Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2024

 ADONAI  IAH  IEHOVA  SHADAI  IOD  ELOHIM.

Προς δόξα του MATS  <<Μέγας Αρχιτέκτωνας Του Σύμπαντος >>


H MONAΞΙΑ


Βαριά σας λέω η μοναξιά τις μέρες του χειμώνα

οι νύχτες είναι ατέλειωτες και μοιάζουν ένα αιώνα

Το σπίτι ερμητικά κλειστό να μη περνά το αγέρι

και δίνω φόκο του τζακιού της μοναξιάς μου ταίρι


Το ταξιδιάρικο μυαλό κανείς δεν φυλακίζει

φτεροκοπά και πάει με όπου εκείνο ορίζει

στους δρόμους είναι άστεγοι και λέω πως αντέχουν

το κρύο και την μοναξιά και ούτε ψωμί να έχουν.


Τριζοβολά το κούτσουρο φεγγοβολά η φωτιά μου

μες το γλυκό χουζούρεμα καλή ναι η μοναξιά μου

σκέφτομαι αν ήμουνα και εγώ του δρόμου ο αλήτης

θα χτύπαγα παράθυρα της μοίρας σαν σπουργίτης


Αν δεν μπορώ τους άμοιρους εγώ να τους ε σώσω

μου έρχεται μες την φωτιά το σώμα μου να δώσω

ο πόνος μου αβάσταχτος και λέω με το νου μου

κάνω για συμπαράσταση  κακό του εαυτού μου.


Το τελευταίο κούτσουρο αρχίζει πια να σβήνει

η μοναξιά σταμάτησε και αυτή να μου την δίνει

προτού προλάβουν να καούν κομμάτια της ψυχής μου

μια μοναξιά βασάνιζε για πάντα την ζωή μου.


Καπετάν-Γιάννης (καραμέλος)

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2024

 Που είσαι

Θάλασσες που έχουν κρύψει νησιά μαγεμένα
δεν υπάρχουν σε χάρτες ούτε στου νου τα βιβλία
σε αυτά δεν προσέγγισαν ποτέ τους τα πλοία
ούτε και πάτησε ποτέ ανθρώπου πόδι κανένα.
Καράβι εγώ , φεύγω με ρότα σε άγνωστα μέρη
μόνος συντροφιά με τα’ αστέρια το βράδυ
ελαφρά μου φυσάει θαλασσινό το αγέρι
και με μαγεύει η σιωπή μες στο σκοτάδι .
Ξαφνικά αρχίζει το ταξίδι του νου μου
χώρες λιμάνια που είναι γνώριμα μα ξένα
κλεισμένος στο δωμάτιο του εαυτού μου
προσπαθώ μάταια, μα δεν βρίσκω εσένα .
καλή λευτεριά .

Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2024

 κακός καιρός.

Το αίμα να χοχλάζει και να τρέχει άφθονο .Τι φταίει ο λαός , τα παιδιά, οι στρατιώτες.; Το χρήμα ειναι η αφορμή και όλοι οι κυβερνήτες που το υπηρετούν . Επειδή δεν μπορούμε να δείρουμε το χρήμα λοιπόν τι μένει ; Κρεμάστε τους κυβερνήτες σας.
Ουφ σας βαρέθηκα πχιά. Γιαυτό αλλάζω τροπάρι .

Όσα και αν είδα όνειρα
ράγισαν την καρδιά μου
ευχές στον αίσιο καιρό
γλυκό κρασί να πίνω .

Λιμάνια λιθοστόλιστα
σε καπηλειά να κρένω
ρεύματα πελαγόρευστα
θαλασσοταραγμένα
πυκνές ομίχλες να ξεχνώ
όταν θυμάμαι εσένα.

Μικρή γοργόνα αλμυρή
θαλασσοβουτηγμένη
τυλίγεις μες την σκέψη μου
ελάσματα του πόθου
ακτίνες ήλιου φωτεινές
πυρόξανθα μαλλιά σου
ο έρωτας είναι ο βοριάς
που με ξελαμπικάρει

Χρυσές αυγές σαν έρχονται
η φούρκα πως μου φεύγει
νυχτόστερνα τα όνειρα
πάνε για το λεβάντες
εγώ αρμενίζω ξέμπαρκος
και ακόμα σε θυμάμαι.

Εσύ σε το αερικό
που σέρνει το μυαλό μου
στον άπατο του χρόνου μου
σε στεριανό βυθό.
Ένα αγκάθι ήμουνα
και εδώδιμο φιλί
που παραμόνευε να σβήσει
στην ακμή του χαμού.
σε μια ντροπιαστική πλάση.

καραμέλος (ο ντροπιάρης)

Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2024

στρατακης μιχαλης εφη

Η αλμύρα του ανέμου και το βουητό της θάλασσας.
Οι ζεματιστές σιδερόπετρες των βουνών.
Η μυρουδιά της φασκομηλιάς, της ακονιζάς και του αλάδανου.
Το κάψιμο της ρακής.
Η γεύση της βραστής αίγας, του ξυνόχοντρου και της σταφιδολιάς.
Ο ασκιανός του πρίνου, της χαρουπιάς και της ελιάς.
Το κράξιμο των γερακιών και των σταυραετών.
Το αγλάκι του λαγού.
Η μυστηριακή, απόλυτη σιωπή στις βουνοκορφές.
Ο αντίλαλος του στεναγμού στα φαράγγια.
Το δάγκαμα των μουστακιών από τον αμίλητο παππού.
Το σφούγγισμα του κούτελου της γιαγιάς με τα αλευρωμένα χέρια.
Η μεθυστική μυρωδιά της αγκαλιάς των γονέων.
Η δροσεράδα του ψηλορείτικου μιτάτου, μέσα στο λιοπύρι.
Το ακοίμητο φως στα καντίλια των νεκροταφείων.
Η μυρωδιά του μπαρουτιού, που 'χει ποτίσει τους σπήλιους των ανυπόταχτων παππούδων.
Το ευλογημένο ''βρισκούμενο'' και η έτοιμη στρωμνή που περιμένει σε κάθε κονάκι τον ξενομπάτη.
Το σύρσιμο του δοξαριού στις χορδές της λύρας και το παιχνίδι του σκαρόφτερου με το λαγούτο.
Το ξεδιάλυμα της παραβολικής μαντινάδας.
Οι θύμησες των παιδικάτων.
Η περηφάνεια, η πρεπιά και το μέγα Χρέος.
Ο διάχυτος ερωτισμός και η εκρηκτική κουζουλάδα.
Η ηρεμία που προοιωνίζεται καταιγίδα και πόλεμο.
Η ανάγκη εκτόνωσης της φιλόξενης ενέργειας.
Το άκουσμα της εντολής στον καφετζή ''κέρασε τονε''.
Η ανατριχίλα στη θέα της θεάς των όφεων και του θρόνου του Μίνωα.
Ο σεβασμός του λόγου τιμής.
Το αίμα που κοχλάζει.
Οι νεκροί που προστάζουν.
Οι ζωντανοί που εκστασιάζονται με τους ήχους των κουδουνιών των προβάτων.
Όλα αυτά είναι η Κρήτη.

Η δική μου Κρήτη. 

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2024

 το χα χα της ημέρας .

.
Κυκλοφορούσε ένας άντρακλας μια μέρα στη χώρα και ειχε στην ζώνη του περασμένο ένα ξομπλιαστό, σκαλιστό, πλουμιστό, όμορφο μαχαίρι
Τον βλεπει ένας ξενοδόχος με πολλά λεφτά και του άρεσε πολύ.
Κουμπάρε πουλείς το μαχαίρι και πόσα θες
Οη δεν το πουλώ .
Να σου δόσω 100 ευρώ μ' αρέσει και το θέλω.
Οη λεω σου.
Να σου δόσω 500 ευρώ όσο και να μου πεις θα το πάρω.
Είπα σου οη, όη .
Εγώ μωρέ θα σου δόσω 1000 ευρώ και τουτονέ το ρολόι . Θωρείς το . Ρόλεξ ειναι και κάνει πανω από 5000 χιλ
Μωρε συ ιντα μου λες . Αμα πάω στο μπαράκι και μου την πέσουνε δυο τρεις νταβατζήδες ιντα δα το πω δέκα και τέταρτο είναι.
χα χα χα ...

Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2024

 Θλίψη


Ο χρόνος μπήκε αμέριμνος χάραξα τις σκιές μου

φιγούρες ανεξίτηλες όλες οι προσμονές μου

είναι βαριά η οδύνη μας που χάθηκαν ζωές

και συγκερνούν τα λάθη τους σαν ψάχνουν ενοχές.


Στο τέμπλο της οδύνης μας αλλάζαμε ευχές

χρόνια πολλά καλή χρονιά να'σται ευτυχισμένοι

μετά να μην νοιαζόμαστε τι έγινε στο εχτές

λίγο κρατά η θλίψη μας και τσίπα δεν μας μένει


Θολώσανε τα πάθη μας στα δρώμενα του χρόνου

καβάλα πάνε οι νεκροί στα πρόσωπα του πόνου

ένας σωρός που έρχεται ένας σωρός που φεύγει

και χάνεται εκ του μηδενός εκείνο που πιστεύει.


Εγώ ένα κορμί  που η θάλασσα με έχει ξεβρασμένο

με δύό μου στίχους προσπαθώ μνημόσυνο να κάνω

σε όνειρα ελπίδες ναυαγός και τώρα πεθαμένο

πετάξτε με στην θάλασσα στα κύματα επάνω.


Ντρέπομαι να σας ευχηθώ χρόνια πολλά γιατί

από εγκληματικές ενέργειες και παραλείψεις

χάθηκαν ζωές. εκφράζω την θλίψη μου 


Καπετα_Γιαννης (καραμέλος)


ο χαμογελαστός


Σήμερα είπα να σας χαρίσω ένα χαμόγελο. Λένε ότι δίνεις παίρνεις . Εγώ δεν θέλω ανταπόδοση . Επιθυμώ να χαμογελάτε . Λένε μακραίνει την ζωή . Δεν θέλω να την μακρύνω , Να 'ναι καλή θέλω για σας, για όλο τον κόσμο.

Μη αλλάξετε το γέλιο της καρδιάς με όλα τα πλούτη του κόσμου . Όταν η καρδιά σταματήσει να γελά τι να τα κάνετε τα πλούτη. 

Ο χαμογελαστός 

καπετα-Γιάννης (καραμέλος)



<<Περίλυπος έστε η καρδία μου άχρι εσχάτων>>


Σήμερα κηδέψαμε  μια Κυρία..


Ο πόνος στο χαμό του γονέα είναι τεράστιος 

νιώθεις την αποκοπή και την στέρηση του. 

Ο πόνος από τον χαμό απο τον χαμό 

του συγγενούς  είναι και αυτός μεγάλος  

και ειδικά οταν ειναι και καλός συγγενής .

 

Ο έρωτας και ο θάνατος ίδιο χορό κρατούνε 

γιατί μας παίρνουν την χαρά απ' αυτούς π' αγαπούμε.

 

Δεν θα δακρύσω θεία μου  μ' αληθινά δα κλάψω

δεν το πιστεύω μα είμαι εδώ στον τόπο σου να σε θάψω.

 

Στο τελευταίο ασπασμό όπου τελειώνει η ζήση

ορκίζομαι η μνήμη σου ποτέ της δεν θα σβήσει.



Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2024

 Ένα χρόνο τον περιμέναμε και τώρα που μπήκε περιμένουμε τον άλλο. Καλά λέω εγώ ότι εμείς εδώ οι άνθρωποι είμαστε άπληστοι. Μόλις αποκτήσουμε κάτι θέλουμε κάτι άλλο . Εγώ πάντως εύχομαι σε όλους μας με το καλό να φύγει χωρίς να μας αφήσει σημάδια άντε εκτός από τα μαλλιά μας και την εμπειρία μας

Είπαμε ..είπαμε ευχές ο εις τ' αλλού .Ε χορτάσαμε από λόγια και μαντιναδο-ευχές . Καιρός τα κεφάλια μέσα και δουλειά με μισθό φτώχειας. Μακαρίζουμε αυτούς που τουλάχιστο έχουνε δουλειά. Φθονούμε την πετσοκομμένη σύνταξη των συνταξιούχων και λέμε εσύ σκιάς κάτι παίρνεις εγώ δεν θα πάρω τίποτα. Η επαιτεία από διάφορους στα φανάρια στους δρόμους και παντού κρατώντας μια εικονίτσα για συγκίνηση των ευγενών χριστιανών ή γράφοντας την λέξη πεινάω σε ένα στρατσόχαρτο να μας αφήνει αδιάφορους. Αυτό είναι το όνειρο που μεγαλώσαμε ? Που είναι το παρελθόν μας σαν έθνος .Που είναι το μέλλον μας σαν απόγονοι και τι αφήνουμε στους επιγόνους μας ?. Καταστροφή , χρέος, δανεικά, κακομοιριά, λαμογιά και πλείστα όσα δεινά περιγράφει η κραταιά γλώσσα μας . Δεν θέλω να επιμεριστώ της ευθύνης του όλοι μαζί φταίμε. Θέλω όμως να μοιράσω μια ελπίδα. Πρέπει να βρούμε ένα Τυρταίο κουτσό στραβό αλλήθωρο ότι νάνε. Ας είναι και από την μεριά των εχθρών. Να μας εμψυχώσει με έργα και με λόγια αληθινά και όχι με υποσχέσεις . Να πάρουμε τα πάνω μας να πολεμήσουμε να είμαστε σίγουρη για την νίκη . Ας ψαχτούμε. Εγώ αναμεταξύ… μας.....
Θαυμάζω την βροχερή νύχτα
η ψυχή ανιχνεύει τις σταγόνες
εκεί οι αγάπες πέφτοντας καρπίζουν
εκεί που φυτρώνουν ανθρώπινα πάθη.
Σε σκοτεινά μονοπάτια κυλά η ζωή μου
ήταν καλύτερα της θάλασσας τα βάθη
στην μοναξιά ακούω την φωνή μου
πως έγινα έτσι γεμάτος με λάθη.
Χέρια χιλιάδες χωρίς να δίνουν βοήθεια
με λυπάμαι χαράζοντας δικό μου πλάνο
προσπερνώ τα φανάρια από συνήθεια
μισό ευρώ μόνο έχω τι να το κάνω.
Δεν μπορώ κανενός το μυαλό ν' αλλάζω
γιατί ένας φόβος τους ανθρώπους ενώνει
κλείνω τις πόρτες της καρδιάς μου, σπαράζω
σίγουρα γι’ αυτό πολλοί μένουμε μόνοι.
Αγναντεύω της θαλάσσης την άκρη
το τελευταίο μου πλοίο που εχάθει
στην άκρη του ματιού μου κυλά ένα δάκρυ
γιατί ο κόσμος να αγαπά δεν θα μάθει.
καπετά-Γιάννης (καραμέλος)