Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

                                                σκέψεις 

Τα χρόνια περνούν 

η κλεψύδρα της ζωής όλο αλλάζει , κάθε της κόκκος πολύτιμος , και μονάκριβος μην τον χαραμίζεται σε πολύ μικρά και αδιάφορα πράγματα . Τώρα πιο πολύ αξίζει η ζωή σου όσο το γήρας φτάνει. 

Η γλώσσα ένα γάργαρο νερό σαν από κουτσουνάρα μύλου παλιού στο Λασίθι που αλαφροπετά στο μελτέμι του καλοκαιριού  . Οσο τραχιά τα  ριζοβούνια τόσο ήπια και ευχάριστη η θέα του κάμπου που μας μεγάλωσε. 

Να την σκέψη μου . Να καθίσω καταμεσής του κάμπου στον Αη Γιάννη ν' απολαύσω την ηρεμία του κάμπου της ψυχής μου . Του κάμπου του πολύχρονου και πολύχρωμου να μου εμπνεύσει ένα ποίημα που να ταξιδεύσει σκέψεις και όνειρα . Να βάλει τα άψυχα και τα ψυχομένα να μου μιλούν ανθρώπινα να παίζουν την λύρα και το λαούτο και να χορεύουν ακόμα και τα χαλίκια.

Να κλείσω τα μάτια και να μείνω εκεί .  

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

 THOMAS COOK

Ο Θωμάς ο μάγειρας έπεσε λέει έξω
πολλές χιλιάδες είναι που άφησε απέξω
Η συνταγή αγαπητοί είναι δοκιμασμένη
γιατί και άλλοι ξακουστοί την έχουν καμωμένη.
Αφού τσεπώσουν τα λεφτά τα δανικά γυρεύουν
να σώσουν την κατάσταση δεν το πολυπιστεύουν
Όλοι οι καπιταλιστές που αρπάζουνε το χρήμα
μάθετε ζούνε μπέικα και την περνάνε φίνα.
Στους απογόνους άφησαν χρήμα χωρίς σταλίκια
και τον κοσμάκη τον απλό πατάνε σαν σκουλήκια.
Αλίμονο στην μοίρα μας κρίμα στο ριζικό μας
αν έχουμε συμφέροντα με το αφεντικό μας .

 Ξεχασμένος ναυτικός

Για πού να πας; ταλαίπωρος, κακόμοιρος
να καρτερείς το τίποτα, θάλασσα ή στεριά
κυνήγησες το όνειρο και έχεις γίνει όμηρος
και μόνο η νοσταλγία σου πονά σαν μαχαιριά.
Το γέλιο σου, τη λύπη σου λιμάνια ενοστάλγησες
το αργυρό φεγγάρι σου για πάντα έχει χαθεί
σε αφιλόξενο βυθό βρέθηκες, και ναυάγησες
σ' ένα θάνατο αργό, βουλιάζεις πιο βαθύ
Ο γλάρος που είχες οδηγό σ’άλλο καράβι πέταξε
ο χάρτης σου ξεθώριασε απ’ την πολύ βροχή
γελάστηκες και πίστεψες τον κόσμο που σου έταξε
και γελασμένος ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Πολυκαιρία στο νερό το πλοίο σου πια σάπισε
τρίζουν τα σανίδια του και φεύγουν τα καρφιά
ένα κορίτσι κάποτε θυμάσαι που σ’αγάπησε
και στο κρεβάτι μ’ άλλονε κουρνιάζει συντροφιά.
Τα θαύματα π’ αντίκρισες, τις θάλασσες που γνώρισες
εικόνες στείρες, αδειανές και κούφια σκηνικά
η μοίρα σου που ενέδωσε και μοναχός την όρισες
βουλιάζει κάπου ανάμεσα σ’ ιδέες κι ιδανικά.
Τώρα..
Συνταξιούχος στάσιμος που ο άνεμος μου κόπασε
μάταια ψάχνω, προσπαθώ να πιάσω τα κουπιά
η μουσική που αγάπησα απότομα μου σιώπησε
και την μικρή γοργόνα μου δεν θ’ ανταμώσω πια.

 Ένα ακόμη μικρό απόσπασμα από κείμενο της συλλογής «Δέκα χρόνια παράξενες μέρες//

Γιάννης Τσαμάνδουρας
Υπάρχει ελπίδα
//
Η θάλασσα απέραντη. Χωρίς κανένα κύμα ατάραχη και βαθιά. Ακτή δεν φαινότανε. Σαράντα μίλια ανοιχτά απ’ τη Γιοκοχάμα. Ο ουρανός βαρύς και συννεφιασμένος. Στον αέρα μήτε γλάρος. Στο κατάστρωμα κανένα χελιδονόψαρο δεν μας έχει επισκεφτεί Ήταν το έσχατο ταξίδι της ναύλωσης. Ο καπετάν Πάνος θα ξεμπαρκάριζε και θα πραγματοποιούσε τ’ όνειρο του. Να ακολουθήσει την φωνή της καρδιάς και του τον έρωτά του. Ο καπετάνιος μπήκε στη Γέφυρα του πλοίου .
-Ε… Παναγή μέτρησε μου τα μίλια μέχρι το Τρικομαλι
-Πού είναι αυτό;
-Στη Σρι Λάνκα κοντά στο Κολόμβο
-Γιατί;
-Αλλάζουμε πορεία. Εκεί θα πάμε να ξεφορτώσουμε.
Ο καπετάν-Πάνος μαράθηκε. Έπεσαν απ’ τα χέρια του κουμπάσο και διπαράλληλοι. Τα χέρια του έτρεμαν . Έβαλε τα κλάματα. Πως τα φέρνει η μοίρα. Ο καπετάνιος που γνώριζε καλά όλα τα πράγματα του κτύπησε στοργικά την πλάτη.
-Έλα μη στεναχωριέσαι. Θα βρεις άλλο τρόπο. Οι καπετάνιοι στην φουρτούνα φαίνονται.
Άρχισε να γράφει γράμματα. Κάθε μέρα και άλλο. Εξυμνούσε την αγάπη, τον έρωτα το πάθος, τα κάλλη τα έβρεχε με δάκρυα τα σφράγιζε έτοιμα να σταλούν στο επόμενο λιμάνι. Χρόνια πέρασαν, μπάρκα και ξέμπαρκα έκανε απάντηση δεν πήρε ποτέ. Άδικα περίμενε την μοίρα του μήπως του έφερνε κανένα ταξίδι για την Γιοκοχάμα να έψαχνε μήπως βρει ίχνη της. Αργότερα μπαρκάριζε με δεξαμενόπλοια τεράστια που οι ρότες των δεν καλούσαν σε αυτό το λιμάνι .
Απόμαχος τώρα στο καφενεδάκι της παραλίας περίμενε μήπως κανένας γλάρος θα τον πλησίαζε. Μπορεί να ήταν αυτή να γύρευε την χαμένη υπόσχεση. Ποιος ξέρει τον πόνο, τους συλλογισμούς του. Η ψυχή λένε πως πάει ταξίδια μακρινά όπου έχει πάει το κορμί. Ίσως τότε υπάρχει ελπίδα.
//Γιάννης Τσαμάνδουρας
Άντε να πάμε στ' ασίγαστα νερά, να κάνουμε ότι κάναμε παλιά, να κατεβάσουμε τον ήλιο και τ' αστέρια με τον εξάντα, ν' αρχίσουμε τα μαθήματα .that was just a dream. Οι Εγγλέζοι τον καπετάνιο ή πλοίαρχο τον λένε και Master... Τέτοιος ήμουν πολλά χρόνια στα δεξαμενόπλοια μέχρι που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Τώρα απλά με φωνάζουν Καπετάν-Γιάννη (καραμελο)
Λιγότερα

 Χαμένος ναυτικός

Και πού να πας; ταλαίπωρος, κακόμοιρος
δεν σε αράζει τίποτα, θάλασσα ή στεριά
κυνήγησες το όνειρο και έχεις γίνει όμηρος
και μόνο η νοσταλγία του πονά σαν μαχαιριά
Το γέλιο σου, λιμάνια που νοστάλγησες
το αργυρό φεγγάρι σου για πάντα έχει χαθεί
σε αφιλόξενο βυθό ευρέθηκες, ναυάγησες
σε κάποιο θάνατο αργό, ακόμη πιο βαθύ
Ο γλάρος που ‘χες οδηγό σ’άλλο καράβι πέταξε
ο χάρτης σου ξεθώριασε απ’ την πολύ βροχή
γελάστηκες σαν πίστεψες τον κόσμο που σου έταξε
και γελασμένος ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Απ’ τον καιρό και το νερό το πλοίο σου πια σάπισε
τρίζουνε τα σανίδια του και φύγαν τα καρφιά
ένα κορίτσι κάποτε θυμάσαι που σ’αγάπησε
και στο κρεβάτι μ’ άλλονε κουρνιάζει συντροφιά.
Τα θαύματα π’ αντίκρισες, τις θάλασσες που γνώρισες
εικόνες στείρες, αδειανές και κούφια σκηνικά
η μοίρα σου που ενέδωσε και μοναχός την όρισες
βουλιάζει κάπου ανάμεσα σ’ ιδέες κι ιδανικά.
Τώρα..
Συνταξιούχος στάσιμος που ο άνεμος του κόπασε
μάταια ψάχνω, προσπαθώ να πιάσω τα κουπιά
η μουσική που αγάπησα απότομα μου σώπασε
και την μικρή γοργόνα μου δεν θ’ ανταμώσω πια.

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

 Δεν μπορώ να κατανοήσω, με ποιο δικαίωμα από αρχαιοτάτων χρόνων εκείνοι οι καπάτσοι των κοινωνιών έχριζαν τους εαυτούς των Βασιλείς ελέω Θεού ! Ελέω διαβόλου λέω εγώ . Και η μακαριστή Βασίλισσα της Αγγλίας ελέω διαβόλου μάλλον έγινε Βασίλισσα , με της οποίας την εντολή κρεμάστηκαν οι αγωνιστές της Ελευθερίας της Κύπρου το 1955-1957.Αρέσει μάλιστα στους Βασιλείς να αποκαλούνται ισόβιοι και εννοούν αιώνιοι τρομάρα τους και να αποκαλούν τους υπηκόους δούλους όπως ακριβώς κάνουν και οι παπάδες , βαφτίζεται ο δούλος ή δούλη του Θεού, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των δούλων. Εγώ Πιστεύω πως ο Θεός όλα τα πλάσματα του τα θεωρεί παιδιά του και τα θέλει ελεύθερους ανθρώπους και όχι δούλους. Γι αυτό ο Καζαντζάκης γράφει Παπάδες Βασιλιάδες σίγουρα έχουν βγάλει εισιτήριο για την κόλαση! Οι Παπάδες μάλιστα όταν οι ψάλτες τσακώνονται στους ιερούς Ναούς τους λένε κακομοίρηδες μα εσείς και στην αίθουσα που σας βάνει ο Θεός στον Παράδεισο κι εκεί όλο τσακωμούς κάνετε και φασαρίες. Και οι ψάλτες απαντάνε στους Παπάδες ναι αλλά στην αίθουσα του παραδείσου που βάζει ο Θεός τους Παπάδες επικρατεί απόλυτη ησυχία , Γιατί ρωτούν οι Παπάδες και οι Ψάλτες απαντούν γιατί δεν υπάρχει κανείς μέσα !

 και επί ο λόγος περί χριστιανισμού εις ον ουκ εξεφράσθειν αλλά τα περί βασιλείας και θρόνου και των προσκυνουντων αυτόν << Ος γαρ επαισχυνθή με .... εν τη γενεά ταύτη την μοιχαλίδι και αμαρτωλώ επαισχυνθήσεται αυτόν ο Πατήρ εν τη βασιλεία αυτού,>> . Άλλο πράγμα ο βασιλιάς της τράπουλας, άλλος της Αγγλίας και άλλο ο Βασιλεύς των πάντων.. Βασίλεια πάντως έχουν και δούλους πολλούς . Πιστεύει ο δούλος του θεού και ψωμί να μην έχει . Εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ. Μεταλαμβάνει ο δούλος του θεού. Ο Θεός μας έκανε ελεύθερους με σκέψη και βούληση για να μας θέλει δούλους . Αμήν.

Κάποτε κάποιες κότες κακάριζαν και εδώ <<ψωμί και ελιά και Κωτσο Βασιλιά>> Και αι ήμεραι αυτών ωσει άνθος του αγρού εξανθήτωσαν Αμήν

Λιγότερα

 Δεν φταίω εγώ . Εδω στο Ελλαδιστάν ο λαός τρώει σανό και τον θεωρεί ότι είναι και νόστιμος. Βέβαια έτσι τον πασάρουν όλα τα Μέσα μαζικής προπαγάνδας αφού όλα τα κανάλια τις παράτες από την κηδεία της άνασσας έπαιζαν λες και δεν είχαν τίποτα άλλο να πουν για την κατάντια μας .

Πάει πέρασε την θάψανε, Φοβάμαι μην βρικολακιάσει αφού τόσα χρόνια βρικόλακας ήταν και επανέλθει να κάνει ότι δεν έκανε στα τόσα χρόνια της δυναστείας της . Γιαυτό λέω να την παλουκώσουν , ή να την αλείψουν με κατράμι, να την περιλούσουν με ασβέστη να μην κακανθρωπίσει.
Είχα μια σκασίλα γιατί ο άνεργος συνταξιούχος έκλαψε , για τα δυσεγγονάκια που δάκρυσαν για την Καμήλα που ήταν Βακτριανή (είχε μια Ήβη, για να μην πω καμπούρα. ) για τις λυπημένες μοντέρνες τυχερές εγγονές με μαύρα και καπέλα που για τα μάτια του κόσμου δεν μαλλιοτραβήχτηκαν .
Ακούς λέει τα είχε σχεδιάσει όλα για την κηδεία της . Τις παράτες τους φουστο-φορεμένους τα συνολάκια των κυριών και τα καπέλα με τα φτερά τις στολές των ιπποκόμων των Γρεναδιέρων των Σκοτσέζων, τα άλογα και όλο το σκυλολόι. Φημολογείται ότι είχε στείλει και στον Γκιώνη τον δικό μας πρόσκληση για την παράτα και την φανφάρα.
Μου άρεσε το πλήθος του κόσμου που περίμενε 20 και πάνω ώρες να περάσει να πει αντίο στη μητερούλα , την γιαγιούλα, την αδελφή, που τους κατάκλεψε τόσα χρόνια για να είναι το σύμβολο των, η ενότητα των και τα σκατά που δεν βρωμάνε .
Κανένας δεν ρώτησε αυτούς τους Σανοθρεμένους στην ουρά αν είχε να πληρώσει το ρεύμα το νοίκι, το νερό , το ψωμί, αν μπορεί να ζήσει με λίγη αξιοπρέπεια και ας μην ήταν λόρδος , κόμης, υποκόμης, δούκας πρίγκιπας ή πριγκηπέσσα. Μονο γαλόνια, σχοινιά χρυσά και τίτλους. Φτου στα γαλόνια σας .
ΥΓ Την μόνη Πριγκηπέσσα που ξέρω είναι του... Μάλαμα

 Καλή Μέρα.

Σα περπατάς ανάμεσα σε νεκρούς
μη χαίρεσαι που περπατάς ακόμα
θα 'ρθει η σειρά σου και με αυτούς
θα είστε στο ίδιο μαύρο χώμα.
Πέρασα από τον τόπο του τελικού προορισμού
τόση γαλήνη και σιωπή παράδεισος δεν έχει
Μην είναι αυτή η κόλαση και ψέμματα μας λένε ?
Παντού σταυροί και μάρμαρα απόλυτη ησυχία
Μια πολιτεία με νεκρούς , αγγέλους και στεφάνια
λουλούδια και επιτύμβια γραφές ποιηματάκια
εδώ ζητούν παρηγοριά στου ουρανού το δήλι
οι μαυροφόρες που έρχονται ν' ανάψουν το κανδήλι .
Πες μου γιατί χαμογελάς
και νύφη είσαι ντυμένη
κόρη μικρή σου ζήλεψε
Χάρος την ομορφιά σου
κόκκινο ρόδι σου έδωσε
σπυρί σπυρί το πήρες
και το χαμό σε όρισαν
όλες οι μαύρες μοίρες .

 ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΣ ΝΑ ΞΑΠΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΑ ΛΕΙΒΑΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΠΑΖΟΥΝ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ ΜΕ ΓΥΜΝΟΣΘΗΘΕΣ ΝΕΡΑΙΔΕΣ...ΚΑΜΠΟΥΣ ΟΛΑΝΘΥΣΤΟΥΣ ΜΕ ΠΟΛΥΧΡΟΜΑ ΛΟΛΟΥΔΙΑ...ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ...ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΥΓΗ ΠΟΥ ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΘΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΣΗ....ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΓΑΛΗΝΗΕΣ ΠΟΥ ΠΟΥ ΟΙ ΣΤΑΛΕΣ ΤΗΣ ΗΡΕΜΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΚΑΝΟΥΝ ΓΚΕΛΕΣ ΧΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ....ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΜΠΛΕΚΟΥΝ ΤΡΥΦΕΡΑ ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΣΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑ...ΑΝΤΕ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ ΡΗΜΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΤΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΑΤΑ ...ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

 Περνά ο χρόνος άχρονος θαρρείς χωρίς ν' αφήνει

στο πέρασμα πληγές, του πόθου να μη δίνει
κοιτάζω την ανατολή και πάω για την δύση
και κάνω ξόρκια του έρωτα να μη με συναντήσει.
Δε σ' έφτανα σαν ρήμαζα της νιότης την ικμάδα
δεν πήρα από τα χείλη σου του έρωτα φιλιά
στάχτη γίναν τα χρόνια μου σα τουρκική αρμάδα
που πυρπολήσαν× Έλληνες στα χρόνια τα παλιά.
Αν ειν' πρεπό της μοίρας μου να ζήσω τις ελπίδες
πριν φτάσει η αγάπη ουρανό και ανάψει μια φωτιά
θα ήθελα στ' όνειρο να βγούνε οι νυχτερίδες
να πνίξουν την αγάπη μου με μια σφιχτή θηλιά.
Παλεύω με τις σκέψεις μου και χίλιους όρκους κάνω
να σ' αγαπώ μέχρι να ζω και ακόμα αν αποκάνω
στίχοι να μείνουν να ιστορούν το κάτι παραπάνω
και γράψε ένα από αυτούς στον τάφο μου επάνω.

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026

γέννηση εγγονιού μου

 Φως λευκό ήλθες διάχυτο

μου μίλησες για την ζωή 

φώτισες τα σκοτεινά 

χάρισες χρώματα γύρο σου.


Το πύρινο του Προμηθέα το χέρι

δώρο θεών θεόσταλτο δίνεις ζωή 

Μανα πατέρας κοινωνοί ιερών μυστηρίων 

να γαληνεύουν την ζήση σου. 


 Άνοιξες παράθυρο στον ήλιο 

κράτας την τύχη στο μικρό σου χέρι 

ουρανού και γης μετέωρα αστέρια 

το ποιο μικρό αστέρι είσαι εσύ.

τα θέλω μου

 ΑΠΟΨΕ είμαστε και οι δυο σιωπηλοί

ακόμα και τις λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη

και ξέρω πως θέλω να σου δόσω ένα φιλί

και εσύ θα πεις θέλω να μείνουμε δυο φίλοι .


Δεν θέλω να είμαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί 

αρκεί, απλά  δεν θέλω να θυμάμαι  

ούτε να ξέρω που θα πας ποια θα 'είσαι εσύ

θέλω ένα όνειρο μονάχα να ναι


Δος μου λοιπόν το τελευταίο σου φιλί 

στη μοναξιά να μ' αφήσεις  να κρυώνω 

και φύγε πριν γυρίσεις το κλειδί 

δεν θέλω να με δεις να μαραζώνω .

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026

 Καλημέρα

Υπάρχουν μέρες καλές και μέρες κακές.
καμιά φορά άμα δεν είσαι καλά και σε πιάνουν τα κλάματα, να σκέφτεσαι τις καλές μέρες που όλα ήταν καλά. Αυτές τις μέρες που είναι όμορφες σαν παγωτό. Γιαυτό όταν είσαι λυπημένος μπορείς να παίρνεις από τις καλές μέρες λίγο και να συνέρχεσαι. Λοιπόν άμα είσαι χαρούμενος να σκέφτεσαι και τις κακές μέρες που δεν θα είσαι καλά και θα στενάζεις και να λες .Ας φυλάξω και λίγο χαρά για τις κακές μέρες. Έτσι δεν θα κλαις ή θα κλαις πιο λίγο λίγο.
Ήλιε μου! γίνηκες βραχνάς
και ο ίσκιος σου φοβέρα
οι δυσκολίες της χρονιάς
πως θα τα βγάλω πέρα
-Για ποια πατρίδα να μιλώ
για ποια να τραγουδήσω
αυτή οπού έχω στην καρδιά
πως να την λησμονήσω...
Κοπάδια λύκων κι ερπετών
πέσαν με μπαμπεσιά
ν´αρπάξουν ότι απόμεινε
στη χώρα των Σοφών...
Τέλος δεν έχει ο ξεπεσμός
τέλος δεν έχει ο δρόμος
της λευτεριάς μας ο σκοπός
μας έχει γίνει τρόμος......
Λιγότερα

 Καλή Κυργιακή

Αντι μνημοσύνου
Θαλασσοπούλι έγινε την ώρα που έμπαινε το πλοίο στο λιμάνι
Την πνοή σου την άφησες στα βρώμικα νερά του Πειραιά.
Το σώμα σου στο κασόνι. Δεν ταξίδεψες όπως επιθυμούσες.
Σε ταξιδέψανε επισκέπτη. Εγώ σ΄ έσπρωξα ή κάποιος σαν εμένα.
Γύρνα στην πόλη σου Γλαρόνι . Πέτα πάνω από την λίμνη
Ένα ψύχουλο θα σου πετάξω από τα τραπεζάκια της παραλίας.
Να τριγυρνάς στον πεζόδρομο πάνω κάτω με χαμόγελο.
Γλαρόνι άσπρο και σταχτί πέτα ελεύθερο τώρα στην πόλη σου
Στην πόλη που σε αγαπούσε.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026

 Η ελπίδα δεν υπάρχει

Είμαι ένα σύννεφο που γεννά ψιχάλες
πιστεύω πως μαζί τούτες οι στάλες
θάλασσα κάποτε θα γίνουν
επάνω τους να ταξιδέψω
όσο γερνώ οι θύμησες μ' αφήνουν
που αδυνατώ να προστατέψω.
Κανένας δεν με διόρισε σε θέση
ούτε τα λόγια μου πουλώ
τού κεφαλιού μου ακούω και μ' αρέσει
και ένα όχι βροντερό θα πω
σε κάθε σχέση.
Σαν τον ξερό τον πλάτανο που ορθός στέκει ακόμη
έτσι και εγώ θα στέκομαι και δεν θα πω συγνώμη.
Είμαι ξερός σαν πλάτανος όρθιος στην ποταμίδα
νομίζω τούτος ο λαός δεν έχει πια ελπίδα.
καπετα-Γιάννης(καραμέλος)
Λ

Ωραία μας τα λές Καπετάνιο και Μπράβο σου μήπως και ξυπνήσουν καμιά φορά τα ζωντόβολα γιατί έτσι μας εκλαμβάνει η εκάστοτε εξουσία. Η Απάντηση του Λαού πρέπει να είναι Ειρηνική και Καθολική , στην αρχή , στη συνέχεια αν επιμένουν βίαιη και καθολική κανείς δεν μπορεί ν' αντισταθεί στη βία του Λαού όταν υπερασπίζεται τις Ελευθερίες του. Χωρίς Ελευθερία και Ελευθερίες ο Άνθρωπος ουδόλως διαφέρει από τα ζώα αλλά και αυτά στα δάση είναι παντελώς Ελεύθερα.Ο Αυτοκράτωρ της Ρώμης, Κικέρων διακήρυττε << Προτιμώ την ταραχώδη Ελευθερία ,παρά την ήρεμον δουλείαν >> Ποιοί είναι αυτοί οι Νεοταξίτες που θέλουν να μας αλλυσοδέσουν και σιδηροδέσμιους να μας οδηγήσουν στην Εξαθλίωση ; Και με ποιό δικαίωμα δεν μας τα είπαν αυτά πρίν τις Εκλογές ; Όχι βέβαια γιατί θα τους έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, όλες τις ελεεινότητες τους θέλουν να τις εφαρμόζουν Μετεκλογικά , προεκλογικά Μούγκα. Από που βρε Κερατάδες αντλείται αυτό το δικαίωμα να σας κάνομε γνώστες στην κρεβατοκάμαρά μας , στα οικονομικά μας, στις ελεύθερες σκέψεις και απόψεις μας , στις μετακινήσεις, στα μυστικά μας ; Ο Θεός μας έπλασε Ελεύθερους πάνω στη Γη, γι αυτό και οι Αρχαίοι Έλληνες τους Θεούς τους προσφωνούσαν φίλους. Φίλε Δία ,Φίλη Αθηνά. Αλλά και η χριστιανική Κοσμοθεωρία μας δίδαξε ότι ο Θεός μας έπλασε; <<Κατ' εικόνα και καθ΄ομοίωση>> Με αυτά που απεργάζεστε τώρα : Τι θέλετε εσείς οι Νεοταξίτες να προσβάλλεται και την Εικόνα του Θεού , με τέτοια Αλαζονεία σίγουρα θα τα φάτε τα μούτρα σας. Η Ηγεσία της Ορθοδοξίας , όλος ο Λαός πρέπει να κηρύξει την Εκκλησία του σε Διωγμό, κι αν δεν το κάνει η Ηγεσία θα βρεθούν κάτι φτωχοκαλόγηροι μάρτυρες που θα βγούν μπροστά να προστατέψουν το ποίμνιο του Θείου Δημιουργού, όπως το έπραξαν και στο παρελθόν . Και να μην λησμονείτε ποτέ πως του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.Δεν φοβηθάκαμε τον αιμασταγή Χίτλερ, τον αιμοσταγή Στάλιν και θα φοβηθούμε τώρα εσάς , πλανάστε πλάνην οικτράν.Μας παραγγέλνει ο Μεγάλος στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης: : Μην φοβάστε τον θάνατο ,μην φοβάστε τις αρρώστειες, μην φοβάστε τη φυλακή και την πείνα,να φοβάστε μονάχα τον φόβο . Κι αυτόν να βγείτε στους δρόμους, φοβερίστε τον φόβο κι εκείνος θα σας φοβηθεί και θα εξαφανιστεί και τότε θα είστε Λεύτεροι 

  κανείς δεν μπορεί ν' αντισταθεί στη βία του Λαού όταν υπερασπίζεται τις Ελευθερίες του. Χωρίς Ελευθερία και Ελευθερίες ο Άνθρωπος ουδόλως διαφέρει από τα ζώα αλλά και αυτά στα δάση είναι παντελώς Ελεύθερα.Ο Αυτοκράτωρ της Ρώμης, Κικέρων διακήρυττε << Προτιμώ την ταραχώδη Ελευθερία ,παρά την ήρεμον δουλείαν >> Ποιοί είναι αυτοί οι Νεοταξίτες που θέλουν να μας αλλυσοδέσουν και σιδηροδέσμιους να μας οδηγήσουν στην Εξαθλίωση ; Και με ποιό δικαίωμα δεν μας τα είπαν αυτά πρίν τις Εκλογές ; Όχι βέβαια γιατί θα τους έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, όλες τις ελεεινότητες τους θέλουν να τις εφαρμόζουν Μετεκλογικά , προεκλογικά Μούγκα. Από που βρε Κερατάδες αντλείται αυτό το δικαίωμα να σας κάνομε γνώστες στην κρεβατοκάμαρά μας , στα οικονομικά μας, στις ελεύθερες σκέψεις και απόψεις μας , στις μετακινήσεις, στα μυστικά μας ; Ο Θεός μας έπλασε Ελεύθερους πάνω στη Γη, γι αυτό και οι Αρχαίοι Έλληνες τους Θεούς τους προσφωνούσαν φίλους. Φίλε Δία ,Φίλη Αθηνά. Αλλά και η χριστιανική Κοσμοθεωρία μας δίδαξε ότι ο Θεός μας έπλασε; <<Κατ' εικόνα και καθ΄ομοίωση>> Με αυτά που απεργάζεστε τώρα : Τι θέλετε εσείς οι Νεοταξίτες να προσβάλλεται και την Εικόνα του Θεού , με τέτοια Αλαζονεία σίγουρα θα τα φάτε τα μούτρα σας. Η Ηγεσία της Ορθοδοξίας , όλος ο Λαός πρέπει να κηρύξει την Εκκλησία του σε Διωγμό, κι αν δεν το κάνει η Ηγεσία θα βρεθούν κάτι φτωχοκαλόγηροι μάρτυρες που θα βγούν μπροστά να προστατέψουν το ποίμνιο του Θείου Δημιουργού, όπως το έπραξαν και στο παρελθόν . Και να μην λησμονείτε ποτέ πως του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.Δεν φοβηθάκαμε τον αιμασταγή Χίτλερ, τον αιμοσταγή Στάλιν και θα φοβηθούμε τώρα εσάς , πλανάστε πλάνην οικτράν.Μας παραγγέλνει ο Μεγάλος στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης: : Μην φοβάστε τον θάνατο ,μην φοβάστε τις αρρώστειες, μην φοβάστε τη φυλακή και την πείνα,να φοβάστε μονάχα τον φόβο . Κι αυτόν να βγείτε στους δρόμους, φοβερίστε τον φόβο κι εκείνος θα σας φοβηθεί και θα εξαφανιστεί και τότε θα είστε Λεύτεροι! ΕΛ>ΚΡΗΣ

 του κ. Κώστα Φ.

Είπα να μην ταραχτώ άλλο . Αλλά δεν αντέχω με τούτα εκείνα και τ’ άλλα. Γιαυτό λοιπόν αφήστε τα τσιπάκια τους σταυρούς τα θυμιατά τα τετραβάγγελα και τους συλλαλητήριους που σας πρήζουν με τους χριστούς και τους αντίχριστους
ΨΑΞΤΕ και ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΣΩΣΤΑ.
Όποιος εμπιστεύεται άκριτα τις "καλές προθέσεις" της κάθε κυβέρνησης, είναι απλά ανόητος.
ΑΦΗΣΤΕ λοιπόν το "βολικό" παραμύθι συνωμοσιολογίας που σας σερβίρουν τα μέσα ενημέρωσης.
Είναι πρόσφατα τα μαθήματα αυτής της τακτικής κατά την πανδημία, και καλό είναι να παίρνουμε μαθήματα από το παρελθόν.
Eίναι δεδομένο ότι χρειαζόμαστε νέες ταυτότητες έναντι των απαρχαιωμένων που έχουμε μέχρι σήμερα. Μια κλασσική ηλεκτρονική ταυτότητα με στοιχεία ταυτοπροσωπίας (και με RFID) δεν θα διέφερε σε τίποτα από ένα διαβατήριο.
Εδώ όμως η κυβέρνηση έχει άλλες ιδέες. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Στην πραγματικότητα, η νέα ταυτότητα θα μπορεί να μετατραπεί σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΨΥΦΙΑΚΟ ΦΑΚΕΛΟ του κάθε πολίτη, και να γίνει μέσο για την απόδοση ή τη στέρηση δικαιωμάτων, υπηρεσιών και πρόσβασης, με βάση τα κριτήρια της κάθε κυβέρνησης και με βάση όλα τα στοιχεία του κάθε πολίτη που θα αποθηκεύονται σε μία κυβερνητική βάση δεδομένων.
Όποιος έχει στοιχειώδεις γνώσεις για την φιλοσοφία της πολιτικής και της εξουσίας, γνωρίζει πολύ καλά δύο πράγματα:
1. Ουδεμία εξουσία δικαιούται τυφλής εμπιστοσύνης στα πλαίσια δήθεν καλών προθέσεων. Μια ασύδοτη, ανεξέλεγκτη και χωρίς λογοδοσία εξουσία ισοδυναμεί πρακτικά με δικτατορία ακόμη κι αν έχει ψηφιστεί με εκλογές.
2. Ο απώτερος σκοπός κάθε εξουσίας, δημοκρατικής και μη, είναι ο απόλυτος έλεγχος των πολιτών. Το αν θα το πετύχουν ή όχι εξαρτάται μόνο από την ανοχή ή την αντίδραση των πολιτών, είτε σε ειρηνική είτε σε βίαιη επιβολή του ελέγχου.
Στη σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η παρακολούθηση με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο είναι δημόσια παραδεκτός στόχος. Δεν έχουν σημασία οι ψευδεπίγραφες επικλήσεις ασφάλειας, υγείας ή ότι άλλο χρησιμοποιήσουν, σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα. Η βίαιη φτωχοποίηση απαιτεί εξ’ ορισμού βίαιη εξάρτηση από το κράτος, ακραίους περιορισμούς και απόλυτο έλεγχο των κινήσεων των πολιτών. Τα πράσινα διαβατήρια με καταγραφή του προσωπικού αποτυπώματος άνθρακα για τον κάθε πολίτη, αποτελούν άλλον έναν απώτερο στόχο.
Ψηφιακό νόμισμα και υποχρεωτικές ψηφιακές κάρτες με δυνατότητα καταγραφής όλων των κινήσεων των πολιτών, σημαίνουν κατάργηση της ελευθερίας και της ιδιωτικότητας (στο απώτερο μέλλον φυσικά, διότι δεν είναι ανόητοι να τα εφαρμόσουν όλα άμεσα).
Όποιος δεν τα καταλαβαίνει, είτε είναι αφελής (διότι δουλεύει καλά η ύπνωση και η παραπληροφόρηση από τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα) είτε είναι εντεταλμένος να παραπληροφορεί και να παραπλανεί τους πολίτες. '
Χαιρετίσματα στην εξουσία της επιλογής σας Αμήν .
Λιγότερα

 αλημέρα αντε πάλι .

Μήπως τις εξ ημών δύναται να μου είπει πως επιτυγχάνονται οι επισυνδέσεις εδώ . Έχω αποχρώσεις ενδείξεις, ότι ειμαι επισυνδεμένος.
Μην κρύβεστε πίσω από το απόρρητο. Η κυβέρνηση του <<όλα στο φως>> χύνει άπλετο σκότος.
Λέγω, λέξω, και ερώ, είρηκα, και ειρήκειν,
Όλα τα είπανε
Και αν μάθετε πράμα γράψτε με Καπετουράκη,
Λιγότερ

 Η ελπίδα δεν υπάρχει.

Είμαι ένα σύννεφο που γεννά ψιχάλες
πιστεύω πως μαζί τούτες οι στάλες
θάλασσα κάποτε θα γίνουν
επάνω τους να ταξιδέψω
όσο γερνώ οι θύμησες μ' αφήνουν
που αδυνατώ να προστατέψω.
Κανένας δεν με διόρισε σε θέση
ούτε τα λόγια μου πουλώ
τού κεφαλιού μου ακούω και μ' αρέσει
και ένα όχι βροντερό θα πω
σε κάθε σχέση.
Σαν τον ξερό τον πλάτανο που ορθός στέκει ακόμη
έτσι και εγώ θα στέκομαι και δεν θα πω συγνώμη.
Είμαι ξερός σαν πλάτανος όρθιος στην ποταμίδα
νομίζω τούτος ο λαός δεν έχει πια ελπίδα.

 <TOYTO το μήνα τον από πάνω το παραπάνω>> την καλημέρα την είπαμε σε όλο το ντουνιά. Χιαρχίντισε η σκέψη μου και νταντουλά ο νους μου . Ως που θα φτάσουμε . Δεν έχουμε ακόμα κοντό Θεέ μου βρει τον πάτο. Μου ήρθε και το ΕΝΦΙΑ. και για να αλαφρύνω θα τον κάνω λέει δόσες δεν το καταλαβαίνω , δηλαδή δεν θα μου τα χαρίσουν . α πα πα . Αυτοί μωρέ που μας κυβερνούν τούτοι οι προηγούμενοι και οι επόμενοι φαίνεται να πίνουν μούστο Λόγω του μούστο-Σεπτέμβρη. Γιαυτό είμαι χιαρχιντισμένος. Εμπούκτησα από λόγια και θα, σωτηρία πουθενά . Λύση δεν υπάρχει . Ή μάλλον μου ήρθε φλασκιά Όλες οι μεγάλες κρίσεις ένας πόλεμος ακολουθεί. Λέτε να σωθούμε με αυτόν. Όσοι τέλος πάντων απομείνουν . .

Λιγότερα

 ΚΑλΗμέρα.

Περνούν οι μέρες η πραμάτεια μας μικραίνει
δεν προλαβαίνει η καρδιά να γιατρευτεί
μικρή χαρά πολύς ο πόνος θα γευτεί
νέα φουρτούνα στη ζωή μας περιμένει.
Ο μακρινός ταξιδευτής πάντα θυμάται
τα όνειρα που έκανε ταξίδια που νοστάλγησε
να κάνει το μικρό πραματευτή τώρα φοβάται
γιατί σε μάτια γαλανά μέσα γλυκά ναυάγησε.
Ποτέ του δεν το πίστεψε ούτε πως θα γινόταν
ν' αναστηθούν οι μνήμες από το παρελθόν του
σαν οπτασία σε πέλαγος του φαίνεται ερχόταν
γυμνή να στάζει, αλμύρα φως μες στο παρόν του
Χιλιάδες πλάνες στη ζωή του συντηρούσε
στη μνήμη του ανώφελα παράξενα ταξίδια
να λυτρωθεί πασχίζοντας πάντα ξαναγυρνούσε
σε νοσταλγία πνίγεται η θλίψη του είναι ίδια .
Παλίρροια έχει στο μυαλό το σώμα δεν βουλιάζει
πάντα θυμάται που έγραφε στο κύμα τ'ονομα του
παρακαλώντας έλεγε στο αγέρι να τον βγάζει
καταμεσής του ωκεανού στη μέση του θανάτου .
καπετά-Γιάννης (καραμέλος)

 <<TOYTO το μήνα τον από πάνω το παραπάνω>> την καλημέρα την είπαμε σε όλο το ντουνιά. Χιαρχίντισε η σκέψη μου και νταντουλά ο νους μου . Ως που θα φτάσουμε . Δεν έχουμε ακόμα κοντό Θεέ μου βρει τον πάτο. Μου ήρθε και το ΕΝΦΙΑ. και για να αλαφρύνω θα τον κάνω λέει δόσες δεν το καταλαβαίνω , δηλαδή δεν θα μου τα χαρίσουν . α πα πα . Αυτοί μωρέ που μας κυβερνούν τούτοι οι προηγούμενοι και οι επόμενοι φαίνεται να πίνουν μούστο Λόγω του μούστο-Σεπτέμβρη. Γιαυτό είμαι χιαρχιντισμένος. Εμπούκτησα από λόγια και θα, σωτηρία πουθενά . Λύση δεν υπάρχει . Ή μάλλον μου ήρθε φλασκιά Όλες οι μεγάλες κρίσεις ένας πόλεμος ακολουθεί. Λέτε να σωθούμε με αυτόν. Όσοι τέλος πάντων απομείνουν .