Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

 Χαμένος ναυτικός

Και πού να πας; ταλαίπωρος, κακόμοιρος
δεν σε αράζει τίποτα, θάλασσα ή στεριά
κυνήγησες το όνειρο και έχεις γίνει όμηρος
και μόνο η νοσταλγία του πονά σαν μαχαιριά
Το γέλιο σου, λιμάνια που νοστάλγησες
το αργυρό φεγγάρι σου για πάντα έχει χαθεί
σε αφιλόξενο βυθό ευρέθηκες, ναυάγησες
σε κάποιο θάνατο αργό, ακόμη πιο βαθύ
Ο γλάρος που ‘χες οδηγό σ’άλλο καράβι πέταξε
ο χάρτης σου ξεθώριασε απ’ την πολύ βροχή
γελάστηκες σαν πίστεψες τον κόσμο που σου έταξε
και γελασμένος ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Απ’ τον καιρό και το νερό το πλοίο σου πια σάπισε
τρίζουνε τα σανίδια του και φύγαν τα καρφιά
ένα κορίτσι κάποτε θυμάσαι που σ’αγάπησε
και στο κρεβάτι μ’ άλλονε κουρνιάζει συντροφιά.
Τα θαύματα π’ αντίκρισες, τις θάλασσες που γνώρισες
εικόνες στείρες, αδειανές και κούφια σκηνικά
η μοίρα σου που ενέδωσε και μοναχός την όρισες
βουλιάζει κάπου ανάμεσα σ’ ιδέες κι ιδανικά.
Τώρα..
Συνταξιούχος στάσιμος που ο άνεμος του κόπασε
μάταια ψάχνω, προσπαθώ να πιάσω τα κουπιά
η μουσική που αγάπησα απότομα μου σώπασε
και την μικρή γοργόνα μου δεν θ’ ανταμώσω πια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου