Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

 Ο ΣΤΕΡΙΑΝΌΣ ΚΑΙ Ο ΝΑΥΤΙΚΌΣ

Ποτέ μου δεν την ζήλεψα του στεριανού την μοίρα
έζησα την θαλασσινή ζωή δεν την αλλάζω μ’ άλλη
μονάχος μου την πέρασα με κέρδος ότι πήρα
κοντολογίς δεν μου έμαθαν να σκύβω το κεφάλι.
Πες μου πότε είδες στεριανέ το ήλιο ‘ ανατέλλει
πίσω απ’ τον θαμπό ορίζοντα του μέγα ωκεανού
Μες στη ζωή ολόκληρη έτρωγες το καρβέλι
και δούλευες να ζει καλά το σπίτι αλλουνού.
Για πες μου αν γνώρισες μαγευτικά ακρογιάλια,
ακτές πολύ αφιλόξενες και σπίτια σε πασσάλους
που κέρδιζες το κάθε τι, με μέσα ,παρακάλια,
πάντοτε εξαρτιόσουνα από τους πια μεγάλους.
Ποτέ σου δεν τα γεύτηκες τα πληρωμένα χάδια
γυναίκας την προσποιητή γλοιώδη συντροφιά
κοιμόσουν και ροχάλιζες στο σπίτι σου τα βράδια
παντρεύτηκες γιατί ήθελες να κάνεις και παιδιά .
Δεν βρέθηκες σε κίνδυνο στο μάτι του κυκλώνα
δεν γεύτηκες της θάλασσας το ξεραμένο αλάτι
τα καλοκαίρια έλειωνες κρύωνες το χειμώνα
έβλεπες πάντα την ζωή μόνο με το ένα μάτι.
Ξέρω δεν έμαθες ποτέ το τι θα πει ναυάγιο
της νοσταλγίας δάκρυα δε γνώρισες να πούμε
ποτέ σου δεν βλαστήμησες δαίμονα ούτε άγιο
στην εκκλησιά την Κυριακή πήγαινες να σε δούνε.
Δεν γέμισαν τα στήθια σου Ατλαντικού αέρα
βάρδια ποτέ δεν έκανες όρθιος στο φτερό
ποτέ σου δεν γνώρισες θαλασσινή φοβέρα
με υποκλίσεις έζησες και με παρακαλώ.
Τώρα που είμαι στεριανός κι εγώ ωσάν και σένα
δεν έμαθα παρακαλώ ούτε να λέω συγνώμη
πολλοί με κατακρίνουνε λένε μακριά από εμένα
εμπόδια μου φαίνονται των στεριανών οι δρόμοι .

 Τελειώνει ο χρόνος . Έτσι θα φύγεις χρόνε; . Έχω την εντύπωση ότι θα μείνεις ο χειρότερος της ανθρωπότητας . Είσαι μισητός όσο πέρναγες καθημερνά. Δεν πέρασες να μας κτυπήσεις την πόρτα της γης με γέλιο και χαρά.

Πάντα ντυνόσουν θλίψη, πόνος, ξεριζωμός , πόλεμος , θάνατος , φόβος, κλεψιά , ρεμούλα, δυσωδία, υποκλοπές , πείνα , σκλαβιά, εξαθλίωση, αδικία.
Τώρα στο φευγιό σου νοιώθουμε κάθε στιγμή σου να στάλαζε αίμα θάνατο και πίκρα στην καρδιά .
Σαν παιδί τότε που σε μάθαινα δεν μου έμαθαν ότι είσαι τόσο σκληρός και αδυσώπητος.
Θυμάμαι στον τοίχο του δημοτικού σχολείου ένας τεράστιος κύκλος έγραφε πάνω πάνω <<Ο ΧΡΟΝΟΣ.>> Πάνω του ζωγραφισμένες οι τέσσερις εποχές , Άνοιξη λουλουδιστή, Καλοκαίρι θέρος με σπαρτά και ένα δρεπάνι, Φθινόπωρο φύλλα να πέφτουν απ τα δένδρα , Χειμώνας ένας παππούς ασπρομάλλης μέσα στα χιόνια . Ο κύκλος χωρισμένος σαν την πίτσα σε δώδεκα κομμάτια , οι μήνες και το κάθε κομμάτι χωρισμένο σε εικοσιτέσσερα ψιχούλια οι ώρες.
Οι ώρες περνούν οι μέρες παρέρχονται και οι μήνες φεύγουν άντε και εσύ με το καλό. Πάρε και ότι κακό μας έδωσες και μην ξαναγυρνάς .
Κάναμε λάθη. Ναι. Τι σημασία έχουν τώρα πια. Ποιος έφταιξε για τη δημιουργία των λαθών μας ? Εμείς οι άνθρωποι , Ο εγωισμός μας , η φαγωμάρα μας, η αναλγησία, ο ωχαδερφισμός, η απροσεξία, η αδιαφορία, το δεν με νοιάζει, το δεν πειράζει, έλα μωρέ, το τι έγινε τώρα, αυτά συμβαίνουν, κ.α.
Αν λοιπόν μάθουμε από τα λάθη μας, που δεν νομίζω , αν μετρήσει αυτό το <<αν>> θα γίνουμε σοφότεροι. Ο νέος χρόνος που θα έρθει θα είναι σαν την ζωγραφιά στον τοίχο του σχολείου;
Ο ΧΡΟΝΟΣ θα είναι πάντα στρογγυλός ένας μεγάλος κύκλος .
Με το καλό να μας μπει .
Α μην
Καραμέλος.