Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

                                                σκέψεις 

Τα χρόνια περνούν 

η κλεψύδρα της ζωής όλο αλλάζει , κάθε της κόκκος πολύτιμος , και μονάκριβος μην τον χαραμίζεται σε πολύ μικρά και αδιάφορα πράγματα . Τώρα πιο πολύ αξίζει η ζωή σου όσο το γήρας φτάνει. 

Η γλώσσα ένα γάργαρο νερό σαν από κουτσουνάρα μύλου παλιού στο Λασίθι που αλαφροπετά στο μελτέμι του καλοκαιριού  . Οσο τραχιά τα  ριζοβούνια τόσο ήπια και ευχάριστη η θέα του κάμπου που μας μεγάλωσε. 

Να την σκέψη μου . Να καθίσω καταμεσής του κάμπου στον Αη Γιάννη ν' απολαύσω την ηρεμία του κάμπου της ψυχής μου . Του κάμπου του πολύχρονου και πολύχρωμου να μου εμπνεύσει ένα ποίημα που να ταξιδεύσει σκέψεις και όνειρα . Να βάλει τα άψυχα και τα ψυχομένα να μου μιλούν ανθρώπινα να παίζουν την λύρα και το λαούτο και να χορεύουν ακόμα και τα χαλίκια.

Να κλείσω τα μάτια και να μείνω εκεί .  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου