Πότε πότε είμαι και εγώ εδώ . Καλή μέρα . Ακόμα δεν έχω βγάλει λέπια , άλλη μύτη , άλλο αυτί , μόνο ένα δόντι μου έπεσε άσπρισε το μαλλί . Τόσα χρόνια περιμένω το περιστέρι να μου δώσει το άγιο πνεύμα. Αυτό το ρημαδιασμένο πάει στους πολιτικούς και όλο εξυπνάδες μας λένε. Εγώ χαμπάρι δεν παίρνω.
Το πέταγμα .
Ένας αχανής ωκεανός
η ζωή μας ένα γαλάζιο φως
να μποτζάρει και να προνευστάζει.
Κανείς δε κατάφερε να δαμάσει το κύμα
ούτε να γλιτώσει απ την αλμύρα
ένας μόνο περπάτησε στη θάλασσα
Αυτόν τον είπανε φως.
Είναι παράδοξο της ύπαρξης
όταν θα σμίγει το μπλε με το πράσινο
πιο πολύ νιώθουμε ευτυχισμένοι
εμείς που χάσαμε αγάπη στα χαρτιά.
Σκεπάρνια και αξίνες γίναμε
Μακριά απ τους ωκεανούς
γιατί ξεχάσαμε πως δεν ξέρουμε
να κολυμπάμε στη στεριά.
Ξορκίζουμε την λάμψη του λευκού
αγαπήσαμε τους αγγέλους της γης
λησμονήσαμε ότι είμαστε άνθρωποι
και ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου