Πότε πότε είμαι και εγώ εδώ . Καλή μέρα . Ακόμα δεν έχω βγάλει λέπια , άλλη μύτη , άλλο αυτί , μόνο ένα δόντι μου έπεσε άσπρισε το μαλλί . Τόσα χρόνια περιμένω το περιστέρι να μου δώσει το άγιο πνεύμα. Αυτό το ρημαδιασμένο πάει στους πολιτικούς και όλο εξυπνάδες μας λένε. Εγώ χαμπάρι δεν παίρνω.
Δευτέρα 5 Ιουνίου 2023
Παρασκευή 2 Ιουνίου 2023
η βροχή μας λέει καλό χειμώνα. Κάτι μου θυμίζει αυτός ο καιρός . Το μόνο που με διαφοροποιεί οι Κινέζοι . Αν η κοινότητα των Κινέζων αυξηθεί αρκετά τότε θα λέω ότι γίναμε Σιγκαπούρη . Τροπική βροχή και μετά ήλιος να σε τσουρουφλίζει.
Τρίτη 16 Μαΐου 2023
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ
Το καυτό μεσημεριάτικο φως θάμπωνε από την εξάτμιση της θάλασσας και την
λόχμη της ασφάλτου τα μάτια των θαμώνων στο καφενεδάκι της παραλίας. Δύο
ναυτικοί και τρεις αργόσχολοι συνταξιούχοι .
-Πολύ ζέστη σήμερα. Μετά σιγή. Ούτε άρνηση ούτε επιβεβαίωση.
-Ε καπετά- Παναγή τι σε βασανίζει πάλι ; Ακόμα η ασπρουλιάρα στη Γιοκοχάμα ;
Πάει αυτή. Ποιος ξέρει που την έχουν θαμμένη ;
Τ’ αμπάρια του Μ/V “Kostas Michalos” γεμάτα με Καναδέζικο σιτάρι ορθάνοικτα
περίμεναν τους γερανούς με τις τεράστιες φούχτες ν’ αρχίσουν το ξεφόρτωμα.
Ένας λαός στην προβλήτα άνδρες γυναίκες με τους ήχους των μεγαφώνων έκανε
την γυμναστική του υπακούοντας στα προστάγματα χωρίς διαμαρτυρία χωρίς
βαρεμάρα.
Σαν σταμάτησε η γυμναστική ,ένα ποτάμι λαού ανέβηκε την σκάλα και άρχισε σαν
μυρμήγκια αθόρυβα την εργασία του . Άλλοι να κουμαντάρουν τους γερανούς με
σφυρίγματα , άλλοι να σακιάζουν από το κατάμπαρο και οι περισσότεροι κύρια
γυναίκες και νεαρά κορίτσια με σκούπες και φαράσια να μαζεύουν ότι έπεφτε στο
κατάστρωμα σπυρί το σπυρί να μην χαθεί.
Ο καπεταν-Πάνος είχε προαχθεί από δόκιμος σε Ανθυποπλοίαρχο επιτετραμμένος
να παρακολουθεί την εκφόρτωση για τυχόν ζημιές στο σκάφος από τους γερανούς
στο πρώτο και στο δεύτερο αμπάρι.
Σκυμμένος πάντα στ’ αμπάρια έριχνε και την ματιά του σε ένα λυγερόκορμο
γκομενάκι άσπρο σαν το χιόνι. Είχε μέτριο ανάστημα , τα μαλλιά της έπεφταν
κυματιστά στους ώμους το προσωπάκι της γαλανό , ένα στοματάκι γλυκούλικο ,
δύο μαύρα μάτια βαθιά στις κόχες τους φρύδια ότι που αχνοφαινόταν και τα
τσίνουρα σχεδόν ανύπαρκτα. Φορούσε μια κοντή φουστίτσα μπλε κάλτσες άσπρες
κάτω απ το γόνατο κολλαρίνα πάνω από το σκούρο σακάκι που είχε σε
αβγουλιάρικο σχήμα κάτι γράμματα πιθανόν κάποιου σχολείου στο πέτο . Όπως
έσκυβε σε κάθε σκούπισμα φαινόταν και λίγο το τορνευτό μπουτάκι της . Ο νεαρός
καπεταν Πάνος όλο έριχνε τις κρυφές του ματιές παρακαλούσε να πέφτει σιτάρι
στο κατάστρωμα και η φαντασία του ταξίδευε στους μαγικούς τόπους της
σχιστομάτας.
Ο ουρανός στην χώρα του Μαρού κατ’ αρχάς αίθριος άρχισε να μαζεύει λίγα
συννεφάκια αρχικά σιγά- σιγά έκρυβαν τον ήλιο μέχρι που τον εξαφάνισαν .
Έπεσαν κάνα δύο ψιχάλες, βγήκε ο πλοίαρχος με την ντουντούκα βρίζοντας τον
κακό μας καιρό διέταξε αλέστα όλο το πλήρωμα να κλείσουν τ’ αμπάρια να μην
βραχεί και φυτρώσει το σιτάρι. Άρχισε να βρέχει δυνατά . Ότι που πρόλαβε το
πλήρωμα να κλείσει και το τελευταίο αμπάρι. Οι εργάτες μπήκαν κάτω από τα
στεγανά υποφράγματα και περίμεναν να ξεκόψει ο καιρός.
Ο καπεταν-Πάνος κρύφτηκε από την βροχή προσεκτικά προσέγγισε την Γαλανή με
τρόπο . Ήθελε, κάτι, τέλος πάντων να μετρηθεί μαζί της, στο μπόι και με τρόπο
στάθηκε δίπλα της . Δεν πρόλαβε να πει λέξη και άκουσε κάτι περίεργο με μια
τσιριχτή χαδιάρικη φωνή . Ντράπηκε γιατί πιθανόν η γαλανή να τον είχε προσέξει
που πότε- πότε τις έριχνε κρυφές ματιές συνεπαρμένος από το εξωτικό ανατολίτικο
κάλος.
-Σε (ρ) γιο σπικ ιγκλι(ς)
- Γιές (όχι πως είχε βγάλει την Οξφόρδη) αλλά να καλύτερα από αυτά που άκουγε.
- Σπικ μι .
-Good morning How are you.
- Γιου σπικ μι λάϊκ κάνοντας με το χεράκι της τις σχετικές κινήσεις
-Ανάθεμα και κατάλαβε γιατί όταν έλεγε το μι έδειχνε αυτόν .
-Μι Νιπόν γιου Γκιρισσά Αυτό σίγουρα το κατάλαβε ο καπεταν –Πάνος, περίμενε ν’
ακούσει το γιες ή κάποια αντίρρηση, τον κάρφωνε με τα ματάκια της προσδοκώντας
την παρέα του πιθανόν για άσκηση των ελάχιστων Αγγλικών της.
Η βροχή δυνάμωσε για τα καλά . Ο καιρός δεν έλεγε να ξεκόψει . Μετά από διαταγή
του αρχιεργάτη κάτω από καταρρακτώδη βροχή σταμάτησαν όλες οι εργασίες .
Η μικρή Γιαπωνέζα δεν έλεγε να αναχωρήσει στράφηκε στον Πάνο
-Μι γιου γκόου- γκόου δείχνοντας με τους δείκτες των χεριών ότι ήθελε να φύγουν
μαζί.
-My watch finish at five.
- οκλοκ φαϊβ. Ο.Κ.
-Like coffee.
- No, Tsa O.K.
-Τσάι οκ. Πάμε μέσα στην τραπεζαρία.
Της έπιασε το χέρι απαλά και βάδισαν το κατάστρωμα του πλοίου πλάι -πλάι αλλά η
βροχή δεν τους πείραζε . Κάθισαν στο σαλόνι . Πρόσφερε το τσάι που έφερε ο
καμαρότος . Δεν μιλούσαν . Κοιταζόντουσαν στα μάτια . Τι μπορούσαν να πουν τα
μάτια; Πολλά ή τίποτα; Δειλά-δειλά σαν του κάβουρα την περπατησιά το
κατάλευκο χεράκι ακούμπησε το δικό του πάνω στο τραπέζι. Άρχισαν τα
σκιρτήματα. Η καρδιά κτυπούσε γρήγορα το δικό της κατοστάρι. Δεν ένιωσε ποτέ
ξανά έτσι. Πρώτο άγγιγμα . Πρώτη φορά. Πρώτη επανάσταση του μυαλού . Απλά
έμεινε άλαλος. Τι μπορούσε να πει σε ποια γλώσσα να εκφραστεί. Κοίταζε ο ένας το
άλλο αφήνοντας μόνο τα μάτια να μιλούν.
Υπήρχαν δίπλα στο τραπεζάκι κάποια περιοδικά χρονιάρικα αν άλλαζε πλήρωμα
μετά από δεκαέξι μήνες που τύχαινε να φέρουν και βάλθηκαν να φυλλομετρούν.
-Γκιρισά ;
-Ναι Ελληνικά .
- Λι νι κα ;
-Ναι.
Έκοψε κάποια φύλλα και με μαγικό τρόπο έκανε στο λεφτό , καραβάκια , βαρκούλες
περιστεράκια , γλάρους κουνέλια , ψάρια και άλλα του ζωικού βασιλείου .
Περπατούσαν πιασμένη χέρι -χέρι στους δρόμους του Λιμανιού . Πέρασαν την
Κεντρική πύλη. Σε μια πόλη πολύβουη με καταστήματα φώτα , πολλά φώτα
επιγραφές που όσο και αν ήθελε δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει ούτε ένα γράμμα.
Πολύς κόσμος περπατούσε πάνω κάτω πέρα δόθε. Οι άνδρες αφέντες με το
κούτελο ξυρισμένο ντυμένοι το παραδοσιακό σκούρο κιμονό πήγαιναν μπροστά η
γυναίκες παραδόξως με λουλουδάτα κιμονό, το σαμάρι στην πλάτη, τα άσπρα
καλτσάκια και τις ξύλινες παντόφλες, ακολουθούσαν πίσω στα τρία μέτρα. Τα
μαλλιά πιασμένα σε μαύρη κουλούρα στο κεφάλι με όμορφες πλεξοβελώνες
περασμένες στην άκρη στολισμένες με πεταλούδες τριαντάφυλλα και ότι
μπορούσες να φανταστείς. Το τουκ τουκ από τις παντόφλες ακουγόταν με ρυθμό
και ο μπροστινός αφέντης και κύριος σα να τις μετρούσε , έριχνε κλεφτές ματιές
πίσω , μη τύχη να πλησιάσει η Γκέισα πιο κοντά του.
Η μικρή ομορφούλα πιασμένη χεράκι- χεράκι με τον Πάνο βάδιζε δίπλα του
περήφανα. Κοίταζε να δει αν την έβλεπαν οι γκέισες να περπατά δίπλα σε άνδρα
χωρίς απόσταση. Μπήκαν σε ένα στενό δρομάκι . Πέρασαν κάτω από μια
Γιαπωνέζικη αψίδα , ένα μικρό διάδρομο με χρυσάνθεμα βγήκαν σε μια αλάνα με
γύρο της σε κύκλο πορτούλες με σπιτάκια παραδοσιακά που φάνηκαν σαν τα
προσφυγικά της Κοκκινιάς. Άνοιξαν μια πόρτα , χωρίς κλειδί . Ένας χώρος μικρός
με παντόφλες γύρο. Έβγαλαν τα παπούτσια και προχώρησαν σε μια πορτούλα από
ριζόχαρτο και ξύλο . Μοναδικό δωμάτιο . Χωρίς έπιπλα, και σαλόνια. Μια
στρωματσάδα ρολό στην απέναντι γωνία. Ένα τραπεζάκι με βιβλία, μια
κουζινούλα με φουρνάκι, ένα ψυγείο του πολέμου, δυο σκαμπό από μπαμπού
κυπελάκια, μπολάκια πολλά σε βιτρίνα χωρίς τζάμι. Μοναδικό στολίδι στο σκηνικό
ήταν ένα τραπεζάκι ξύλινο σκαλιστό το ύψος του δεν περνούσε τους τριάντα
πόντους. Σε μια εσοχή του τοίχου ήταν το μπάνιο . Τι μπάνιο δηλαδή ; μια κτιστή
στέρνα με λευκά πλακάκια και η τουαλέτα στενόμακρη στο πάτωμα .Όλα μέσα στην
φτώχεια.
-Σιτ
Έψαχνε ο Πάνος να βρει που αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Την πρόσεξε που πήγε στο
γραφειάκι και γύρισε με ένα καφέ βιβλιαράκι . Τράβηξε το τραπεζάκι στη μέση και
έβαλε πάνω το βιβλίο.
Easy Japanese to English learn.
Τώρα κατάλαβε τι σήμαινε το σπικ- σπικ μι
Λέξη με την λέξη ψάχνοντας άρχισε να μαθαίνει. Η νεαρά ήταν φοιτήτρια από
κάποιο χωριό. Έμενε εκεί με τον αδελφό της που σπούδαζε και αυτός Όποτε
ερχόταν καράβι δούλευε στο λιμάνι όπου ήτο δυνατόν για τα έξοδα προς την
διαβίωση της. Μια απεριόριστη συμπάθεια και ένα ακαθόριστο συναίσθημα
κυρίευσαν την καρδιά του . Ψαχουλεύοντας τη μέθοδο πέρασε η ώρα . Ήρθε ο
αδελφός της σε λίγο . Αυτός τα κατάφερνε καλύτερα στ’ Αγγλικά . Γονάτισαν γύρο
από το τραπεζάκι . Η αδελφή τους υπηρετούσε κερνώντας σακέ τρώγοντας
φράουλες. Πέρασε η ώρα. Ζήτησε να τον βγάλουν στο δρόμο για ταξί επιστροφής
στο πλοίο. Αφού ευχήθηκαν Παντζάι Νιππόν (Ζήτω Ιαπωνία) είπαν το γκουντ μπάι
και τουμόροου.
Από τις έξη το πρωί το πλήρωμα άνοιξε τ΄ αμπάρια και περίμενε τους εργάτες.
Ο Πάνος στην σκάλα περίμενε να δει την σχιστομάτα του. Δεν κρύβετε . Όλη την
νύχτα έβλεπε γλυκά όνειρα. Κάτασπρα συννεφάκια που τον έπαιρναν και τον
πήγαιναν στην κορυφή του Φούτζι Γιάμα . Η νεανική φαντασίωση του έλεγε ότι
φιλούσε τα υπέροχα χειλάκια της χάιδευε τα μαλλιά της την κρατούσε στην αγκαλιά
του και πήγαινε να στεφτεί αυτοκράτορας στο Κιότο. Οι κερασιές τίναζαν άνθη τους
στο πέρασμα του και οι υπηρέτες έριχναν στο δρόμο χρυσάνθεμα όλα τα χρώματα.
Ήρθε , ήρθε στο κεφαλόσκαλο της έπιασε το χέρι της έδωσε ένα κλεφτό φιλί στο
μάγουλο και ένας κεραυνός κτύπησε το κορμί του. Οι εργάτες γρύλιζαν σαν
γουρούνια κάτι ακαταλαβίστικα μα κανέναν δεν ένοιαζε.
Η εκφόρτωση πήγαινε καλά . Το σιτάρι άδειαζε από τ’ αμπάρια. Η σχιστομάτα
σκούπιζε γρήγορα- γρήγορα το πόστο της και κραδαίνοντας το καφέ βιβλιαράκι
έτρεχε στον καπετά Πάνο να μάθει καμιά δυο λέξεις πως προφέρονται.
-Μι νάμε Αϊκο.
-Γιου ναμε ;
-Μy name Panos.
-Ooo νάμε Πα νο.
Έβγαινε η σαμπανιά από το αμπάρι πέφτοντας σκόρπαγε λίγους σπόρους . Η Άϊκο
έτρεχε με το φαράσι και το σκουπάκι να τους μαζέψει. Μέχρι το απόγευμα στις
πέντε το ίδιο μοτίβο .
Όταν σκόλασαν οι πόστες και έφυγαν οι εργάτες η Αϊκο και ο Πάνος βρεθήκαν στην
καμπίνα να φυλλομετρούν το βιβλιαράκι ψάχνοντας νέες λέξεις να γελούν από τις
προφορές Αγγλοϊαπωνικων και φραγκολεβαντίνικων .
Έτσι έμαθε το αριγκατό (ευχαριστώ) το σαγιονάρα (αντίο, στο επανειδείν) το κόκορο
ιτάμι (η καρδιά μου πονάει) το ιιε (όχι) το αϊ (αγάπη) το αναταϊβα ικουτσου ντε σου
κα (ποσο χρονών είσαι) νι τζου χατσι (είμαι 28) Αϊκο νι τζου ιτσι (εγώ 21)
Δεν ξέρεις πόσο γρήγορα περνούν οι ώρες. Μια ακαταμάχητη τρυφερότητα
έδειχναν ο ένας στο άλλο . Χάιδεψε τα μαλλιά της . Ακούμπησε ελαφρά το χέρι στο
φιλντισένιο της μάγουλο. To χάδι δέχτηκε στοργικά. Φάνηκε να το περίμενε. Ίσως
και να το αποζητούσε. Η κούραση της ημέρας βγήκε, τα βλέφαρα έκλεισαν . Το
πρωινό τους βρήκε αγκαλιά στην κουκέτα με τα ρούχα όπως είχαν πέσει. Η
εκφόρτωση του πλοίου είχε αρχίσει και έτρεξαν στις εργασίες των.
Τα μάτια του Πάνου δεν χόρταιναν να την θωρούν. Οι σκέψεις θόλωναν το μυαλό .
Το αίμα του χόχλαζε . Τα χέρια του έκαιγαν και ίδρωναν. Μήπως ο έρωτας. Σίγουρα
έτσι θα είναι ο έρωτας. Σε πιάνει σύγκρυο στο σώμα. Η σκέψη αρχίζει και τελειώνει
στον άνθρωπο σου. Όλα τα βλέπεις άψογα , με γλυκύτητα να αγκαλιάζεις και να
μην θέλεις ν’ αποχωριστείς το ταίρι σου ούτε λεπτό.
Το βράδυ έμειναν ξανά στο πλοίο . Ίδια αναζήτηση στο καφέ βιβλιαράκι . Τα
Ιαπωνικά έμοιαζαν σαν λίγα σκόρπια μακαρόνια σε ρηχό πιάτο. Ευτυχώς που η
προφορά ήταν γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες και η επεξήγηση στα Αγγλικά.
Γελούσαν με οτιδήποτε διάβαζαν και προσπαθούσαν να καταλάβουν. Οι επαφές
όλο και πιο τρυφερές , όλο και πιο κοντινές μέχρι που έσμιξαν τα χείλη. Ήταν ύμνος
μια προσευχή , ένα ασημένιο φεγγάρι. Τα σώματα έκαιγαν σαν την φλεγόμενη βάτο
του Σινά. Προσπαθούσαν να γίνουν ένα . Να κολλήσουν το ένα στο άλλο και να
παραμείνουν έτσι παντοτινά. Τα ρούχα δεν κρατούσαν την ορμή. Τσαλακωμένα
πεταμένα παντού. Τα γόνατα λύγιζαν σμίγουν τα χέρια σα λάγνα φίδια να τυλίγουν
τα κορμιά. Λουλούδια που ανθίζουν στο πρώτο αντίκρισμα του ήλιου. Λουλούδια
ερωτικά μιας πανώριας σάρκινης άνθισης.
-Please my first time
-Same to me.
Πιθανόν κανένας δεν το κατάλαβε. Το μόνο τα χάδια και τα φιλιά έπαψαν να είναι
ορμητικά , έγιναν τρυφερά και με σεβασμό . Είναι όμορφη η αμαρτία του Αδάμ δεν
τους έκαιγε αν έφευγαν από τον παράδεισο . Ο ίδιος ο έρωτας είναι γήινος
παράδεισος .
Ημέρες δώδεκα μέχρι να τελειώσει η εκφόρτωση . Ημέρες δώδεκα ευτυχίας. Σαν
μαζεύτηκε και το τελευταίο σπυρί του σταριού ήρθε το νέο . Το πλοίο ναυλώθηκε για
έξι ταξίδια Αυστραλία Ιαπωνία.
Οι όρκοι της αγάπης δόθηκαν η υπομονή της αναμονής γράφηκε με δάκρυα.
Ένας μήνας . Ο χωρισμός θα δυναμώσει την αγάπη και η φαντασία θα κάνει τον
έρωτα τους ιδανικό . …..
-aishiteru yo (σ’ αγαπώ)
-aishiterun wa (σ’ αγαπώ)
-connichiwa (γειά σου)
-gomennasai (λυπάμαι)
-sumimasen (συγνώμη)
-Sagionara (εις το επανειδείν)
Οι θαλασσοτεραχές του Ειρηνικού δεν πείραζαν το Πάνο. Οι μοναχικές ώρες της
βάρδιας στην γέφυρα του πλοίου η φαντασία του ταξίδευε . Στον ξύπνιο του άρχισε
να γράφει στιχάκια
Για κάποιες νύχτες μοναχές που έχουν την γαλήνη
για κάποιες πιο παράξενες με όνειρα γεμάτες
υπάρχουν άλλες μοναχές που φέρνουν σκοτοδίνη
νύχτες που ακούς να περπατούν του έρωτα διαβάτες.
Η επιστροφή . Τέλειωσε η μυστική αγωνία της επιστροφής. Η πρώτη βραδιά τους
βρήκε να σπαρταρούν τα κορμιά πάνω στα σεντόνια. Η αγωνία και ο πόθος
σύρθηκαν στο βωμό του έρωτα . Τα βλέφαρα κλειστά τα κορμιά παράλυτα στο
αιματοκύλισμα της αποχαύνωσης του πόθου. Πόσες φορές είπαν το αγαπώ κανένας
δεν μετρούσε . Το θαύμα της σάρκας άστραφτε μέσα στο σκοτάδι . Αποκοιμήθηκαν
Οι άγγελοι ανεβοκατέβαιναν από τα επουράνια της αγάπης τους . Όταν θα
τέλειωναν τα ταξίδια θα την έπαιρνε μαζί του στο χωριό του. Έκανε σκέψεις πως θα
την παρουσίαζε στη μάνα του. Πολλές φορές ήταν απόλυτη όταν του έλεγε να
παντρευτεί να κάνει παιδιά …. <<ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός
καλογερέψου>>. Όταν την πείραζε <<εγώ θα πάρω μια Ξένη>> εκείνη του έλεγε
<<να μην ξέρω να τις μιλώ>> <<παπούτσι απ τον τόπο σου και ας είναι
Μπαλωμένο>> Πίστευε πως θα κατάφερνε να την τουμπάρει.
Η θάλασσα απέραντη. Χωρίς κανένα κύμα ατάραχη και βαθειά. Ακτή δεν φαινότανε
Σαράντα μίλια ανοιχτά απ’ τη Γιοκοχάμα. Ο ουρανός βαρύς και συννεφιασμένος .
Στο αέρα μήτε γλάρος. Στο κατάστρωμα κανένα χελιδονόψαρο δεν μας έχει
επισκεφτεί Ήταν το έσχατο ταξίδι της ναύλωσης. Ο καπτα-Πάνος θα ξεμπαρκάριζε
και θα πραγματοποιούσε τ’ όνειρο του. Να ακολουθήσει την φωνή της καρδιάς και
του τον έρωτα του. Ο καπετάνιος Μπήκε στη Γέφυρα του πλοίου .
-Ε ..Παναή μέτρησε μου τα μίλια μέχρι το Τακοράδι.
-Που είναι αυτό ;
-Στη Σριλάνκα κοντά στο Κολόμπο
-Γιατί;
-Αλλάζουμε πορεία .Εκεί θα πάμε να ξεφορτώσουμε.
Ο καπετα-Πάνος μαράθηκε. Έπεσαν απ τα χέρια του κουμπάσο και διπαράλληλοι.
Τα χέρια του έτρεμαν . Έβαλε τα κλάματα. Πως τα φέρνει η μοίρα. Ο καπετάνιος
που γνώριζε καλά όλα τα πράγματα του κτύπησε στοργικά την πλάτη.
-Έλα μη στεναχωρείσαι. Θα βρεις άλλο τρόπο . Οι καπετάνιοι στην φουρτούνα
φαίνονται.
Άρχισε να γράφει γράμματα . Κάθε μέρα και άλλο. Εξυμνούσε την αγάπη, τον έρωτα
το πάθος, τα κάλη τα έβρεχε με δάκρυα τα σφράγιζε έτοιμα να σταλούν στο
επόμενο λιμάνι. Χρόνια πέρασαν , μπάρκα και ξέμπαρκα έκανε απάντηση δεν πήρε
ποτέ. Άδικα περίμενε την μοίρα του μήπως του έφερνε κανένα ταξίδι για την
Γιοκοχάμα να έψαχνε μήπως βρει ίχνη της. Αργότερα μπαρκάριζε με δεξαμενόπλοια
τεράστια που οι ρότες των δεν καλούσαν σε αυτό το λιμάνι .
Απόμαχος τώρα στο καφενεδάκι της παραλίας περίμενε μήπως κανένας γλάρος θα
τον πλησίαζε. Μπορεί να ήταν αυτή να γύρευε την χαμένη υπόσχεση. Ποιός ξέρει
τον πόνο, τους συλλογισμούς του. Η ψυχή λένε πως πάει ταξίδια μακρινά όπου έχει
πάει το κορμί. Ίσως τότε υπάρχει ελπίδα.
Σάββατο 6 Μαΐου 2023
Αύριο λένε είναι του παράλυτου. Λοιπόν εορτάζομαι. Είμαστε παράλυτοι στο μυαλό. Έτσι τουλάχιστον μας έχουν καταντήσει οι τηλεοράσεις που μας ποτίζουν με διαφημίσεις και ψέμματα με τα νέα και όλες τις κοκορομαχίες των βολευτών . Αγωνιούν για την καρεκλίτσα των και τα ωφέλοι της . Εγώ δεν θα κουβαλήσω λάσπη σε κανένα και μετά να μου την πετάξει στα μούτρα. Θα ψηφίσω . Ναι θα ψηφίσω εκια που κατέχω . Όλοι να πάμε να ψηφίσουμε. Είναι το μεγαλύτερο δικαίωμα μας ΑΜΉΝ.
Παρασκευή 5 Μαΐου 2023
Η κυρία Στέλλα του φουρνάρη
σκανδαλισμένος
Πέμπτη 27 Απριλίου 2023
26/04/2023 Αγιος Γεώργιος... Πορος
Επικήδειος.
Θάλασσα
καταγάλανη είναι η ψυχή του
ανθρώπου
κάνει ταξίδια νοερά στους ψυχικούς της τόπους
Καμιά δεν γύρισε ποτέ να μας ειπεί γιατί
Που ταξιδεύει ήρεμη με μηχανή σβηστή .
Την παίρνει αέρας δυνατός το ρεύμα την κυλάει
της κόπηκε η άγκυρα στον ουρανό την πάει
Ίχνη δεν έχει από ζωή και ελπίδα γυρισμού
Μια σκέψη μόνο έχει κρυφή
να βρει το δρόμο του θεού. .
Αγαπητέ
μου φίλε Μάκη,
Η είδηση του θανάτου σου μας βύθισε σε βαθιά θλίψη και
πένθος, βαρύ για την αγαπημένη σου σύζυγο τις κόρες και τα εγγόνια. Έφυγες
πρόωρα και ξαφνικά απ τη ζωή.
Η απώλεια σου είναι δυσβάστακτη για την γυναίκα σου που τόσο
πρόσεχες και αγαπούσες για τις κόρες σου
καθώς και για εμάς τους φίλους που χάσαμε την παρέα σου και τις ωραίες
ναυτικές συζητήσεις.
Η στενοχώρια μας μεγάλη πως θα σου πούμε το τελευταίο
αντίο. Είχα την τύχη να σε γνωρίσω στον καλύτερο σου εαυτό . Απόμαχοι και η δύο
της θάλασσας μηχανικός και
καπετάνιος υπήρχε πάντα κλίμα
αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού. Ήσουν άνθρωπος γλυκύτατος, νηφάλιος, ορθός στην σκέψη και
καθαρός στην ψυχή, Αριστοκράτης και
σεβαστός στην παρέα. Σκόρπιζες απλόχερα σε όλους τους συνανθρώπους το χαμόγελο
και την ηρεμία σου.
Στυλοβάτης
της οικογένειας με όλες σου τις δυνάμεις έδινες δύναμη , κουράγιο και καρτερία σε όλες
τις δυσκολίες της ζωής . Ήσουν το
αποκούμπι τους . Θα τους λήψεις πολύ, μα θα είσαι πάντα στο μυαλό και στην
καρδιά τους.
Στο τελευταίο και μακρινό ταξίδι στην αιωνιότητα με την μηχανή του
πλοίου σβηστή να ταξιδέψεις όχι στο γαλάζιο της θάλασσας που όργωσες απ’ άκρη ως άκρη αλλά στο γαλάζιο
του ουρανού με ούριο άνεμο, ένα ελαφρό
αεράκι, πρυμάτσα.
Καλή μετάταξη φίλε μου . Αιωνία σου η μνήμη.