλλη τα έβρεχε με δάκρυα τα σφράγιζε έτοιμα να σταλούν στο επόμενο λιμάνι. Χρόνια πέρασαν, μπάρκα και ξέμπαρκα έκανε απάντηση δεν πήρε ποτέ. Άδικα περίμενε την μοίρα του μήπως του έφερνε κανένα ταξίδι για την Γιοκοχάμα να έψαχνε μήπως βρει ίχνη της. Αργότερα μπαρκάριζε με δεξαμενόπλοια τεράστια που οι ρότες των δεν καλούσαν σε αυτό το λιμάνι .
Απόμαχος τώρα στο καφενεδάκι της παραλίας περίμενε μήπως κανένας γλάρος θα τον πλησίαζε. Μπορεί να ήταν αυτή να γύρευε την χαμένη υπόσχεση. Ποιος ξέρει τον πόνο, τους συλλογισμούς του. Η ψυχή λένε πως πάει ταξίδια μακρινά όπου έχει πάει το κορμί. Ίσως τότε υπάρχει ελπίδα.
//Γιάννης Τσαμάνδουρας
Άντε να πάμε στ' ασίγαστα νερά, να κάνουμε ότι κάναμε παλιά, να κατεβάσουμε τον ήλιο και τ' αστέρια με τον εξάντα, ν' αρχίσουμε τα μαθήματα .that was just a dream. Οι Εγγλέζοι τον καπετάνιο ή πλοίαρχο τον λένε και Master... Τέτοιος ήμουν πολλά χρόνια στα δεξαμενόπλοια μέχρι που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Τώρα απλά με φωνάζουν Καπετάν-Γιάννη (καραμελο)
Λιγότερα