Πέμπτη 30 Απριλίου 2026

 Μεσάνυχτα το ρολόι του κόσμου χτύπησε . Το φεγγάρι στα σύννεφα κρύφτηκε . Κανένα αστέρι στον ουρανό δεν φάνηκε . Οι βόμβες του πολέμου ουρλιάζουν όλεθρο σκορπούν παιδιά και ανθρώπους σφάζουν .

Το φεγγάρι κρυμμένο από φόβο, το σκοτάδι χαράζει τον δρόμο της προσφυγιάς καραβάνια ανθρώπων τραβούν για την σταύρωση. Εμείς αδιαφορία.
Πάμε για να μαζέψουμε το Μάη. Δυό τρεις μαντηλίδες , μερικές παπαρούνες , απαραίτητες οι Μαχαιρίδες , λίγα στάχυα σιταριού και βρόμης ένα ματσάκι με κόκκινη κορδελίτσα να το κρεμάσουμε στην πόρτα μας . Αυτός ήταν ο Μάης μας . Τα στεφάνια ήταν για τις φωτιές του Αη Γιαννιού. Τότε δεν είχαμε πολέμους. Δεν σκοτώνομαι κόσμο . Τώρα καλό Μηνα .Με τα προβλήματα μας Έτσι τα καταφέραμε .

Καραμέλος Θλιμμένος.

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ

                             ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΊΑ

Με αφορμή την εορτή του Άγιου Γεωργίου και την Φώτο που αναγνώρισα το κοιμητηριακό εκκλησάκι του Πινακιανού μου ήρθε στο νου μια βιωματική Ιστορία που θα σας διηγηθώ. Είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πιθανόν ορισμένοι να ενθυμούνται τον μακαρίτη τον Μπάρμπα Γιώργη τον Τσαμάνδουρα  που έμενε στο Τζερμιάδων στην περιοχή του Ανυφαδιανό. Πέρα στην άκρη του χωριού. Η παιδική μου μνήμη ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών τον ενθυμούμαι σεβάσμιο αλλά κοτσονάτο γέρο που είχε τον μαύρο του   ένα γαϊδαράκι καμαρωτό με σαμάρι ξομπλιαστό και μπιρμπιλωτό με δερματίνη και στουπαρέλια  (καρφάκια με χοντρό κεφάλι διακοσμητικά) με κόκκινη μπροστελίνα, μαύρες καπουλοδέτες, και αναβατήρες δεξιά και αριστερά του σαμαριού. Στα σκαρβέλια πάντα τυλιγμένο το φόρτωμα και από τις δύο μεριές για την πρόσδεση των μεταφερομένων αγαθών. Ομού ήταν κρεμασμένο και το βοσκαρόσχοινο στην άκρη  προσδεμένο με διπλή θελιά το σιδερένιο τζένιο που καρφώνονταν για να περιόριζε το εύρος της βοσκαράς στην καλαμιά που προσδενόταν στον κρίκο της μουράλιας. Το χαλινάρι περίτεχνο και αυτό   στην μετώπη του ο μπάρμπα Γιώργη είχε ράψει κάτι δεκάρες μια πεντάρα μια κοσάρα και μια μπλε χάντρα για το φταρμό. Ο μπάρμπας με το μπολίδι του την βράκα και το μεϊντανογίλεκο του   ποτέ δεν γινόταν φόρτωμα του οζού του . Όπου και αν πήγαινε τον έσερνε από το χαλινάρι  τον είχε μόνο άξιο συνεργάτη για τις μεταφορές. Πολλές φορές μόνο εμένα έβαζε στο σαμάρι του και μου παράγγελνε να κρατιέμαι γερά από τα σκαρβέλια. 
 Δεν γνωρίζω τον βαθμό συγγενείας μας μα μεταξύ της οικογενείας μου και του μπάρμπα Γιώργη   η εκτίμηση και η αγάπη ήταν μεγάλη . Πολλές φορές ο πατέρας μου έπαιρνε το γάιδαρο του μπάρμπα Γιώργη  να πάει με δυό κτήματα στις Ομαλές να φέρει ξύλα για να ζυμώσουμε. Στο σπίτι του μπάρμπα υπήρχε φούρνος παλιός πέτρινος με φουρνόπετρες από τον καβαλάρη Βόλακα Ο φούρνος έπαιρνε   (μια μυλωνική στάρι)  εβδομήντα οκάδες αλεύρι που εκτός από τους λαζάρους φρέσκους  κάναμε και ένα λαδοπύθαρο ντάκους. Άπειρες φορές μικροκαμωμένος εγώ παιδίον  με έβαζαν να βγάζω τους ντάκους απ το φούρνο σιγά- σιγά να μην τους σπάσω και τους κάνω θρουλιά. Ακόμα και στα γεράματα μου όταν θυμηθώ αισθάνομαι την ζέστη αυτή στη πλάτη μου και τον φανταστικό ιδρώτα στο μέτωπο μου. Όταν με έβγαζαν από   το φούρνο σηκωτό ήμουν  αθωπουτισμένος χέρια πόδια και κεφάλι ντελόγο στην σκάφη για ξέβγασμα.
 Αγαθή τύχη που νηπιαγωγεία δεν υπήρχαν τότε  οι γονείς μου  συμφωνούσαν  στην πρόταση του μπάρμπα Γιώργη να με πάρει για παρέα όπου πήγαινε να του κάνω συντροφιά . Στα χαβούδια για να ραβδίσουμε αμύγδαλα  στο μέσα Λασίθι να κόβουμε μήλα στις Πατέλες για να ψεκάσει το αμπέλι  και όπου και αν πήγαινε αυτός περπατώντας να σέρνει το κτήμα του και εγώ καβαλαρία. Πάντα με φίλευε με διάφορα καλούδια με κέρναγε και κανένα υποβρύχιο στου Λούτσο τον καφενέ και με παίνευε πάντα ότι ήμουν το καλό κοπέλι <<  Να το χαρώ εγώ το Γιαννιό μου  που είναι καλό κοπέλι και άμα πεθάνω θα μου παίζει την καμπάνα..>> 
-Μα να την ακούς θές που θα’ σαι αποθαμένος.-,,<< Όχι εγώ μα θα την ακούνε άλλοι.>>
Τα χρόνια πέρασαν και άλλαξαν οι καιροί  Είχα ξεμπαρκάρει από κάποιο βαπόρι  Σεπτέμβρης αρχές . Έτυχε να βγάζει ο πατέρας μου πατάτες στον Κήπο μας στα Πινακιανίώτικα. Απέναντι από το κοιμητήριο του Αη Γιώργη. Νεαρός και κοτσονάτος εγώ, όταν καθίσαμε να φάμε ο πατέρας μου για δύναμη άδειαζε ένα μεσοκαδιάρικο μπουκάλι κοκκινέλι μετά κάναμε ανάπαυλα για μισή ώρα. Δεν ξέρω αν ήταν διαίσθηση ή κάποιο αόρατο σπρώξιμο έφυγα από τον κήπο και περνώντας από τα κακοτράχαλα βράχια ανάμεσα από τα κατσοπρίνια τις αγκάθες τους ασπαλάθους τις αστιβίδες ανέβηκα στην εκκλησούλα. Για να με προσέξουν οι γονείς μου που ανέβηκα γρήγορα από τα κακοτράχαλα χτύπησα τρείς φορές την καμπάνα και κατέβηκα . Η μάννα μου ξυπνά τον πατέρα μου - <<κοίτα τον εγυιό σου>> _<<-Ίντα πήγες και έκανες μωρέ>> - Πράμα τους λέω ετσά επήγα.  ……
Συνεχίσαμε την εργασία μας . Κατά το πρόσαργο ακούσαμε νεκρική καμπάνα της Παναγίας στον Πινακιανό. Κάποιος πέρασε και η μάνα μου τον ρώτησε Ποιος απόθανε στο χωριό. ….
-Κρεμάστηκε ο μπάρμπα Γιώργης σε μια  αμυγδαλιά.
Τώρα εγώ το θυμάμαι Η επιθυμία του μπάρμπα Γιώργη πιο μπροστά  χωρίς κανένας να το γνωρίζει . ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ.
     
  Καραμέλος.

 Σε όλους εσάς που ονειρεύεστε

κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα.
Σε σας που χτίζετε με τα υλικά
της ψυχής σας έναν καλύτερο κόσμο.
Σε σας που οι σιωπές σας θορυβούν...
Σε όλους εσάς που έχετε κάνει
την προσφορά σας πράξη.
Σε σας,τους κουρασμένους ακούραστους..
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

 Ήλθε η Άνοιξη . Ένας θολός ορίζοντας σκιάζει τον καθρέφτη της μέρας. Εκεί που αναζητάς ένα είδωλο χαράς συναντάς το σκοτάδι του θανάτου . Έχει χαθεί η αισιοδοξία στους καπνούς των πολέμων στο μίσος των ισχυρών για την ολοκληρωτική καταστροφή του σύμπαντος κόσμου. Ο πόλεμος είναι ο βασιλιάς του χάους της τύχης και των περιστάσεων . Κάποιοι κερδίζουν απ' αυτόν Και εγώ να λέω ,<< ωραίο πράγμα η μοναξιά μιλάς με την σιωπή σου η μόνη που δεν θα σου πει κουράστηκα μαζί σου>>

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

 Ο ΣΤΕΡΙΑΝΌΣ ΚΑΙ Ο ΝΑΥΤΙΚΌΣ

Ποτέ μου δεν την ζήλεψα του στεριανού την μοίρα
έζησα την θαλασσινή ζωή δεν την αλλάζω μ’ άλλη
μονάχος μου την πέρασα με κέρδος ότι πήρα
κοντολογίς δεν μου έμαθαν να σκύβω το κεφάλι.
Πες μου πότε είδες στεριανέ το ήλιο ‘ ανατέλλει
πίσω απ’ τον θαμπό ορίζοντα του μέγα ωκεανού
Μες στη ζωή ολόκληρη έτρωγες το καρβέλι
και δούλευες να ζει καλά το σπίτι αλλουνού.
Για πες μου αν γνώρισες μαγευτικά ακρογιάλια,
ακτές πολύ αφιλόξενες και σπίτια σε πασσάλους
που κέρδιζες το κάθε τι, με μέσα ,παρακάλια,
πάντοτε εξαρτιόσουνα από τους πια μεγάλους.
Ποτέ σου δεν τα γεύτηκες τα πληρωμένα χάδια
γυναίκας την προσποιητή γλοιώδη συντροφιά
κοιμόσουν και ροχάλιζες στο σπίτι σου τα βράδια
παντρεύτηκες γιατί ήθελες να κάνεις και παιδιά .
Δεν βρέθηκες σε κίνδυνο στο μάτι του κυκλώνα
δεν γεύτηκες της θάλασσας το ξεραμένο αλάτι
τα καλοκαίρια έλειωνες κρύωνες το χειμώνα
έβλεπες πάντα την ζωή μόνο με το ένα μάτι.
Ξέρω δεν έμαθες ποτέ το τι θα πει ναυάγιο
της νοσταλγίας δάκρυα δε γνώρισες να πούμε
ποτέ σου δεν βλαστήμησες δαίμονα ούτε άγιο
στην εκκλησιά την Κυριακή πήγαινες να σε δούνε.
Δεν γέμισαν τα στήθια σου Ατλαντικού αέρα
βάρδια ποτέ δεν έκανες όρθιος στο φτερό
ποτέ σου δεν γνώρισες θαλασσινή φοβέρα
με υποκλίσεις έζησες και με παρακαλώ.
Τώρα που είμαι στεριανός κι εγώ ωσάν και σένα
δεν έμαθα παρακαλώ ούτε να λέω συγνώμη
πολλοί με κατακρίνουνε λένε μακριά από εμένα
εμπόδια μου φαίνονται των στεριανών οι δρόμοι .

 Τελειώνει ο χρόνος . Έτσι θα φύγεις χρόνε; . Έχω την εντύπωση ότι θα μείνεις ο χειρότερος της ανθρωπότητας . Είσαι μισητός όσο πέρναγες καθημερνά. Δεν πέρασες να μας κτυπήσεις την πόρτα της γης με γέλιο και χαρά.

Πάντα ντυνόσουν θλίψη, πόνος, ξεριζωμός , πόλεμος , θάνατος , φόβος, κλεψιά , ρεμούλα, δυσωδία, υποκλοπές , πείνα , σκλαβιά, εξαθλίωση, αδικία.
Τώρα στο φευγιό σου νοιώθουμε κάθε στιγμή σου να στάλαζε αίμα θάνατο και πίκρα στην καρδιά .
Σαν παιδί τότε που σε μάθαινα δεν μου έμαθαν ότι είσαι τόσο σκληρός και αδυσώπητος.
Θυμάμαι στον τοίχο του δημοτικού σχολείου ένας τεράστιος κύκλος έγραφε πάνω πάνω <<Ο ΧΡΟΝΟΣ.>> Πάνω του ζωγραφισμένες οι τέσσερις εποχές , Άνοιξη λουλουδιστή, Καλοκαίρι θέρος με σπαρτά και ένα δρεπάνι, Φθινόπωρο φύλλα να πέφτουν απ τα δένδρα , Χειμώνας ένας παππούς ασπρομάλλης μέσα στα χιόνια . Ο κύκλος χωρισμένος σαν την πίτσα σε δώδεκα κομμάτια , οι μήνες και το κάθε κομμάτι χωρισμένο σε εικοσιτέσσερα ψιχούλια οι ώρες.
Οι ώρες περνούν οι μέρες παρέρχονται και οι μήνες φεύγουν άντε και εσύ με το καλό. Πάρε και ότι κακό μας έδωσες και μην ξαναγυρνάς .
Κάναμε λάθη. Ναι. Τι σημασία έχουν τώρα πια. Ποιος έφταιξε για τη δημιουργία των λαθών μας ? Εμείς οι άνθρωποι , Ο εγωισμός μας , η φαγωμάρα μας, η αναλγησία, ο ωχαδερφισμός, η απροσεξία, η αδιαφορία, το δεν με νοιάζει, το δεν πειράζει, έλα μωρέ, το τι έγινε τώρα, αυτά συμβαίνουν, κ.α.
Αν λοιπόν μάθουμε από τα λάθη μας, που δεν νομίζω , αν μετρήσει αυτό το <<αν>> θα γίνουμε σοφότεροι. Ο νέος χρόνος που θα έρθει θα είναι σαν την ζωγραφιά στον τοίχο του σχολείου;
Ο ΧΡΟΝΟΣ θα είναι πάντα στρογγυλός ένας μεγάλος κύκλος .
Με το καλό να μας μπει .
Α μην
Καραμέλος.

Σάββατο 28 Ιουνίου 2025

 κακές και ανάποδες μέρες ξημερώνουν καθημερνά και δεν αντέχω πλέον . Σκάνδαλα από εδώ κλεφτουριά από εκεί , ρεμούλες παραπέρα. Υπάρχει ένας ιατρικός όρος που λέγεται <<ανοσία>> Δεν είναι νομίζω μόνο ιατρικός όρος αλλά φρονώ ότι είναι και πολιτικός. Όλοι οι πολιτικοί (ας υποθέσω ότι υπάρχουν εξαιρέσεις) έχουν ανοσία στους νόμους και κάνουν πάντα ότι κατεβάσει η κούτρα των και δεν τους διαφέρει κανείς . Μεγαλύτερη ανοσία έχει και ο Λαός και εμού του ιδίου που αδιαφορούν για τα πάντα και αφήνουν τους πολιτικούς και τα κολλητάρια των να διαγουμίζουν τα πάντα.

Τι να πρωτοπείς και από που να το πιάσεις είναι τόσα πολλά που στο τέλος απογοητεύεσαι και λες αει στο (....) Κόρακα φαγωθείτε μεταξύ σας ποιος έχει φάει τα πιο πολλά .
χωρίς πολιτική σκέψη Καραμέλος .