Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

 

       ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΟΥ  ΝΟΤΟΥ

Πάντα με συνεπαίρνανε οι θάλασσες του νότου

και οι όμορφες καλλίγραμμες μικρόσωμες μουχέρες

εκεί που κάθε ναυτικός ξεχνούσε τον καημό του

πέλαγος αταξίδευτο δίχως φουρτούνα ημέρες.

 

Λουλούδια ήλιος θάλασσα και φλογερά μανούλια

αμμουδερές ακρογιαλιές καλύβες σε πασσάλους

στον έρωτα ακούραστες λικνίζουν τα καπούλια

τους Ισπανούς ε ζήλεψα μα και τους Πορτογάλους.

 

Οι πρώτοι που γνωρίσανε κάθε ομορφιά παρθένα

αχόρταγοι έκλεψαν και τρύγησαν το κάθε τι ωραίο

μα στην ζωή τους είχανε σκοπό μονάχα ένα

να σπείρουνε στην νέα γη το σπέρμα το μοιραίο  

 

Αν ήμουνα στους δεκατρείς που είχε ο Πιζάρο  

Μες στο Περού θα έμπαινα χωρίς την πανοπλία

Στο Μεξικό με τον Κορτές και δίπλα στον Αλβάρο

Θα έφτανα με τον Καμπράλ πρώτος στην Βραζιλία.

 

Να μ’ έπιανα αιχμάλωτο κανίβαλοι Παπούα

και σε καζάνι που ‘βραζε να ‘κανα τον σταυρό μου

μα ξαφνικά του βασιλιά η κόρη η Χαλούα

να φώναζε σταματήστε το τον θέλω για δικό μου

 

Με τον ντε Γκάμα  να ‘μουνα μέσα στις καραβέλες

περήφανος να πέρναγα τον κάβο Εσπεράντσα

 σα ναυαγός να ξέμενα στις  νήσους Σεϋχέλλες.

την ώρα που οι Ιθαγενείς δοξάζουν Πομπό Ράντσα.

 

Να παίρνω φρούτα και νερό απ' τα νησιά Κομόρες

και ύστερα να του έδινα γραμμή και όπου με βγάλει

πρώτος εγώ να πέρναγα απ’ τα στενά του Τόρες

ένα πρωί χαράματα ν’ έφτανα στη Χαβάη .

 

Στου Σολομώντα τα νησιά να μάζευα κοράλλια

των γυναικών αιχμάλωτος να ήμουν στις Εβρίδες

γλυκά  θα ζητούσαν έρωτες με χίλια παρακάλια

και εγώ θα τρώγω ξέγνοιαστος μπανάνες και καρύδες .

 

 

 

Να γλένταγα με γκέισες στην πόλη  Γιοκοχάμα

την εποχή που έφταναν οι πρώτοι Πορτογάλοι

να ήμουν ένας  κονκισταντόρ με φέσι δίχως ράμμα

όπιο με τις πίπες μου θα έφτιαχνα κεφάλι .

 

Στις Φιλιππίνες να ήμουνα δίπλα στο Μαγγελάνο

στων Φιλιππίνων τα νησιά να φούμερνα χασίσι

απάνω στη μαστούρα μου νόμιζα θα πεθάνω

μόνο με ένα σαλτάρισμα  να φτάσω στο Λασίθι .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου