Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

 Ζώ σε μια χώρα μακρινή και αλαργινή

που κάθε μέρα τρώει τα παιδιά της
και δεν γνωρίζω αν το σήμερα θα βγεί
η θα τελειώσουμε μαζί στο πέρασμά της
Ζω σε μια χώρα με ωραία ανατολή
που οι κουρσάροι επινίκιο χορεύουν
ντόπιοι και ξένοι με ρητή την εντολή
δεν σταματούν ποτέ να την κουρσεύουν
Ζω σε μια χώρα με ειδύλλιο την δύση
αρώματα και βότανα οσμές τραγουδισμένες
οι ξένοι και δικοί μας παίρνουν παρά φύση
χιλιάδες ψυχές στο χώμα φυτεμένες
Ζω σε μια χώρα του κόσμου το σμαράγδι
και δεν γνωρίζω αν κάποτε θα ζήσει
η απληστία την κατάντησε ρημάδι
και σαν αρχαίο κάλος μαζί μας θε να σβήσει
by cpt. Giannis
Λιγότερα

 ις νύχτες έντυσα με φως

σκορπίζοντας την ομορφιά του ονείρου
εικόνες μπέρδεψα μα πως
έγινα ένας αέρας του απείρου
Στο λιόγερμα τον έρωτα μου άπλωσα
μετά από την βροχή για να στεγνώσει
τα δάκρυα καυτά μα δεν τον έσωσα
η νύχτα και η μοναξιά θα τον τελειώσει
Η καρδιά μετρά την αντοχή
σαν βράχος που αντιστέκεται στο κύμα
μα πόσο θα κρατήσει η αποχή
φοβάμαι ίσως γίνει της αγάπης ένα μνήμα.
Ψίθυρο άστρου μακρινού
στενεύει ο χρόνος σαν να λέει
στον τροπικό του ουρανού
μην κάνεις την αγάπη σου να κλαίει.

 ΟΧΙ ΚΛΑΜΑΤΑ.

Τις νύχτες έντυσα με φως
έχασα την ομορφιά του ονείρου
εικόνες μπέρδεψα μα πως
έγινα ένας αέρας του απείρου.
Στο λιόγερμα τον έρωτα άπλωσα
μετά από βροχή για να στεγνώσει
δάκρυα έχυσα καυτά μα δεν τον έσωσα
της νύχτας η μοναξιά θα τον τελειώσει.
Η καρδιά μετρά την αντοχή
σαν βράχος που αντιστέκεται στο κύμα
μα πόσο θα κρατήσει η αποχή
φοβάμαι ίσως γίνει της αγάπης μνήμα.
Ψίθυρο κάποιου άστρου μακρινού
στενεύει ο χρόνος σαν να λέει
στον τροπικό του ουρανού
μην κάνεις την αγάπη σου να κλαίει.

 Μοναχική βροχή

Ήταν η βροχή που πέφτει με ρυθμό στον ίδιο τόνο
και μου θαμπώνει του μυαλού τα τζάμια
δεν έχω ορατότητα στο χρόνο
Ούτε μπορεί να μου γιατρέψει αυτό το πόνο
που είναι στου μυαλού μου τα σκοτάδια
και δεν με αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια.
Απόψε βρέχει μοναξιά
το ακατοίκητο μου δεν κρατά ομπρέλα
τις πόρτες μου έχω ανοιχτά
σε περιμένω κάνε ένα κόπο και έλα.
Βρέχει, πλήμμη έχουν στην καρδιά μου οι σταγόνες
μέσα στην ρότα της ζωής
και μιας μακριάς αναμονής
πορεύονται όμορφες ψυχές και μόνες .

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

 

       ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΟΥ  ΝΟΤΟΥ

Πάντα με συνεπαίρνανε οι θάλασσες του νότου

και οι όμορφες καλλίγραμμες μικρόσωμες μουχέρες

εκεί που κάθε ναυτικός ξεχνούσε τον καημό του

πέλαγος αταξίδευτο δίχως φουρτούνα ημέρες.

 

Λουλούδια ήλιος θάλασσα και φλογερά μανούλια

αμμουδερές ακρογιαλιές καλύβες σε πασσάλους

στον έρωτα ακούραστες λικνίζουν τα καπούλια

τους Ισπανούς ε ζήλεψα μα και τους Πορτογάλους.

 

Οι πρώτοι που γνωρίσανε κάθε ομορφιά παρθένα

αχόρταγοι έκλεψαν και τρύγησαν το κάθε τι ωραίο

μα στην ζωή τους είχανε σκοπό μονάχα ένα

να σπείρουνε στην νέα γη το σπέρμα το μοιραίο  

 

Αν ήμουνα στους δεκατρείς που είχε ο Πιζάρο  

Μες στο Περού θα έμπαινα χωρίς την πανοπλία

Στο Μεξικό με τον Κορτές και δίπλα στον Αλβάρο

Θα έφτανα με τον Καμπράλ πρώτος στην Βραζιλία.

 

Να μ’ έπιανα αιχμάλωτο κανίβαλοι Παπούα

και σε καζάνι που ‘βραζε να ‘κανα τον σταυρό μου

μα ξαφνικά του βασιλιά η κόρη η Χαλούα

να φώναζε σταματήστε το τον θέλω για δικό μου

 

Με τον ντε Γκάμα  να ‘μουνα μέσα στις καραβέλες

περήφανος να πέρναγα τον κάβο Εσπεράντσα

 σα ναυαγός να ξέμενα στις  νήσους Σεϋχέλλες.

την ώρα που οι Ιθαγενείς δοξάζουν Πομπό Ράντσα.

 

Να παίρνω φρούτα και νερό απ' τα νησιά Κομόρες

και ύστερα να του έδινα γραμμή και όπου με βγάλει

πρώτος εγώ να πέρναγα απ’ τα στενά του Τόρες

ένα πρωί χαράματα ν’ έφτανα στη Χαβάη .

 

Στου Σολομώντα τα νησιά να μάζευα κοράλλια

των γυναικών αιχμάλωτος να ήμουν στις Εβρίδες

γλυκά  θα ζητούσαν έρωτες με χίλια παρακάλια

και εγώ θα τρώγω ξέγνοιαστος μπανάνες και καρύδες .

 

 

 

Να γλένταγα με γκέισες στην πόλη  Γιοκοχάμα

την εποχή που έφταναν οι πρώτοι Πορτογάλοι

να ήμουν ένας  κονκισταντόρ με φέσι δίχως ράμμα

όπιο με τις πίπες μου θα έφτιαχνα κεφάλι .

 

Στις Φιλιππίνες να ήμουνα δίπλα στο Μαγγελάνο

στων Φιλιππίνων τα νησιά να φούμερνα χασίσι

απάνω στη μαστούρα μου νόμιζα θα πεθάνω

μόνο με ένα σαλτάρισμα  να φτάσω στο Λασίθι .

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

 Έπεσαν πάλι δυο σταγόνες βροχής σαν δάκρυ του θλιμμένου. Νοτίστηκε η γη μα δεν ξεδίψασε. . Εσύ λαέ μου στα μαρτύρια σου επάνω να πίνεις το ξύδι και να νομίζεις ότι είναι πετιμέζι . Δεν φτάνουν τα λόγια ούτε με δώρα μπορείς να κάνεις τις ευχές. Ένας χοχλιός που βγήκε απ το καβούκι του δεν βρήκε τίποτα στην ξεραμένη γη. Όμως προχωρεί . Και εσύ άνθρωπε μου στην ίδια γη περπατητής. Σου λένε είσαι ευτυχής μόνο που ζεις. Για να ζούνε καλύτερα οι άλλοι.

 Κάποτε μετρούσαμε τις ώρες της νύχτας με τους κτύπους της καρδιάς και τις ώρες της μέρας με ατέλειωτες περατζάδες ρίχνοντας κλεφτές ματιές με κατεβασμένο το κεφάλι σε αυτόν,ην που αγαπούσαμε το δείχνομε διακριτικά και κανένας δεν έλεγε κουβέντα.

Τώρα υποφέρουμε τα βράδια με κάτι σουβλιές και βάρος μέχρι να ξημερώσει και την μέρα όλο παράπονα και γκρίνια που δεν μπορούμε να πιούμε το φασκόμηλο με τα φαρμακάκια μας . ¨Ενα για την πίεση άλλο για τη χοληστερίνη για την καρδιά, για τον ίλιγγο, για τ' αρθριτικά και άλλα και άλλα .
Μήπως λέω πρέπει να ξανακάνουμε τις περατζάδες να μας περάσει ? Καλημέρα.( Καραμέλος)

 Με το φως συντρίβουν τις καρδιές μας

σβήσαν τα όνειρα τα κάναν ουτοπίες
πολλοί προδότες κλέψανε τις χαρές μας
διώχνουν παιδιά σε άλλες πολιτείες
Με το σκοτάδι ασελγούνε στο μυαλό μας
προσωπικότητα δεν έχουμε καμία
μας λεν τα κάνουν αυτά για το καλό μας
μας ξεπουλάνε με σπουδή και βουλιμία
Με το φως μας θανατώνουν κάθε μέρα
ανέχεια, άστεγους, νεκρούς, μα προχωράμε
σκεφτόμαστε πως να τα βγάλω πέρα
χώμα δικό μας αιώνες μα τώρα δεν χωράμε.
Με το σκοτάδι στωικά θα περιμένω
να πέσουν επιτέλους οι προδότες
μικροί μεγάλοι οπαδοί και καταδότες
για να ησυχάσουν οι ψυχές των πεθαμένων
απ τα κόκαλα βγαλμένοι
καλή λευτεριά ..
Λιγότερα

 Ελεύθερη πότε η ποτέ

καταπατημένη , λεηλατημένη
ξυλοσχίστες κουρσάροι
οικογενειακές δυναστείες
σ'εκπορνεύουν ακόμα.
Εμείς λαγοί πόδια στου ώμους
ακόμα καθεύδουμε, αδιαφορία,
Συμφοράς αποκαΐδια,
κιοτήδες, ψευτοπερήφανοι,
την αίγλη την άλλοτε
βαυκαλιζόμαστε.
Αστοργε πατέρα, πόρνη μάννα,
με ξεπούλησες , αγέννητο είμαι
μα φωνάζω απ΄τον τάφο.
Εγώ, κιοτής αραχτός, αιδώς αστεία
καρτερώ νωχελικά
ανοίγω τον τάφο της σιωπής
όνειρα ελπίδες τα θάβω μέσα.
Σπίνα Λόνγκα, κολαστήριο
στο σώμα και στη ψυχή,
κομμάτι κομμάτι το σώμα μου πέφτει
οίδημα από πύο πρησμένο,
βουκέντρες ζητώ να σε αφυπνίσω.
Δεν χόρτασε ο αδηφάγος Μολώχ
ντόπιοι κλειδοκράτορες
με σάρκες ταΐζουν ακόμα,
και του αγέννητου το γάλα απ το στόμα
φοβούνται μη ζήση και τους ....μήσει.
Ελλάδα, Σπίνα Λογκα του σώματος
και της ψυχής μου
σε λίγο θα είσαι κύμβαλο αλλαλάζων...

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

 πετρά σκανδάλου

Ούσης οψίας  ανέβαινα εις πατρώα γη . Ο δρόμος μακρύς και η επικινδυνότητα του άκρως δραματική συνεπικουρούσα και η καταρρακτώδης βροχή .  Ανάγκη ποιούμενος δεν επιθυμούσα να το αναβάλλω. Τα μάτια μου γουρλωμένα στο πέρα δώσε των υαλοκαθαριστήρων  να προσέχω μην παρεκκλίνω έφρασα στην διασταύρωση του Κρασίου. Εκεί σαν από μηχανής θεός σταμάτησε η βροχή για ολίγο . Σταμάτησα λοιπόν την κουιμπέκα στα δεξιά και βγήκα να πάρω την ανάσα στο μετά την βροχή νοτισμένο τοπίο.  Η ανάσα βαθιά να γεμίσουν οι πνεύμονες τον καθαρό αέρα.  Μου ήρθε ιδέα του εξερευνητή. Βρήκα μια ωραία επίπεδη πέτρα στα κυβικά μου και είπα να δω της   δυνατότητες μου στην άρση βαρών . Δεν ήταν δυνατόν να την σηκώσω αλλά την αναποδογύρισα . Τίποτα δεν βρήκα από κάτω της . Τότε μου ήρθε ο συνειρμός . Είναι ψεύτες και συκοφάντες όλοι οφλησκάνουν άνοια  εκείνοι που διαλαλούν ότι «ΌΠΟΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΚΏΣΕΙΣ από κάτω είναι κάποιος από την κυβέρνηση  ή τους παρατρεχάμενους  της . ΌΖΕΙ ΜΥΡΟΥ Η ΔΟΥΛΙΆ

Με κατάλαβες  τώρα άντε να δούμε .