Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2024

 μαύρη μέρα


Σήμερα είναι το μνημόσυνο των εκτελεσθέντων στα Τέμπη. Ντροπή σε όλους μας . Ηταν όλα παιδιά . Τα παιδιά μας .Με διάφορα τερτύπια κατάφεραν να μην φταίει κανείς. Η κακή ώρα η ατυχία η αστοχία . Σε λίγα χρόνια θα ξεχαστούν τα πάντα όπως και πάρα πολλά άλλα ξεχαστηκαν . Εγκλήματα ατιμώρητα που οι κύριοι υπεύθυνοι σαν τα χέλια ξεγλυστρούνε.

Αιωνία των η μνήμη . Λόγος παρηγοριάς που αβίαστα προφέρουμε και σε λιγο λησμονούμε . Μόνο οι γονεις των εκτελεσθέντων δεν θα λησμονήσουν ποτέ. Τι να πεις στον πατέρα στην χαροκαμένη μητέρα που έχασε το σπλαχνο της;

Μόνο σκασμό να βγάλουν οι υπαίτιοι και να μην μας κοροϊδεύουν. Δικαίωση των ψυχών ζητάμε επιτέλους .

Μήπως όμως και εμείς σαν όχλος που αγόμαστε και φερόμαστε απο τα χοντρά λογια του ΘΑ των πολιτικών και των πολιτικάντηδων φταίμε Λιγουλάκι. Λεω δα εγώ ΜΗΠΩΣ

Καραμέλος

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2024

 ΟΝΕΙΡΟ

Πάνε χρόνια που η θάλασσα
δεν μιλά για την απουσία μου
ανάλαφρα το διαζύγιο έπεσε.
Τόσα χρόνια μαζί χορεύαμε
στο χωρισμό μας
ποτέ δεν μου ζήτησε τροφεία

Τότε ήμουν ερωτευμένος
στο φρύδι των κυμάτων
καλλιεργούσα το χρόνο
που κρεμόταν
στην σταγόνα της αλμυρίδας.

Τώρα ο χρόνος ξενυχτά
στα φύλλα της ελιάς
στο χρυσοκίτρινο του λεμονιού
στη ζαρα του προσώπου
κλείνει τα βλέφαρα
αδρανοποιεί το σώμα.

Η θάλασσα πλανεύει
με όλες τις αποχρώσεις του μπλε
με τα φιλιά στην παραλία
που συνθέτουν ήχους
σε μέθη λυτρωτική
αποτυπώνει ένα παλιό
πελαγίσιο δρόμο
η ψευδέσθηση του ονείρου
και κόβει την ανάσα μου.
καπεταγιάννης (καραμέλος)

Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024

 Ο άστεγος της πλατείας

Σε μια κουβέρτα τυλιχτός μες την μικρή πλατεία
με δίχως λόγο και σκοπό χαμένος στο σκοτάδι
κρυμμένος απ τα βλέμματα χαμένος στη πορεία
και η πόλη αργοσάλεψε ακόμα αυτό το βράδυ.
Τι άραγε σκεφτώτανε , τι είχε στο μυαλό του
ή ξαφνικά τρελάθηκε και έγινε σοφιστής
γιατί αυτή η μοναξιά να 'ναι για το καλό του
στη δίκη του δεν θέλησε να πάει για δικαστής .
Από τα μάτια καρτερεί το νεύμα του ο σκύλος
κάποια αποφάγια που πετούν μαζί να μοιραστούν
μονάχα αυτός του έμεινε μοναδικός του φίλος
πάντα μαζί να τρέφονται ή αντάμα να πεινούν .
Σύστημα ανθρωπόμορφο του στέρησε τη ζήση
τερτίπια των πολιτικών και άλλων νομικών
την δυστυχία όλοι τους δεν έχουνε γνωρίσει
κλέβουν, και απάτες κάνουνε σε βάρος των φτωχών.
Το κρύο καταχείμωνο απόψε θα τον ψύξει
μα ο σκύλος μοναχά του γλύφει τις πληγές
ο ήλιος χειμωνιάτικος πάει και αυτός να δύσει
παίρνει τον σκύλο αγκαλιά το ίδιο όπως χθες .
καπετα-Γιάννης (καραμέλος)

Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2024

 καλημέρα από εδώ

Μια διόρθωση
Εχθές το απόγευμα μη έχοντας κάτι καλύτερο έτυχε να παρακολουθήσω την εκπομπή του εκατομμυριούχου. Λέω και εγώ μωρέ κάτι θα μάθω από τις απαντήσεις των ερωτήσεων . Αμ δε . Οι σημαίες των κρατών δεν είναι αυτές που η απάντηση έδωσε σαν σωστό. Οι σημαίες των κρατων είναι 230 και 16 διεθνείς όπως ΟΗΕ ΝΑΤΟ ΕΕ ΙΜΟ ΚΑΚ ΑΣΕΑΝ και άλλες.
Ας έχουμε το νού μας.
Οι χωροσκέψεις μας
Η τρεχάλα
τρέχουμε να προλάβουμε το λεωφορείο το τραίνο το πλοίο
χάνουμε τις λέξεις στα ποδοβολητά μας.
Γινόμαστε φαντάσματα της τρεχάλας
Η συμπόνια βγαίνει μόνο μέσα από το κινητό μας
ούτε καν στην γλώσσα μας που το εκφράζει πλήρως (συγνώμη)
απλά am-sorry like καρδούλες φατσούλες κτλ. φτού φτού μας.
Όλα τα πράγματα μέσα από το κινητό. Τρέχουμε στο δρόμο τρακάρουμε με τον άλλο στο πεζοδρόμιο κοιτάμε το κινητό . Am sorry ακούς (Εγώ από μέσα μου οη να Βούδι ή αγελάδα)
Τρέχουμε γρήγορα στους ρυθμούς της ζωής
αγκομαχούν οι ώρες μας
ο χρόνος μας προσπερνά και φεύγει
Έχουμε καταχωνιάσει την καρδιά μας
Γκρίζα σκιά μας σκεπάζει.
Να σταματήσουμε την τρεχάλα μας
να δόσουμε το χέρι
να πούμε καλημέρα
ένα δευτερόλεπτο της τρεχάλας μας μόνο αρκεί
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

 ΟΙ ΑΣΉΜΑΝΤΟΙ .

Εμείς οι άσημοι ποιητές
η μοναξιά των καιρών μας κατατρώει
φυλακισμένοι σε κελιά με δίχως φως
γράφουμε μήπως κανένας μας διαβάσει
και για σπουδαίους μας περάσει .
Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε ποιητές
σαν τα πουλιά κρυβόμαστε στις φυλλωσιές
τιτιβίζοντας μήπως κανένας μας ακούσει
αν είναι κυνηγός κάποιους θα σκοτώσει
μ' ένα πετάρισμα του νου άλλο δένδρο θα μας σώσει
Εμείς οι άγνωστοι ποιητές
αν μας νικήσει ο θάνατος
βαριά η πέτρα μας πλακώσει
ότι κι αν γράψαμε στο χτες
κανένας μη βρεθεί να σώσει
(καραμέλος) .

Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2024

 Όπως περνούν οι μέρες του τέλους

μου αφήνουν ένα κενό βαθύ απροσμέτρητο
εντός μου για να μου δείχνει το ατέρμονο
εύρος της ψυχρής ματαιότητας.

Μου λένε πως έφυγες δεν το πιστεύω
σε ψάχνω μέσα από τις ευχές
στους αισθαντικούς ανέμους του νου μου .

Ορφανή από τα έξη,
έζησες την κατοχική πείνα .
μόνο να γράφεις τ’ όνομα σου
με ορνιθοσκαλίσματα.

Το χώμα πάντα στ’ ακρόνυχα
και τα’ άχυρα στα μαλλιά
παρέα με τον σύντροφο σου
στα δύσκολα, μόχθος, στέρηση
με ιδρώτα ποτισμένο το ψωμί.
Το μυαλό σου ξυράφι τετραπέρατο.

Έφυγες περπατώντας
αφήνοντας πίσω σου μόνο ευχές.
«την ευχή μου να έχουν όλα
τα παιδόγγονα μου από τα είκοσι μου ανύχια>>

Τώρα που λούζεται η ψυχή σου στο φως
μέσα στ’ αφροστόλιστα κύματα του αιθέρα
και διαγράφεις μια τροχιά φωτεινή
σε άχρονα ταξίδια.. μη μας ξεχάσεις.

Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα 
Δείτε λιγότερα

Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2024

 Δεν πεθάναν οι θεοί

απλά καταλάγιασαν.
Πλανηθήκαμε με ξυπόλυτες ελπίδες
σε γύφτισσα μοίρα δέσαμε κλωστή
μας σέρνει σε αλυτρωτικούς χορούς .
Τη νύχτα μας στέργει η θλίψη
την μέρα από φόβο
βρίζουμε αυτούς που κυβερνάνε.
Τους εαυτούς μας πρέπει
με ανοικτές τις παλάμες
να δοξάζουμε .
Μάγισσες παρθένες
ιέρειες στο τέμπλο της Αρτέμιδος
προσφορά τα κορμιά μας.
Να γίνουν θυσία
να ξυπνήσουν οι θεοί μας,
οι εαυτοί μας
να γίνουν πράγματα
για το αγέννητο αύριο .
Καραμέλος