Κάποτε μετρούσαμε τις ώρες της νύχτας με τους κτύπους της καρδιάς και τις ώρες της μέρας με ατέλειωτες περατζάδες ρίχνοντας κλεφτές ματιές με κατεβασμένο το κεφάλι σε αυτόν,ην που αγαπούσαμε το δείχνομε διακριτικά και κανένας δεν έλεγε κουβέντα.
Τώρα υποφέρουμε τα βράδια με κάτι σουβλιές και βάρος μέχρι να ξημερώσει και την μέρα όλο παράπονα και γκρίνια που δεν μπορούμε να πιούμε το φασκόμηλο με τα φαρμακάκια μας . ¨Ενα για την πίεση άλλο για τη χοληστερίνη για την καρδιά, για τον ίλιγγο, για τ' αρθριτικά και άλλα και άλλα .
Μήπως λέω πρέπει να ξανακάνουμε τις περατζάδες να μας περάσει ? Καλημέρα.( Καραμέλος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου