Όπως περνούν οι μέρες του τέλους
μου αφήνουν ένα κενό βαθύ απροσμέτρητοεντός μου για να μου δείχνει το ατέρμονο
εύρος της ψυχρής ματαιότητας.
Μου λένε πως έφυγες δεν το πιστεύω
σε ψάχνω μέσα από τις ευχές
στους αισθαντικούς ανέμους του νου μου .
Ορφανή από τα έξη,
έζησες την κατοχική πείνα .
μόνο να γράφεις τ’ όνομα σου
με ορνιθοσκαλίσματα.
Το χώμα πάντα στ’ ακρόνυχα
και τα’ άχυρα στα μαλλιά
παρέα με τον σύντροφο σου
στα δύσκολα, μόχθος, στέρηση
με ιδρώτα ποτισμένο το ψωμί.
Το μυαλό σου ξυράφι τετραπέρατο.
Έφυγες περπατώντας
αφήνοντας πίσω σου μόνο ευχές.
«την ευχή μου να έχουν όλα
τα παιδόγγονα μου από τα είκοσι μου ανύχια>>
Τώρα που λούζεται η ψυχή σου στο φως
μέσα στ’ αφροστόλιστα κύματα του αιθέρα
και διαγράφεις μια τροχιά φωτεινή
σε άχρονα ταξίδια.. μη μας ξεχάσεις.
Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα
Δείτε λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου