Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

 Απόμαχοι.

Ναυαγός χωρίς μνήμη,
φοβάμαι τις σιωπές,
ο λόγος να μη χαθεί
στο άνοιγμα της αχιβάδας.
Μετρώ τα χρόνια
σε πορείες που ξέγραψα
ορθοδρομίες λοξοδρομίες
πλεύσεις μεγίστου κύκλου.
Μεγαλώσαμε, μήπως τελειώσαμε,
ακόμα αντέχουμε. Ως πότε ;
Για τον αγαπητό μου φίλο, Κώστα Αργύρη
καπετάν_Γιάννης (καραμέλος)
You, νικος ταμιιωλακης, Kostas Plakaki and 18 others
2 Comments
1 Share
Like
Comment
Share

2 Comments

  • Αντώνης Αγαπάκης
    Καλή και όμορφη νύχτα καπετάν Γιάννη.
    Ες αύριον.
  • Κώστας Αργυρης
    Λεξιδωρα μου χάρισες κι είναι ακριβά τα δώρα, που οι προπέλες γράφουνε σε πλοία ποντοπόρα. Οι λέξεις ανεξίτηλες, στίγματα που δεν σβήνουν, δεν μοιάζουν με τα απόνερα που ίχνη δεν αφήνουν. Όσο οι λέξεις ζωντανές μένουν και αναπνέουν, σωσίβιο στις θάλασσες, ήταν και έτσι μένουν. Σ' ευχαριστώ φίλε καπετανιε!

Τρίτη 14 Ιουνίου 2022

 Θα αλλάξω κάποτε και εγώ σαν του ουρανού το χρώμα

από μαβί και γαλανό μαύρο ξαστεριασμένο
όπως της γης το χώμα
που δέχεται βροχή πάντα θα περιμένω
σαν κάρβουνο αναμένω
στο διάβα του αιώνα
να σου θυμίσω πως μπορώ να γίνω όπως εσύ.
Την μια παπούτσια με τα μπλε την άλλη σαγιονάρες
μπλούζα λαδιές σταγόνες..
καλτσάκια αλλοπρόσαλλα να κρύβουν τις λαχτάρες
και θα περνούν αιώνες
για να είμαι πάντα εδώ
υπάρχουν και γοργόνες
μόνο για σένα να ρωτώ.
Το ξέρω μου έδωσες πολλά
μη βαρεθείς ακόμα
είμαι τρελός σαν ποιητής
και σε φιλώ στο στόμα
μη χάσω εγώ το όνειρο
και εσύ το κάθε τις.

Κυριακή 29 Μαΐου 2022

 Ζω στο χαμόγελο σου

ζω στα χεράκια που κουνάς
ζω στα χειλάκια που μουδιάζουν
στο παράπονο για κλάμα.
Απόμαχος της Θάλασσας
μου δίνεις μια σταγόνα αλμύρα
να κυλά στα μάτια μου.
Όμορφο συννεφάκι μου
δίνεις μια ωραία πινελιά
στον καμβά του ουρανού μου
Ήρθες σαν μικρο γλαρόνι
και ισορρόπησες στον ορίζοντα μου
Ήρθες ένα μικρό κυματάκι...
Μέριασε είπες θέλω να περάσω.
Πέρνα σαν αέρας μέσα απ το αλμυρίκι
και κάνε την δύση μου να χρυσίσει.
Περιμένω δυο γλυκά χεράκια
να μου κλείσουν τα μάτια.
Να είσαι εκεί Ομορφιά μου .

Πέμπτη 7 Απριλίου 2022

 Ημέρα ... χάνεις το λογαριασμό

Χωρίς να μαυρίζει η καρδιά και το μάτι να γυαλίζει όποιος γνωρίζει ας το ξεφουρνίσει
o ΕΛΕΓΧΟΣ.
Στο έμπα της Άνοιξης
μας πρόλαβαν κάτι διαταγές
σε προστακτική του ενεστώτα
μείνε , κάτσε, πρόσεχε,
επίμονα ρήματα του μέσα.
Εδώ , η ζωή μας με το τίποτα άλλαξε
μια μεγάλη αίσθηση του φόβου
πιο βαθιά απ το βάθος του βάθους
καταλαγιά η ζήση μας
και υπακούμε στο πλύσιμο του μυαλού.
Κρατάμε απόσταση ασφαλείας
και στις γλάστρες στο μπαλκόνι φίμωτρο
μην κολλήσει η μια την άλλη
όλα επαναλαμβάνονται καθημερνά στις έξη.
Ο πόλεμος αδίστακτος
νεκρά σώματα
χωρίς τάφους
δεν βρίσκουν χώμα ν’ ανθίσουν.
Κανένας δεν λέει τις αφορμές του πολέμου
Τα αίτιο μόνο γνωρίζουμε, πάντων
ΕΛΕΓΧΟΣ .

Δευτέρα 4 Απριλίου 2022

 Οδησσός - Μαριούπολη

Αλμύρα της θάλασσας ταξίδι βόρια
Χοντρό παλτό καπνός captain black
φουγάρο η πίπα.
Ζωής αποστάτης παλιός ναυτικός
θυμάμαι και κλαίω.
Τα μάτια στον ορίζοντα, βάρδια στη γέφυρα
στο χέρι το τιμόνι, αντίο Αναντολού μπουγάζι
πάει και ο Βόσπορος.
Μαύρη θάλασσα, το κύμα δεν μερώνει
η αντάρα πάνω στις όμορφες πόλεις
Οδησσός -Μαριούπολη.
Εξανεμίζεται η ελπίδα του σωσμού
η ομορφιά χάνεται στο σφιχταγκάλιασμα
του πολέμου , ο θρήνος παντού.
Μια καταστροφή ούτε χλωμό περίγραμμα
δεν αχνοφαίνεται πάνω από τις πόλεις.
Ίσως κάποτε κάποιο αόρατο χέρι
να σας ξαναδώσει φτερά.
Έχει χαθεί η αγάπη ωστόσο
στο γκρίζο σύννεφο της οδύνης.
Αβίαστα πέφτουν οι μάσκες του πολέμου
με τα σιδερένια προσωπεία .
Εγώ , εσείς , εσείς αδιάφορα ακούμε
τρώγοντας το σανό που μας προσφέρουν
του θανάτου και της καταστροφής .
Μας βάζουν σε διχασμό με ποιόν να είμαστε .
Με κανέναν λέω με καταρρακώνει
η φρίκη του πολέμου.
Καπετα Γιάννης (Καραμέλος)

 Όπως περνούν οι μέρες του τέλους

μου αφήνουν ένα κενό βαθύ απροσμέτρητο
εντός μου για να μου δείχνει το ατέρμονο
εύρος της ψυχρής ματαιότητας.

Μου λένε πως έφυγες δεν το πιστεύω
σε ψάχνω μέσα από τις ευχές
στους αισθαντικούς ανέμους του νου μου .

Ορφανή από τα έξη,
έζησες την κατοχική πείνα .
μόνο να γράφεις τ’ όνομα σου
με ορνιθοσκαλίσματα.

Το χώμα πάντα στ’ ακρόνυχα
και τα’ άχυρα στα μαλλιά
παρέα με τον σύντροφο σου
στα δύσκολα, μόχθος, στέρηση
με ιδρώτα ποτισμένο το ψωμί.
Το μυαλό σου ξυράφι τετραπέρατο.

Έφυγες περπατώντας
αφήνοντας πίσω σου μόνο ευχές.
«την ευχή μου να έχουν όλα
τα παιδόγγονα μου από τα είκοσι μου ανύχια>>

Τώρα που λούζεται η ψυχή σου στο φως
μέσα στ’ αφροστόλιστα κύματα του αιθέρα
και διαγράφεις μια τροχιά φωτεινή
σε άχρονα ταξίδια.. μη μας ξεχάσεις.

Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα