Λένε η ποίηση δεν πιάνει τόπο .Και εγώ έτσι πιστεύω .Η φωτιά
όμως της πολιτικής κάνει ποιητικά όνειρα
και αλίμονο του όποιος τα πιστέψει. ¨Όλοι θέλουν να μας εκπροσωπήσουν στο Δήμο στο κοινοβούλιο στην περιφέρεια .
¨Όλοι τρέφουν πίστη μέσα τους ότι θα διορθώσουν τα στραβά . Βάζουν στους σκύλους ουρές
φυτεύουν στα καμένα που άφησαν οι
προκάτοχοι . Αυτοί όμως ανάβουν πιο πολλές φωτιές κάνουν λιμάνια στα βουνά γέφυρες για τον παράδεισο έχουν και
συμμάχους το ιερατείο.
Εγώ που έχω τόσα
κουσούρια όσα είναι τα δάκτυλα μου έχω και το κουσούρι να γράφω που και που
κανένα στίχο . Όχι ότι θα πιάσει τόπο πουθενά
μα επειδή δεν τα καταφέρνω καλά στο λακιρντί.
Λαθρεπιβάτης στο τόπο
μου
Έδεσα τα όνειρα μου στα γαλανά νερά
ναυάγησα στην στεριά
Ήρθαν οι Κύκλωπες της πολιτικής
οι Λαιστρυγόνες των αξιών
Ο κακός λύκος
έκανε τις αξίες μια χαψιά.
Αφηνιασμένοι σαν τα κύματα
δάγκωσαν το καράβι που πήγαινε
για να ληστέψουν το βιος μας .
Κολασμένα χείλη
μου είπαν για το γαλάζιο δρόμο
το λαμπερό ήλιο
το πιστέψαμε .
Ιδού, το φως μας έπεσε βαρύ
Παγιδευτήκαμε χωρίς να
ξέρουμε .
Τώρα να γίνουμε θαλασσοπούλια
να πετάξουμε αλάργα
να αγκαλιάσουμε το κύμα
να δέσουμε την μοίρα μας
με κάβο καραβίσιο .
Γκρεμίζεται η αξία
συθέμελα πέφτουν κάστρα
ο εργάτης μουρμουρίζει
κατάρες
φτύνει το ριζικό που τον βρήκε
δεν μπορεί να φωνάξει
το μαστίγιο υψωμένο.
Να είχα λίγο από το φως του λύχνου
θα έφεγγα στους
δρόμους του ωκεανού
και στον ετοιμόρροπο
δρόμο της καρδιάς .