Ζώ σε μια χώρα μακρινή και αλαργινή
espera
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026
ις νύχτες έντυσα με φως
ΟΧΙ ΚΛΑΜΑΤΑ.
Μοναχική βροχή
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
Πάντα
με συνεπαίρνανε οι θάλασσες του νότου
και οι όμορφες καλλίγραμμες μικρόσωμες μουχέρες
εκεί που κάθε ναυτικός ξεχνούσε τον καημό του
πέλαγος αταξίδευτο δίχως φουρτούνα ημέρες.
Λουλούδια ήλιος θάλασσα και φλογερά μανούλια
αμμουδερές ακρογιαλιές καλύβες σε πασσάλους
στον έρωτα ακούραστες λικνίζουν τα καπούλια
τους Ισπανούς ε ζήλεψα μα και τους Πορτογάλους.
Οι πρώτοι που γνωρίσανε κάθε ομορφιά παρθένα
αχόρταγοι έκλεψαν και τρύγησαν το κάθε τι ωραίο
μα στην ζωή τους είχανε σκοπό μονάχα ένα
να σπείρουνε στην νέα γη το σπέρμα το μοιραίο
Αν ήμουνα στους δεκατρείς που είχε ο Πιζάρο
Μες στο Περού θα έμπαινα χωρίς την πανοπλία
Στο Μεξικό με τον Κορτές και δίπλα στον Αλβάρο
Θα έφτανα με τον Καμπράλ πρώτος στην Βραζιλία.
Να μ’ έπιανα αιχμάλωτο κανίβαλοι Παπούα
και σε καζάνι που ‘βραζε να ‘κανα τον σταυρό μου
μα ξαφνικά του βασιλιά η κόρη η Χαλούα
να φώναζε σταματήστε το τον θέλω για δικό μου
Με τον ντε Γκάμα να
‘μουνα μέσα στις καραβέλες
περήφανος να πέρναγα τον κάβο Εσπεράντσα
σα ναυαγός να ξέμενα
στις νήσους Σεϋχέλλες.
την ώρα που οι Ιθαγενείς δοξάζουν Πομπό Ράντσα.
Να παίρνω φρούτα και νερό απ' τα νησιά Κομόρες
και ύστερα να του έδινα γραμμή και όπου με βγάλει
πρώτος εγώ να πέρναγα απ’ τα στενά του Τόρες
ένα πρωί χαράματα ν’ έφτανα στη Χαβάη .
Στου Σολομώντα τα νησιά να μάζευα κοράλλια
των γυναικών αιχμάλωτος να ήμουν στις Εβρίδες
γλυκά θα ζητούσαν
έρωτες με χίλια παρακάλια
και εγώ θα τρώγω ξέγνοιαστος μπανάνες και καρύδες .
Να γλένταγα με γκέισες στην πόλη Γιοκοχάμα
την εποχή που έφταναν οι πρώτοι Πορτογάλοι
να ήμουν ένας κονκισταντόρ με φέσι δίχως ράμμα
όπιο με τις πίπες μου θα έφτιαχνα κεφάλι .
Στις Φιλιππίνες να ήμουνα δίπλα στο Μαγγελάνο
στων Φιλιππίνων τα νησιά να φούμερνα χασίσι
απάνω στη μαστούρα μου νόμιζα θα πεθάνω
μόνο
με ένα σαλτάρισμα να φτάσω στο Λασίθι .
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026
Έπεσαν πάλι δυο σταγόνες βροχής σαν δάκρυ του θλιμμένου. Νοτίστηκε η γη μα δεν ξεδίψασε. . Εσύ λαέ μου στα μαρτύρια σου επάνω να πίνεις το ξύδι και να νομίζεις ότι είναι πετιμέζι . Δεν φτάνουν τα λόγια ούτε με δώρα μπορείς να κάνεις τις ευχές. Ένας χοχλιός που βγήκε απ το καβούκι του δεν βρήκε τίποτα στην ξεραμένη γη. Όμως προχωρεί . Και εσύ άνθρωπε μου στην ίδια γη περπατητής. Σου λένε είσαι ευτυχής μόνο που ζεις. Για να ζούνε καλύτερα οι άλλοι.
Κάποτε μετρούσαμε τις ώρες της νύχτας με τους κτύπους της καρδιάς και τις ώρες της μέρας με ατέλειωτες περατζάδες ρίχνοντας κλεφτές ματιές με κατεβασμένο το κεφάλι σε αυτόν,ην που αγαπούσαμε το δείχνομε διακριτικά και κανένας δεν έλεγε κουβέντα.