Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026

                                                               μια γραφή 

Μερικές φορές πρέπει ν αφήνεις τα πάντα ν' ακολουθήσεις την μοίρα σου και εσύ ν' πηγαίνεις με  τα κύματα της μοίρας να δεις σε ποιο ακρογιάλι θα σε βγάλει.  


Να γράψω θέλει μια γραφή σε ναυτικούς παλιά 

το νου μου δεν τον πήρανε  κορίτσια λιμανιών 

μα η γραφή είναι αληθινή και θάψτε τη καλιά

πως έχω μια συμπάθεια  των νέων ναυτικών.


Στην πλώρη ένα όνομα τα πλοία έχουν γραμμένο

εκεί φωλιάζουν οι άγκυρες στα όκια των βαριά  

ψιλά υπάρχει  τ' όνομα μα είναι  ξεθωριασμένο 

που οι καιροί το σβήνουνε τ' αλάτι και η σκουριά 

 

Ο καπετάνιος το πονά κάθε που τ' αντικρίζει

λύπη τον πιάνει και συχνά αισθάνεται ντροπή  

γιατί φωλιάζει η σκουριά πάνω  και τ' αφανίζει .

και προσπαθεί με την μπογιά τριγύρα να τραφεί .


Θυμάμαι ένα Καλύμνιο γεροδεμένο ναύτη

μου έκοψε τα ύπατα μια μέρα στο Ταμπίκο 

που κρέμασα στην σκαλωσιά να ξύνει και να βάφει 

και εκείνος εφουντάρισε σαν άγκυρα απίκο.


Έμεινε κάτω απ' το νερό κρατώντας την ανάσα 

σε λίγο αναδύθηκε χωρίς να μας μιλά

είχε κοπεί απ' την μέση του η ζώνη από τη  γάσα 

μα κοίταζε το ΄όνομα αν το έγραψε σωστά.


Καραμέλος 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου