Γράφω πάντα πρωί. Γράφω πάντα λυπημένα.
Αισθάνομαι ένα κενό και αυτόματα έρχεται το ποίημα σαν φάρμακο.
Ποτέ δε με παίδεψαν οι λέξεις.
Είχα απόλυτη πίστη σε αυτές, και τώρα ακόμη περισσότερη.
Καμιά συνταγή δεν υπάρχει στην ποίηση.
Αισθάνομαι ένα κενό και αυτόματα έρχεται το ποίημα σαν φάρμακο.
Ποτέ δε με παίδεψαν οι λέξεις.
Είχα απόλυτη πίστη σε αυτές, και τώρα ακόμη περισσότερη.
Καμιά συνταγή δεν υπάρχει στην ποίηση.
Πρέπει να έχεις κάτι ποιητικό μέσα σου, το οποίο μπορεί να γεννηθεί από κάτι που συνέβη στη ζωή σου πολύ σημαντικό να έχεις ένα περιβάλλον που βοηθάει.
Σοφός δεν είμαι .... γιαυτό έχω την ποίηση για φάρμακο. Για να αντέξω την μοναξιά μου
Έχω
μια αόριστη κίνηση στο μυαλό μου, πιάνω το μολύβι και ξαφνικά η μία λέξη βγάζει άλλη λέξη και η επόμενη βγάζει άλλη και στο τέλος βγαίνει το ποίημα.
Έτσι γράφω. Δεν
ξέρω τι θα πει ματαιοδοξία.
Δε θυμάμαι ποτέ να έχω γράψει κάτι για αυτή .
Όμως,
τώρα τελευταία,
με ενοχλεί αφόρητα η λύσσα για προβολή των νέων.
Εγώ ξέρω ότι, όταν γράφεις ποίηση δεν περιμένεις τίποτα.
με ενοχλεί αφόρητα η λύσσα για προβολή των νέων.
Εγώ ξέρω ότι, όταν γράφεις ποίηση δεν περιμένεις τίποτα.
Δίνω
τα πάντα, τα ποιήματά μου όλα,
προκειμένου να ξαναπάρω τα νιάτα μου πίσω.
προκειμένου να ξαναπάρω τα νιάτα μου πίσω.
Τα
γηρατειά δεν καταπίνονται εύκολα. Με πληγώνουν.
Όσο καλές και να είναι οι συνθήκες, πλησιάζεις στο τέλος.
Όσο καλές και να είναι οι συνθήκες, πλησιάζεις στο τέλος.
Η
ιδέα του μέλλοντος με εμπνέει, με σπρώχνει μπροστά.
Η ηλικία μειώνει την ιδέα του μέλλοντος. Η ιδέα του θανάτου με δηλητηριάζει.
Η ηλικία μειώνει την ιδέα του μέλλοντος. Η ιδέα του θανάτου με δηλητηριάζει.
Όπως
είπε κάποιος μεγάλος,
δύο πράγματα δε μπορείς να κοιτάξεις κατάματα.
Τον ήλιο και τον θάνατο.
δύο πράγματα δε μπορείς να κοιτάξεις κατάματα.
Τον ήλιο και τον θάνατο.