Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

 Ζώ σε μια χώρα μακρινή και αλαργινή

που κάθε μέρα τρώει τα παιδιά της
και δεν γνωρίζω αν το σήμερα θα βγεί
η θα τελειώσουμε μαζί στο πέρασμά της
Ζω σε μια χώρα με ωραία ανατολή
που οι κουρσάροι επινίκιο χορεύουν
ντόπιοι και ξένοι με ρητή την εντολή
δεν σταματούν ποτέ να την κουρσεύουν
Ζω σε μια χώρα με ειδύλλιο την δύση
αρώματα και βότανα οσμές τραγουδισμένες
οι ξένοι και δικοί μας παίρνουν παρά φύση
χιλιάδες ψυχές στο χώμα φυτεμένες
Ζω σε μια χώρα του κόσμου το σμαράγδι
και δεν γνωρίζω αν κάποτε θα ζήσει
η απληστία την κατάντησε ρημάδι
και σαν αρχαίο κάλος μαζί μας θε να σβήσει
by cpt. Giannis
Λιγότερα

 ις νύχτες έντυσα με φως

σκορπίζοντας την ομορφιά του ονείρου
εικόνες μπέρδεψα μα πως
έγινα ένας αέρας του απείρου
Στο λιόγερμα τον έρωτα μου άπλωσα
μετά από την βροχή για να στεγνώσει
τα δάκρυα καυτά μα δεν τον έσωσα
η νύχτα και η μοναξιά θα τον τελειώσει
Η καρδιά μετρά την αντοχή
σαν βράχος που αντιστέκεται στο κύμα
μα πόσο θα κρατήσει η αποχή
φοβάμαι ίσως γίνει της αγάπης ένα μνήμα.
Ψίθυρο άστρου μακρινού
στενεύει ο χρόνος σαν να λέει
στον τροπικό του ουρανού
μην κάνεις την αγάπη σου να κλαίει.

 ΟΧΙ ΚΛΑΜΑΤΑ.

Τις νύχτες έντυσα με φως
έχασα την ομορφιά του ονείρου
εικόνες μπέρδεψα μα πως
έγινα ένας αέρας του απείρου.
Στο λιόγερμα τον έρωτα άπλωσα
μετά από βροχή για να στεγνώσει
δάκρυα έχυσα καυτά μα δεν τον έσωσα
της νύχτας η μοναξιά θα τον τελειώσει.
Η καρδιά μετρά την αντοχή
σαν βράχος που αντιστέκεται στο κύμα
μα πόσο θα κρατήσει η αποχή
φοβάμαι ίσως γίνει της αγάπης μνήμα.
Ψίθυρο κάποιου άστρου μακρινού
στενεύει ο χρόνος σαν να λέει
στον τροπικό του ουρανού
μην κάνεις την αγάπη σου να κλαίει.

 Μοναχική βροχή

Ήταν η βροχή που πέφτει με ρυθμό στον ίδιο τόνο
και μου θαμπώνει του μυαλού τα τζάμια
δεν έχω ορατότητα στο χρόνο
Ούτε μπορεί να μου γιατρέψει αυτό το πόνο
που είναι στου μυαλού μου τα σκοτάδια
και δεν με αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια.
Απόψε βρέχει μοναξιά
το ακατοίκητο μου δεν κρατά ομπρέλα
τις πόρτες μου έχω ανοιχτά
σε περιμένω κάνε ένα κόπο και έλα.
Βρέχει, πλήμμη έχουν στην καρδιά μου οι σταγόνες
μέσα στην ρότα της ζωής
και μιας μακριάς αναμονής
πορεύονται όμορφες ψυχές και μόνες .

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

 

       ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΟΥ  ΝΟΤΟΥ

Πάντα με συνεπαίρνανε οι θάλασσες του νότου

και οι όμορφες καλλίγραμμες μικρόσωμες μουχέρες

εκεί που κάθε ναυτικός ξεχνούσε τον καημό του

πέλαγος αταξίδευτο δίχως φουρτούνα ημέρες.

 

Λουλούδια ήλιος θάλασσα και φλογερά μανούλια

αμμουδερές ακρογιαλιές καλύβες σε πασσάλους

στον έρωτα ακούραστες λικνίζουν τα καπούλια

τους Ισπανούς ε ζήλεψα μα και τους Πορτογάλους.

 

Οι πρώτοι που γνωρίσανε κάθε ομορφιά παρθένα

αχόρταγοι έκλεψαν και τρύγησαν το κάθε τι ωραίο

μα στην ζωή τους είχανε σκοπό μονάχα ένα

να σπείρουνε στην νέα γη το σπέρμα το μοιραίο  

 

Αν ήμουνα στους δεκατρείς που είχε ο Πιζάρο  

Μες στο Περού θα έμπαινα χωρίς την πανοπλία

Στο Μεξικό με τον Κορτές και δίπλα στον Αλβάρο

Θα έφτανα με τον Καμπράλ πρώτος στην Βραζιλία.

 

Να μ’ έπιανα αιχμάλωτο κανίβαλοι Παπούα

και σε καζάνι που ‘βραζε να ‘κανα τον σταυρό μου

μα ξαφνικά του βασιλιά η κόρη η Χαλούα

να φώναζε σταματήστε το τον θέλω για δικό μου

 

Με τον ντε Γκάμα  να ‘μουνα μέσα στις καραβέλες

περήφανος να πέρναγα τον κάβο Εσπεράντσα

 σα ναυαγός να ξέμενα στις  νήσους Σεϋχέλλες.

την ώρα που οι Ιθαγενείς δοξάζουν Πομπό Ράντσα.

 

Να παίρνω φρούτα και νερό απ' τα νησιά Κομόρες

και ύστερα να του έδινα γραμμή και όπου με βγάλει

πρώτος εγώ να πέρναγα απ’ τα στενά του Τόρες

ένα πρωί χαράματα ν’ έφτανα στη Χαβάη .

 

Στου Σολομώντα τα νησιά να μάζευα κοράλλια

των γυναικών αιχμάλωτος να ήμουν στις Εβρίδες

γλυκά  θα ζητούσαν έρωτες με χίλια παρακάλια

και εγώ θα τρώγω ξέγνοιαστος μπανάνες και καρύδες .

 

 

 

Να γλένταγα με γκέισες στην πόλη  Γιοκοχάμα

την εποχή που έφταναν οι πρώτοι Πορτογάλοι

να ήμουν ένας  κονκισταντόρ με φέσι δίχως ράμμα

όπιο με τις πίπες μου θα έφτιαχνα κεφάλι .

 

Στις Φιλιππίνες να ήμουνα δίπλα στο Μαγγελάνο

στων Φιλιππίνων τα νησιά να φούμερνα χασίσι

απάνω στη μαστούρα μου νόμιζα θα πεθάνω

μόνο με ένα σαλτάρισμα  να φτάσω στο Λασίθι .

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

 Έπεσαν πάλι δυο σταγόνες βροχής σαν δάκρυ του θλιμμένου. Νοτίστηκε η γη μα δεν ξεδίψασε. . Εσύ λαέ μου στα μαρτύρια σου επάνω να πίνεις το ξύδι και να νομίζεις ότι είναι πετιμέζι . Δεν φτάνουν τα λόγια ούτε με δώρα μπορείς να κάνεις τις ευχές. Ένας χοχλιός που βγήκε απ το καβούκι του δεν βρήκε τίποτα στην ξεραμένη γη. Όμως προχωρεί . Και εσύ άνθρωπε μου στην ίδια γη περπατητής. Σου λένε είσαι ευτυχής μόνο που ζεις. Για να ζούνε καλύτερα οι άλλοι.

 Κάποτε μετρούσαμε τις ώρες της νύχτας με τους κτύπους της καρδιάς και τις ώρες της μέρας με ατέλειωτες περατζάδες ρίχνοντας κλεφτές ματιές με κατεβασμένο το κεφάλι σε αυτόν,ην που αγαπούσαμε το δείχνομε διακριτικά και κανένας δεν έλεγε κουβέντα.

Τώρα υποφέρουμε τα βράδια με κάτι σουβλιές και βάρος μέχρι να ξημερώσει και την μέρα όλο παράπονα και γκρίνια που δεν μπορούμε να πιούμε το φασκόμηλο με τα φαρμακάκια μας . ¨Ενα για την πίεση άλλο για τη χοληστερίνη για την καρδιά, για τον ίλιγγο, για τ' αρθριτικά και άλλα και άλλα .
Μήπως λέω πρέπει να ξανακάνουμε τις περατζάδες να μας περάσει ? Καλημέρα.( Καραμέλος)

 Με το φως συντρίβουν τις καρδιές μας

σβήσαν τα όνειρα τα κάναν ουτοπίες
πολλοί προδότες κλέψανε τις χαρές μας
διώχνουν παιδιά σε άλλες πολιτείες
Με το σκοτάδι ασελγούνε στο μυαλό μας
προσωπικότητα δεν έχουμε καμία
μας λεν τα κάνουν αυτά για το καλό μας
μας ξεπουλάνε με σπουδή και βουλιμία
Με το φως μας θανατώνουν κάθε μέρα
ανέχεια, άστεγους, νεκρούς, μα προχωράμε
σκεφτόμαστε πως να τα βγάλω πέρα
χώμα δικό μας αιώνες μα τώρα δεν χωράμε.
Με το σκοτάδι στωικά θα περιμένω
να πέσουν επιτέλους οι προδότες
μικροί μεγάλοι οπαδοί και καταδότες
για να ησυχάσουν οι ψυχές των πεθαμένων
απ τα κόκαλα βγαλμένοι
καλή λευτεριά ..
Λιγότερα

 Ελεύθερη πότε η ποτέ

καταπατημένη , λεηλατημένη
ξυλοσχίστες κουρσάροι
οικογενειακές δυναστείες
σ'εκπορνεύουν ακόμα.
Εμείς λαγοί πόδια στου ώμους
ακόμα καθεύδουμε, αδιαφορία,
Συμφοράς αποκαΐδια,
κιοτήδες, ψευτοπερήφανοι,
την αίγλη την άλλοτε
βαυκαλιζόμαστε.
Αστοργε πατέρα, πόρνη μάννα,
με ξεπούλησες , αγέννητο είμαι
μα φωνάζω απ΄τον τάφο.
Εγώ, κιοτής αραχτός, αιδώς αστεία
καρτερώ νωχελικά
ανοίγω τον τάφο της σιωπής
όνειρα ελπίδες τα θάβω μέσα.
Σπίνα Λόνγκα, κολαστήριο
στο σώμα και στη ψυχή,
κομμάτι κομμάτι το σώμα μου πέφτει
οίδημα από πύο πρησμένο,
βουκέντρες ζητώ να σε αφυπνίσω.
Δεν χόρτασε ο αδηφάγος Μολώχ
ντόπιοι κλειδοκράτορες
με σάρκες ταΐζουν ακόμα,
και του αγέννητου το γάλα απ το στόμα
φοβούνται μη ζήση και τους ....μήσει.
Ελλάδα, Σπίνα Λογκα του σώματος
και της ψυχής μου
σε λίγο θα είσαι κύμβαλο αλλαλάζων...

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

 πετρά σκανδάλου

Ούσης οψίας  ανέβαινα εις πατρώα γη . Ο δρόμος μακρύς και η επικινδυνότητα του άκρως δραματική συνεπικουρούσα και η καταρρακτώδης βροχή .  Ανάγκη ποιούμενος δεν επιθυμούσα να το αναβάλλω. Τα μάτια μου γουρλωμένα στο πέρα δώσε των υαλοκαθαριστήρων  να προσέχω μην παρεκκλίνω έφρασα στην διασταύρωση του Κρασίου. Εκεί σαν από μηχανής θεός σταμάτησε η βροχή για ολίγο . Σταμάτησα λοιπόν την κουιμπέκα στα δεξιά και βγήκα να πάρω την ανάσα στο μετά την βροχή νοτισμένο τοπίο.  Η ανάσα βαθιά να γεμίσουν οι πνεύμονες τον καθαρό αέρα.  Μου ήρθε ιδέα του εξερευνητή. Βρήκα μια ωραία επίπεδη πέτρα στα κυβικά μου και είπα να δω της   δυνατότητες μου στην άρση βαρών . Δεν ήταν δυνατόν να την σηκώσω αλλά την αναποδογύρισα . Τίποτα δεν βρήκα από κάτω της . Τότε μου ήρθε ο συνειρμός . Είναι ψεύτες και συκοφάντες όλοι οφλησκάνουν άνοια  εκείνοι που διαλαλούν ότι «ΌΠΟΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΚΏΣΕΙΣ από κάτω είναι κάποιος από την κυβέρνηση  ή τους παρατρεχάμενους  της . ΌΖΕΙ ΜΥΡΟΥ Η ΔΟΥΛΙΆ

Με κατάλαβες  τώρα άντε να δούμε .

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026

 Καλημέρα που θα την βρούμε .

περίλυπος έστε η ψυχή μου άχρι θανάτου.
θανατικό μέγα εστί . Στην χώρα που έδωσε ο θεός σας. Ο θεός σας είναι κλέφτης γιατί την έκλεψε . Και τώρα την ξανα κλέβεται και την κάνετε <<γης Μαδιάμ>> όπως εσείς γνωρίζεται . Το μίσος , ο φθόνος , η καταστροφή , το αίμα των παιδιών που σκωτώνονται καθημερνά έργα <<χειρών αδίκων>> δικά σας. Το χούι σας είναι αιώνιον και οι γραφές των βιβλίων σας το αναφέρουν .
<<......Ζητήσατε τον Κύριον πάντες οι ταπεινοί γης ζητήσατε και αποκρίνασθε όπως σκεπασθήστε εν ημέρα οργής διότι Γάζα διηπασμένη έσται και Ασκάλων εις αφανισμόν και Αζωτος (Ασντοτ) μεσημβρίας εκριφήσεται και Ακκαρών (Ασκάλωνα) εκριζωθήσεται ουέ οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης πάροικοι Κρητών λόγος ΚυρΊου εφ υμάς Χαναάν γη αλλοφύλων και απολλώ υμάς εκ κατοικίας και έστε Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων.......>>
Μετά απο όλο αυτό το μίσος και τον φθόνο είναι δυνατόν εγώ να έχω προπάτωρες τον Αβραάμ τον Ιακώβ. και τον Σοφονία.
Προπάτωρες σοφοί, πατρώοι θεοί ικέτης σας, σοφία και γνώση αιτούμαι .
Λιγότερα

 Κυριακή άντε πάλι. Δεν έχουμε δουλειά να κάνουμε και κάνουμε πολέμους.

Βρε συφοριασμένη ανθρωπότης Δεν θα σταματήσεις ποτέ να τρως τα παιδιά σου. Μα πως να σταματήσεις που το είπε και ο Γιαχβέ. <<και εξεγερώ τα τέκνα σου Σιών επι τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού και κύριος έστε επ αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς .......και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις....εν τη ημέρα εκείνη ως πρόβατα ...>>
Φωνή ηκούσθει εν Ραμά
Ξεριζωμός και αίμα
χωρίς βοήθεια καμιά
και η σωτηρία ψέμα .
Δυο έθνη βυθισμένα στην αρχέγονη κόλαση
για ένα ουτοπικό παράδεισο σκοτώνονται.
επιταγή του ιδίου Θεού με άλλο όνομα
ενός Γιαχβέ , ενός Αλάχ και οι λαοί στο αχ και βαχ.
Σε θεούς που πιστέψαμε κρίμα είστε το ξέρω
σαν την ζωή μας και εσείς είστε ένα ψέμα
τι περιμένετε τώρα ξεριζωμό σας προσφέρω
αφού και την ψυχή μας βυθίσατε στο αίμα .
Ξεσηκωμός και να ονειρεύεσαι σε άλλους ουρανούς
πολλά προβλήματα υπάρχουν που δεν τους βάζει ο νους .
Που πάτε ; μαχαίρι η πίκρα στη καρδιά χωρίς ελπίδα
είναι σκληρό για ένα λαό να ζει χωρίς πατρίδα .
Αν δεν κουράστηκες περπάτα .
Περπατώ και εγώ μαζί σου.
Καραμέλος.
Λιγότερα

 Κάποτε ήταν Κυριακή .

πέλαγος εδώ πέλαγος εκεί .
Kάλμα μπουνάτσα και να γλιστρά νωχελικά η ζαργάνα 320.000 dwt στην πλώρη να σαλτάρουν δελφίνια. Καφές σκέτος και τα κιάλια κρεμασμένα να γράφουν master only.
- good morning cap. you are happy to day .
-Καλημέρα ρε Φερνάνδο. Ξεμπαρκάρω σε δυο μέρες . βγαίνω στην σύνταξη.
- You are so young Cap why.
- Δεν πειράζει να πιάσει και ο Υποπλοίαρχος Καπετάνιος
Κάθε μέρα που περνούσε ήταν χωρίς επιστροφή . Τα πάντα
κανονισμένα . Η παράδοση, παραλαβή μετά την υπογραφή των φορτωτικών να φύγω με τον πιλότο σαν περάσουμε το κανάλι .
Σήμερα είναι Κυριακή. Μακαρόνια με κιμά. μοσχάρι rosebeef φρούτο καθώς και μπακλαβά. Ας το απολαύσουμε.
Ένα ναυάγιο που σαπίζει στην άκρη
κανένας δεν έχυσε ποτέ του ένα δάκρυ
παλιό σκαρί γερό πολύ ταξιδεμένο
γεμάτο θύμισες πολλές φορτωμένο.
Στη Κυνόσουρα μ' έχουν δεμένο
με άλλα σάπια σκαριά αφημένο
στα ύφαλα μαλούπα και στρείδια
έχω ξεχάσει τα παλιά μου ταξίδια.
Λιγότερα

 Άνθρωποι , θλιμμένες σκιές

ακολουθούμε το δρόμο του ανέμου
σε τόπους μακρινούς,
εκεί που η μαύρη νύχτα
έκρυψε το τελευταίο μας χαμόγελο.
Περιπατητές ιχνηλατούμε τα χνάρια τους
αυτά που η αδικία αφήνει
επιβάλλοντας στους γυμνούς ώμους μας
τα μνημόνια της απόγνωσης.
Τα λάβαρα χαμηλά
δεν σηκώνουμε χέρια
ταφική βουβαμάρα
το δόγμα του σοκ
μας κυκλώνει.
Οι επιλογές μας
χαρίσαμε το είναι μας
δωρίσαμε το εγώ μας
για μια θανατερή αρχομανία
και καρτερούμε την επόμενη αυτοκτονία.
Ας ψάξουμε στο σκοτάδι
ας ντυθούμε την φορεσιά της ύπαρξης
και πριν η μέρα χαράξει
να στολίσουμε τον ουρανό με ελπίδες
καραμέλος 15/10/13
Λιγότερα

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

 Η Σαλονικιά 

Μες στο μυαλό οι θύμησες σαν την πηγή αναβλύζουν 

και φέρνουν βόλτες μαγικές σε μακρινά λιμάνια 

σε κράτη που τα έθιμα πολλά μας περιορίζουν 

οι νόμοι εκεί δεν πιάνουνε ούτε και τα φιρμάνια 


Δεν ξεύρω πως την πέρασες την γέφυρα του Αδάμ 

ρυτιδιασμένη και άσχημη σε μπαρ στην Ινδοκίνα 

οι κίτρινοι σε φώναζαν χαϊδευτικά Μαντάμ 

μα μου είπες πως σε λέγανε Ελληνικά Μαρίνα 


Θα με κεράσεις το ποτό και κάτσε να τα πούμε 

παράπονα στην μοίρα μου στη γλώσσα μου να πω 

κοίτα πως μοιάζω σαν γιαγιά και ίσως δε τα βρούμε 

μα θα λυθεί η γλώσσα μου στο δεύτερο ποτό .


Κάποτε λέγαν όμορφη πως ήμουνα στην Τούμπα 

αγάπησα παράφορα παοκτζή Σαλονικιό 

δεν ήταν έρωτας αυτός μου τα 'φερε όλα τούμπα 

ποτό, χασίσι, και έρωτες μ' έκανα φρικιό  .


Ο παοκτζής παζάρεψε δουλειές με πολλά λούσα 

και σε ταξίδι αναψυχής μου είπε να συνεχίσω 

στους ντόπιους άρεσε πολύ ψιλή ξανθομαλλούσα

και μ' έριξε στο δρόμο αυτό εδώ να ξεψυχήσω. 




 Κάτω απ' την ανάσα των άστρων και δίπλα στην αυλή του φεγγαριού ανοίξαμε τα παράθυρα της ψυχής μπήκαμε στο κύμα του αγιασμού παραδοθήκαμε στον ανεξάντλητο έρωτα.

Σιώπησαν τα καλέσματα των σειρήνων ξαπλώσαμε στη νωχελική θάλασσα της νύχτας. Ξαναγυρίσαμε στο άβατο της ψυχής . Ταπεινοί προσκυνητές στο κύμα του γιαλού ψάχνουμε τα βότσαλα μήπως έχουν τη μορφή σας, για να γράψουμε δυο λόγια αγάπης Να τα στείλουμε στα λιμάνια του ίσκιου σας με ονειρεμένα βαπόρια τριανταφυλλένια . Περιμέναμε τόσα χρόνια μονάχοι την αγάπη ν' ανατείλει .
καλά όνειρα .

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026

 Όρθρος Βαθύς

Ορθρίσομεν όρθρου βαθέως και αντί μύρου
άδει το στόμα του μαυροντυμένου Καλογήρου
μα εγώ το ήλιο καρτερώ να βγει, να λάμψει
απληστία και απονιά του κόσμου για να κάψει .
Όρθρος βαθύς και ακόμα αναμένω ηλίου φως
να ρθει σαν θαλπωρή στην έρημη μου σκέψη
να φύγει της νύχτας μου ο πόθος ο κρυφός
και άλλους πόθους μυστικούς να μη γυρέψει.
Άγρυπνα μάτια με πόνο στης νύχτας την σιγή
και στο δωμάτιο απέξω του δρόμου να περνάνε
δίχως να ξέρουν πως σκαλίζουν μια πληγή
χαρούμενα και αμέριμνοι διαβάτες τραγουδάνε .
Όρθρος βαθύς μα η ζωή μες σε κλειστά βιβλία
που εικόνες πιο παράξενες περίεργα στολίζουν
και ξετυλίγουν δείχνοντας πραγματική ιστορία
που μόνο οι παράδοξοι αναγνώστες ξεφυλλίζουν.
καραμέλος
Λιγότερα

 τετάρτη πέμπτη παρασκευή σαββάτο

καλημέρα.
Τόσες μέρες έμειναν να καθαρίσει το ιντερνέτ από τον κατακλυσμό των υποψηφίων που επιζητούν την ψήφο μας για να κάνουν όλα τα στραβά ίσια.
Ποιος έχει πιστέψει ότι όλο αυτό το ασκέρι θα κάνει καλό στον τόπο. ; Αγωνιούν . Άστους αυτούς ν' αγωνιούν . Εμείς σε πλήρη ηρεμία θα φάμε το ψητό που θα μας προσφέρουν οι επικρατήσαντες για τα επινίκια των.
Πολλοί γνωρίζουν τις ατάκες του παππού Καραμέλο (Πατέρας μου) που έμειναν να τις αναφέρουν όσοι τον ενθυμούνται. Κάποτε ο Καραμέλος σύντεκνος με τον Τσαμανδουρογιάννη (Αείμνηστοι αμφότεροι) Ηταν στα μέσα και στα έξω και σίγουρα ότι θα έβγενε πρόεδρος του χωριού ο δεύτερος είχαν βάλει στο φούρνο ένα χοίρο για να εορτάσουν την Νίκη . Τελικά όμως για κάτι λίγους ψήφους απέτυχαν.
Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο Καραμέλος λέει . ...
- Κουμπάρε Γιάννη. Ευτυχώς που δεν βγήκαμε να φάμε εμείς το χοίρο.....
Καραμέλος.
Λιγότερα

                                                               μια γραφή 

Μερικές φορές πρέπει ν αφήνεις τα πάντα ν' ακολουθήσεις την μοίρα σου και εσύ ν' πηγαίνεις με  τα κύματα της μοίρας να δεις σε ποιο ακρογιάλι θα σε βγάλει.  


Να γράψω θέλει μια γραφή σε ναυτικούς παλιά 

το νου μου δεν τον πήρανε  κορίτσια λιμανιών 

μα η γραφή είναι αληθινή και θάψτε τη καλιά

πως έχω μια συμπάθεια  των νέων ναυτικών.


Στην πλώρη ένα όνομα τα πλοία έχουν γραμμένο

εκεί φωλιάζουν οι άγκυρες στα όκια των βαριά  

ψιλά υπάρχει  τ' όνομα μα είναι  ξεθωριασμένο 

που οι καιροί το σβήνουνε τ' αλάτι και η σκουριά 

 

Ο καπετάνιος το πονά κάθε που τ' αντικρίζει

λύπη τον πιάνει και συχνά αισθάνεται ντροπή  

γιατί φωλιάζει η σκουριά πάνω  και τ' αφανίζει .

και προσπαθεί με την μπογιά τριγύρα να τραφεί .


Θυμάμαι ένα Καλύμνιο γεροδεμένο ναύτη

μου έκοψε τα ύπατα μια μέρα στο Ταμπίκο 

που κρέμασα στην σκαλωσιά να ξύνει και να βάφει 

και εκείνος εφουντάρισε σαν άγκυρα απίκο.


Έμεινε κάτω απ' το νερό κρατώντας την ανάσα 

σε λίγο αναδύθηκε χωρίς να μας μιλά

είχε κοπεί απ' την μέση του η ζώνη από τη  γάσα 

μα κοίταζε το ΄όνομα αν το έγραψε σωστά.


Καραμέλος 





Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

                                                             από το παρελθόν


Η αγαπημένη μου ώρα αυτή του δηλινού 

η δύση του ήλιου 

τα δύο τρίτα κάτω απ' τον ορίζοντα 

χάνω το θαύμα της αυξυφαούς 

χρυσάφι το σύννεφο 

φως ιλαρό αγίας δόξης .

Ζυγιάζω το παλινόριο

σφάλμα πυξίδας true amplitute

η φαντασία καλπάζει 

στην πλώρη της ηρεμίας 

καθισμένη η Κίρκη 

μου μετρά τ' αδιέξοδα.

Κάθε φορά αποτυπώνω 

τα υπέροχα χρώματα 

της δύσης στα μάτια μου 

στο μυαλό και στην καρδιά 

έτσι περνούσαν οι δύσκολες στιγμές

της μοναξιάς και της πίεσης .  


παλινόριο (όργανο διόπτευσης) 

true amplitute (αληθές πλάτος, υπολογισμός δια το σφάλμα πυξίδας)