Θα αλλάξω κάποτε και εγώ σαν του ουρανού το χρώμα
από μαβί και γαλανό μαύρο ξαστεριασμένο
όπως της γης το χώμα
που δέχεται βροχή πάντα θα περιμένω
σαν κάρβουνο αναμένω
στο διάβα του αιώνα
να σου θυμίσω πως μπορώ να γίνω όπως εσύ.
Την μια παπούτσια με τα μπλε την άλλη σαγιονάρες
μπλούζα λαδιές σταγόνες..
καλτσάκια αλλοπρόσαλλα να κρύβουν τις λαχτάρες
και θα περνούν αιώνες
για να είμαι πάντα εδώ
υπάρχουν και γοργόνες
μόνο για σένα να ρωτώ.
Το ξέρω μου έδωσες πολλά
μη βαρεθείς ακόμα
είμαι τρελός σαν ποιητής
και σε φιλώ στο στόμα
μη χάσω εγώ το όνειρο
και εσύ το κάθε τις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου