ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΊΑ
Με αφορμή την εορτή του Άγιου Γεωργίου και την Φώτο που αναγνώρισα το κοιμητηριακό εκκλησάκι του Πινακιανού μου ήρθε στο νου μια βιωματική Ιστορία που θα σας διηγηθώ. Είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πιθανόν ορισμένοι να ενθυμούνται τον μακαρίτη τον Μπάρμπα Γιώργη τον Τσαμάνδουρα που έμενε στο Τζερμιάδων στην περιοχή του Ανυφαδιανό. Πέρα στην άκρη του χωριού. Η παιδική μου μνήμη ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών τον ενθυμούμαι σεβάσμιο αλλά κοτσονάτο γέρο που είχε τον μαύρο του ένα γαϊδαράκι καμαρωτό με σαμάρι ξομπλιαστό και μπιρμπιλωτό με δερματίνη και στουπαρέλια (καρφάκια με χοντρό κεφάλι διακοσμητικά) με κόκκινη μπροστελίνα, μαύρες καπουλοδέτες, και αναβατήρες δεξιά και αριστερά του σαμαριού. Στα σκαρβέλια πάντα τυλιγμένο το φόρτωμα και από τις δύο μεριές για την πρόσδεση των μεταφερομένων αγαθών. Ομού ήταν κρεμασμένο και το βοσκαρόσχοινο στην άκρη προσδεμένο με διπλή θελιά το σιδερένιο τζένιο που καρφώνονταν για να περιόριζε το εύρος της βοσκαράς στην καλαμιά που προσδενόταν στον κρίκο της μουράλιας. Το χαλινάρι περίτεχνο και αυτό στην μετώπη του ο μπάρμπα Γιώργη είχε ράψει κάτι δεκάρες μια πεντάρα μια κοσάρα και μια μπλε χάντρα για το φταρμό. Ο μπάρμπας με το μπολίδι του την βράκα και το μεϊντανογίλεκο του ποτέ δεν γινόταν φόρτωμα του οζού του . Όπου και αν πήγαινε τον έσερνε από το χαλινάρι τον είχε μόνο άξιο συνεργάτη για τις μεταφορές. Πολλές φορές μόνο εμένα έβαζε στο σαμάρι του και μου παράγγελνε να κρατιέμαι γερά από τα σκαρβέλια.
Δεν γνωρίζω τον βαθμό συγγενείας μας μα μεταξύ της οικογενείας μου και του μπάρμπα Γιώργη η εκτίμηση και η αγάπη ήταν μεγάλη . Πολλές φορές ο πατέρας μου έπαιρνε το γάιδαρο του μπάρμπα Γιώργη να πάει με δυό κτήματα στις Ομαλές να φέρει ξύλα για να ζυμώσουμε. Στο σπίτι του μπάρμπα υπήρχε φούρνος παλιός πέτρινος με φουρνόπετρες από τον καβαλάρη Βόλακα Ο φούρνος έπαιρνε (μια μυλωνική στάρι) εβδομήντα οκάδες αλεύρι που εκτός από τους λαζάρους φρέσκους κάναμε και ένα λαδοπύθαρο ντάκους. Άπειρες φορές μικροκαμωμένος εγώ παιδίον με έβαζαν να βγάζω τους ντάκους απ το φούρνο σιγά- σιγά να μην τους σπάσω και τους κάνω θρουλιά. Ακόμα και στα γεράματα μου όταν θυμηθώ αισθάνομαι την ζέστη αυτή στη πλάτη μου και τον φανταστικό ιδρώτα στο μέτωπο μου. Όταν με έβγαζαν από το φούρνο σηκωτό ήμουν αθωπουτισμένος χέρια πόδια και κεφάλι ντελόγο στην σκάφη για ξέβγασμα.
Αγαθή τύχη που νηπιαγωγεία δεν υπήρχαν τότε οι γονείς μου συμφωνούσαν στην πρόταση του μπάρμπα Γιώργη να με πάρει για παρέα όπου πήγαινε να του κάνω συντροφιά . Στα χαβούδια για να ραβδίσουμε αμύγδαλα στο μέσα Λασίθι να κόβουμε μήλα στις Πατέλες για να ψεκάσει το αμπέλι και όπου και αν πήγαινε αυτός περπατώντας να σέρνει το κτήμα του και εγώ καβαλαρία. Πάντα με φίλευε με διάφορα καλούδια με κέρναγε και κανένα υποβρύχιο στου Λούτσο τον καφενέ και με παίνευε πάντα ότι ήμουν το καλό κοπέλι << Να το χαρώ εγώ το Γιαννιό μου που είναι καλό κοπέλι και άμα πεθάνω θα μου παίζει την καμπάνα..>>
-Μα να την ακούς θές που θα’ σαι αποθαμένος.-,,<< Όχι εγώ μα θα την ακούνε άλλοι.>>
Τα χρόνια πέρασαν και άλλαξαν οι καιροί Είχα ξεμπαρκάρει από κάποιο βαπόρι Σεπτέμβρης αρχές . Έτυχε να βγάζει ο πατέρας μου πατάτες στον Κήπο μας στα Πινακιανίώτικα. Απέναντι από το κοιμητήριο του Αη Γιώργη. Νεαρός και κοτσονάτος εγώ, όταν καθίσαμε να φάμε ο πατέρας μου για δύναμη άδειαζε ένα μεσοκαδιάρικο μπουκάλι κοκκινέλι μετά κάναμε ανάπαυλα για μισή ώρα. Δεν ξέρω αν ήταν διαίσθηση ή κάποιο αόρατο σπρώξιμο έφυγα από τον κήπο και περνώντας από τα κακοτράχαλα βράχια ανάμεσα από τα κατσοπρίνια τις αγκάθες τους ασπαλάθους τις αστιβίδες ανέβηκα στην εκκλησούλα. Για να με προσέξουν οι γονείς μου που ανέβηκα γρήγορα από τα κακοτράχαλα χτύπησα τρείς φορές την καμπάνα και κατέβηκα . Η μάννα μου ξυπνά τον πατέρα μου - <<κοίτα τον εγυιό σου>> _<<-Ίντα πήγες και έκανες μωρέ>> - Πράμα τους λέω ετσά επήγα. ……
Συνεχίσαμε την εργασία μας . Κατά το πρόσαργο ακούσαμε νεκρική καμπάνα της Παναγίας στον Πινακιανό. Κάποιος πέρασε και η μάνα μου τον ρώτησε Ποιος απόθανε στο χωριό. ….
-Κρεμάστηκε ο μπάρμπα Γιώργης σε μια αμυγδαλιά.
Τώρα εγώ το θυμάμαι Η επιθυμία του μπάρμπα Γιώργη πιο μπροστά χωρίς κανένας να το γνωρίζει . ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ.
Καραμέλος.