Ένα χρόνο τον περιμέναμε και τώρα που μπήκε περιμένουμε τον άλλο. Καλά λέω εγώ ότι εμείς εδώ οι άνθρωποι είμαστε άπληστοι. Μόλις αποκτήσουμε κάτι θέλουμε κάτι άλλο . Εγώ πάντως εύχομαι σε όλους μας με το καλό να φύγει χωρίς να μας αφήσει σημάδια άντε εκτός από τα μαλλιά μας και την εμπειρία μας
Είπαμε ..είπαμε ευχές ο εις τ' αλλού .Ε χορτάσαμε από λόγια και μαντιναδο-ευχές . Καιρός τα κεφάλια μέσα και δουλειά με μισθό φτώχειας. Μακαρίζουμε αυτούς που τουλάχιστο έχουνε δουλειά. Φθονούμε την πετσοκομμένη σύνταξη των συνταξιούχων και λέμε εσύ σκιάς κάτι παίρνεις εγώ δεν θα πάρω τίποτα. Η επαιτεία από διάφορους στα φανάρια στους δρόμους και παντού κρατώντας μια εικονίτσα για συγκίνηση των ευγενών χριστιανών ή γράφοντας την λέξη πεινάω σε ένα στρατσόχαρτο να μας αφήνει αδιάφορους. Αυτό είναι το όνειρο που μεγαλώσαμε ? Που είναι το παρελθόν μας σαν έθνος .Που είναι το μέλλον μας σαν απόγονοι και τι αφήνουμε στους επιγόνους μας ?. Καταστροφή , χρέος, δανεικά, κακομοιριά, λαμογιά και πλείστα όσα δεινά περιγράφει η κραταιά γλώσσα μας . Δεν θέλω να επιμεριστώ της ευθύνης του όλοι μαζί φταίμε. Θέλω όμως να μοιράσω μια ελπίδα. Πρέπει να βρούμε ένα Τυρταίο κουτσό στραβό αλλήθωρο ότι νάνε. Ας είναι και από την μεριά των εχθρών. Να μας εμψυχώσει με έργα και με λόγια αληθινά και όχι με υποσχέσεις . Να πάρουμε τα πάνω μας να πολεμήσουμε να είμαστε σίγουρη για την νίκη . Ας ψαχτούμε. Εγώ αναμεταξύ… μας.....
Θαυμάζω την βροχερή νύχτα
η ψυχή ανιχνεύει τις σταγόνες
εκεί οι αγάπες πέφτοντας καρπίζουν
εκεί που φυτρώνουν ανθρώπινα πάθη.
Σε σκοτεινά μονοπάτια κυλά η ζωή μου
ήταν καλύτερα της θάλασσας τα βάθη
στην μοναξιά ακούω την φωνή μου
πως έγινα έτσι γεμάτος με λάθη.
Χέρια χιλιάδες χωρίς να δίνουν βοήθεια
με λυπάμαι χαράζοντας δικό μου πλάνο
προσπερνώ τα φανάρια από συνήθεια
μισό ευρώ μόνο έχω τι να το κάνω.
Δεν μπορώ κανενός το μυαλό ν' αλλάζω
γιατί ένας φόβος τους ανθρώπους ενώνει
κλείνω τις πόρτες της καρδιάς μου, σπαράζω
σίγουρα γι’ αυτό πολλοί μένουμε μόνοι.
Αγναντεύω της θαλάσσης την άκρη
το τελευταίο μου πλοίο που εχάθει
στην άκρη του ματιού μου κυλά ένα δάκρυ
γιατί ο κόσμος να αγαπά δεν θα μάθει.
καπετά-Γιάννης (καραμέλος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου