Πέμπτη 7 Απριλίου 2022

 Ημέρα ... χάνεις το λογαριασμό

Χωρίς να μαυρίζει η καρδιά και το μάτι να γυαλίζει όποιος γνωρίζει ας το ξεφουρνίσει
o ΕΛΕΓΧΟΣ.
Στο έμπα της Άνοιξης
μας πρόλαβαν κάτι διαταγές
σε προστακτική του ενεστώτα
μείνε , κάτσε, πρόσεχε,
επίμονα ρήματα του μέσα.
Εδώ , η ζωή μας με το τίποτα άλλαξε
μια μεγάλη αίσθηση του φόβου
πιο βαθιά απ το βάθος του βάθους
καταλαγιά η ζήση μας
και υπακούμε στο πλύσιμο του μυαλού.
Κρατάμε απόσταση ασφαλείας
και στις γλάστρες στο μπαλκόνι φίμωτρο
μην κολλήσει η μια την άλλη
όλα επαναλαμβάνονται καθημερνά στις έξη.
Ο πόλεμος αδίστακτος
νεκρά σώματα
χωρίς τάφους
δεν βρίσκουν χώμα ν’ ανθίσουν.
Κανένας δεν λέει τις αφορμές του πολέμου
Τα αίτιο μόνο γνωρίζουμε, πάντων
ΕΛΕΓΧΟΣ .

Δευτέρα 4 Απριλίου 2022

 Οδησσός - Μαριούπολη

Αλμύρα της θάλασσας ταξίδι βόρια
Χοντρό παλτό καπνός captain black
φουγάρο η πίπα.
Ζωής αποστάτης παλιός ναυτικός
θυμάμαι και κλαίω.
Τα μάτια στον ορίζοντα, βάρδια στη γέφυρα
στο χέρι το τιμόνι, αντίο Αναντολού μπουγάζι
πάει και ο Βόσπορος.
Μαύρη θάλασσα, το κύμα δεν μερώνει
η αντάρα πάνω στις όμορφες πόλεις
Οδησσός -Μαριούπολη.
Εξανεμίζεται η ελπίδα του σωσμού
η ομορφιά χάνεται στο σφιχταγκάλιασμα
του πολέμου , ο θρήνος παντού.
Μια καταστροφή ούτε χλωμό περίγραμμα
δεν αχνοφαίνεται πάνω από τις πόλεις.
Ίσως κάποτε κάποιο αόρατο χέρι
να σας ξαναδώσει φτερά.
Έχει χαθεί η αγάπη ωστόσο
στο γκρίζο σύννεφο της οδύνης.
Αβίαστα πέφτουν οι μάσκες του πολέμου
με τα σιδερένια προσωπεία .
Εγώ , εσείς , εσείς αδιάφορα ακούμε
τρώγοντας το σανό που μας προσφέρουν
του θανάτου και της καταστροφής .
Μας βάζουν σε διχασμό με ποιόν να είμαστε .
Με κανέναν λέω με καταρρακώνει
η φρίκη του πολέμου.
Καπετα Γιάννης (Καραμέλος)

 Όπως περνούν οι μέρες του τέλους

μου αφήνουν ένα κενό βαθύ απροσμέτρητο
εντός μου για να μου δείχνει το ατέρμονο
εύρος της ψυχρής ματαιότητας.

Μου λένε πως έφυγες δεν το πιστεύω
σε ψάχνω μέσα από τις ευχές
στους αισθαντικούς ανέμους του νου μου .

Ορφανή από τα έξη,
έζησες την κατοχική πείνα .
μόνο να γράφεις τ’ όνομα σου
με ορνιθοσκαλίσματα.

Το χώμα πάντα στ’ ακρόνυχα
και τα’ άχυρα στα μαλλιά
παρέα με τον σύντροφο σου
στα δύσκολα, μόχθος, στέρηση
με ιδρώτα ποτισμένο το ψωμί.
Το μυαλό σου ξυράφι τετραπέρατο.

Έφυγες περπατώντας
αφήνοντας πίσω σου μόνο ευχές.
«την ευχή μου να έχουν όλα
τα παιδόγγονα μου από τα είκοσι μου ανύχια>>

Τώρα που λούζεται η ψυχή σου στο φως
μέσα στ’ αφροστόλιστα κύματα του αιθέρα
και διαγράφεις μια τροχιά φωτεινή
σε άχρονα ταξίδια.. μη μας ξεχάσεις.

Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα