Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026

 καλημέρα παντού με άλλα λόγια έτσα είναι αυτά.

««παπαῖ Μαρδόνιε, κοίους ἐπ᾽ ἄνδρας ἤγαγες μαχησομένους ἡμέας, οἳ οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγῶνα ποιεῦνται ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς»».
(ΑΛΙΜΟΝΟ, ΜΑΡΔΟΝΙΕ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΤΙ ΑΝΔΡΕΣ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ. Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ).
η ρίμα της ημέρας
Θα βγω στον τρούλο τσ' εκκλησιάς να δω ανε σου αρέσει να με θωρούνε και να λέν όφου και δα θα πέσει .
Λιγότερα

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026

 Μας καταδίκασαν να υπακούμε

στα παλιά δεν θέλω να γυρίσω
δεν θέλω να τ' ακούσω και αρνούμαι
με συμφωνίες να τα βρω εγώ να ζήσω .
Ελπίδες μου έταξαν και άρχισα να κάνω
και τώρα πάλι στο περιθώριο αφημένος
να τρέχω να σωθώ και να μην φτάνω
πέστε μου τι να φοβηθώ ο καταδικασμένος.
Το χέρι να ναι τρέμουλο αν θα το υπογράψει
τον Ελληνα στην συμφορά χειρότερη να σύρει
γενιές αγέννητες με υπογραφή να θάψει
λαό τον πιο περήφανο να κάνει χαρακίρι.
περιμένω την μέρα που θα βγει ο Ήλιος απ τη Δύση
τότε θα σωθούμε όλοι
καλό ΣΒΚ

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

 

                                    Ο Σαλισβουρής

 

Εγένετο εν ταις ημέρες εκείνες νεαρός τις ονόματι Ιωάννης Παναγιωτάκης . Ο Γιάννης είχε τελειώσει τελειώσει το σχολαρχείο της εποχής του ήξερε να διαβάζει τον Οκτώηχο και το ψαλτήρι χωρίς λοιπές γνώσεις διορίστηκε διδάσκαλος της εποχής.

 Αλλά ο νεαρός ήταν πεισματάρης , τεμπέλης , ακαμάτης και πονηρός σφόδρα. Αγάπησε μια κοπέλα αν και δεν την είχε δει ποτέ του άλλα από πληροφορίες έμαθε ότι ήταν πανέμορφη κόρη του Καρούζου Αγά  εναπομείναν τούρκο -Κρητικού στο χωριό Ποταμιές Πεδιάδος . Ο Καρούζος είχε τεράστια περιουσία με ελιές, αγριάδες, και γονικά, κοπάδια και περιβόλια. Είχε λοιπόν την κόρη του  μη στάξει και μη βρέξει με νένα να την χτενίζει να την διαφεντεύει να την προσέχει μην την δει μάτι του Ήλιου και του την κλέψει κλεισμένη στο ονταδάκι του . Πώς να πλησιάσει κανένας από το πλακόστρωτο  στενό που αν τον έπαιρνε χαμπάρι ο ραχατιλής κύρης της θα σήκωνε τις πιστόλες του και θα τον μπαλοτάριζε.

 Όλες αυτές τις πληροφορίες μα και πολλές άλλες είχε περισυλλέξει ο νεαρός και κατάστρωσε το σχέδιο του για την αρπαγή της πεντάμορφης . Έφυγε λοιπόν από το χωριό του Λασιθιού να ξεψαχνίσει την κατάσταση και να βγάλει το πλάνο της αρπαγής. Πρώτον μέλημα του  έπιασε την μαγείρισσα να μάθει τα χούγια του Αγά. Κάθε πρόσαργο έπινε μερικά ρακάκια και φουμάριζε τον ναργιλέ του φυσώντας και ρουφώντας απολαμβάνοντας τις φουσκάλες του ναργιλέ να σπάνε με αγαλλίαση. Τα έχει του τα καλά του δεν έβαζαν τον κόσμο . Τα μεσοβάρελα γεμάτα λάδια , οι κόφες τίγκα μέχρι πάνω με τυριά και αθοτύρους, τα κρασοβάρελα με τα κοκκινέλια και τα κεχριμπαρένια κρασιά να ποτίσουν την πεδιάδα , οι νταμιτζάνες ανόθευτη ρακί μέχρι τα κουρούπια γεμάτα ξύδι και τα κιούπια με ελιές μαυρομάτες με την αλμύρα και το αρισμαρί να κουζουλάνουν τον ουρανίσκο.

 -Βαϊ- βαϊ Ιντα τόνε θέλει ο μεγάλος Πατισάχ το παράδεισο στον ουρανό . Επαέ είναι. - Ντα  πε μου δα Ντελικανή ποιος είσαι και ίντα θες .

Γιάννη με λένε Παναγιωτάκης, Πατάτες και μήλα έχω φορτωμένα την φοράδα και γυρεύω να τα πουλήσω μα ίντα να πάρω από τους κακομοίρηδες που δεν έχει κανένας γρόσια , Τις ελιές δεν ήρθε ακόμα η εποχή να μαζέψουν και όλοι περνούν όπως μπορούν. 

 -Δε φαίνεσαι για έμπορος . Μεταπράτης δα νάσαι και κάνεις τον αγωγιάτη. Μα κάτσε να σε κεράσω μια ρακί και μετά θα κάνουμε κολάι . –Άντε μωρέ Ντελικανή , σκουτελοβαρίσκω σου.

-Ας έχεις την υγειά σου αγά μου. Πιες μια πιες δύο πιες τρείς γίνανε πολλές . Ο καρουζ -Αγάς άρχισε σιγά- σιγά να ροχαλίζει ξεκούρδιστος . – Άντε του λέει να φέρεις την φοράδα να την ξεφορτώσεις στην αυλή και πες στην μαγέρισα να σε πλερώσει   τριάντα μπαγκανότες και δέκα μεζιθια για τον κόπο σου και άμε στο καλό.

 Ο βελζεβούλης τότε πιάνει την νένα  τις βάζει το μαχαίρι στο λαιμό και της λέει . Άμα θα σουρουπώσει βγάλε μου την κοπελιά κοντά στο βατσιπέτι στο δώμα και ξά μου εμένα . – Μωρέ να με σφάξει θέλει ο Κύρης της. – Α δε σε σφάξει αυτός εγώ σίγουρα θα το κάνω. Μόνο γροίκησε το.

 Ο Γιάννης έφυγε και πήγε στου σύντεκνου του Τσαπή  το σπίτι που έκανε αξομονή . Έβαλε το μεϊντανογίλεκο την μπολιδένια πουκαμίσα την τσόχινη καταγάλανη βράκα του τα άσπρα στιβάνια του στόλισε και την καλοταϊσμένη φοράδα του τις έδεσε παλιόρουχα στα πόδια της για να μην ακούγονται τα πέταλα στο λιθόστρωτο και περίμενα να μουχλιάσει.

 Σέρνοντας την φοράδα του από το χαλινάρι κίνησε για του αγά το κονάκι .Πάτησε στην ράχη της φοράδας μ’ ένα σάλτο ανέβηκε στο δώμα και τσουβάλιασε την  φεγγαρόλουστη σάλταρε στη ράχη της φοράδας  με δυο καμτσικιές μέσα από τους πλατάνους τις λυγαριές βρέθηκε στο Σφενδήλι. Πήρε το πλάι για το μοναστήρι της αγίας Φωτεινής . Εκεί την βάπτιση χριστιανή της έδωσε το όνομα Φωτεινή .

 Την επαύριον έγινε μεγάλο μαλεχουλέ. Κλέψαμε την κόρη του Καρουζ-Αγά..Έγινε συνάθροιση των ζαπτιέδων να πάνε να βρούνε τον αίτιο να τον μακελέψουν. Κανένας δεν τον οίδε. Κανένας δεν τον ήξερε .Κανένας δεν κάτεχε πράμα.

Μετά από μια βδομάδα έπεμψε μαντατοφόρο ο Γιάννης του αγά  να πάει στο Λασίθι να παραλάβει την κόρη του  αλλά να κατέχει ότι αυτός την είχε χαλασμένη. Μεγάλη ντροπή για τον αγά. Ιντα να την κάνει εδά χαλασμένη . Ποιος θα την έπαιρνε  ετσά καταστεμένη . Άει στο πύρος μπλιό . Ιβαλα είπε και σε ένα μήνα απ το καημό του έσκασε και τον   έθαψαν στα λιόφυτα έξω από το νεκροταφείο …………….

 Πέρασαν χρόνια ήρθαν άλλοι καιροί . Η Κρήτη μετά πολλών αγώνων  ελευθερώθηκε σαν Κρητική πολιτεία. Ο Γιάννης και η Φωτεινή  ζούσαν μισή χρονιά στο Λασίθι και άλλη μισή στις Ποταμιές  Η περιουσία ήταν αξιοσέβαστη παρά του ότι την Φωτεινή την αδικομοίρασαν είχε τεράστιες εκτάσεις με ελαιόδεντρα ολόκληρα πλάγια βουνών   , στο Ρεβίθι στον Κακό Ποταμό στο Τσαγκάρο στην Δάφνη στον Ξερόκαμπο στην Άγνο , Χαρουπιές αμέτρητες και βοσκοτόπια πλήθος. Ευτύχισαν να κάνουν τέσσερεις κόρες Μαρία, Καλλιόπη, Υακίνθη,  Άννα και ένα γιό τον Μιχαλάκη δικηγόρο <<παρ Αρείο πάγο>> μορφωμένο την εποχή του ενώ οι κόρες ήταν ιδιαίτερες για τα χέρια στο λιομάζωμα και στις άλλες αγροτικές εργασίες.

Αυτοί ήταν και οι γονείς της Γιαγιάς Καλλιόπης  ο παππούς και η γιαγιά της Μάνας μου . Τους δικούς μου παππούδες δεν τους έφτασα και αναγκαστικά έφτασα να έχω τον παππού της μάνας μου παππού. Ένεκεν αυτού μου έδωσαν και όνομα Γιαννάκη.  Τον έφτασα καλά τον παππού συνταξιούχος δημοδιδάσκαλος  και την γιαγιά μου την Φωτεινή τιμής ένεκεν δημοδιδασκάλισσα αλλά αυτή δεν μπορούσε να περάσει την κλωστή στην βελόνα και εγώ που είχα ωραία ματάκια την περνούσα με το πρώτο. Η γιαγιά ήταν πολύ γριά   ακαθορίστου ηλικίας και θυμάμαι το 1962 που πιστοποιούσαν ηλικίες για το καθορισμό αγροτικής σύνταξης Έγινε το δικαστήριο στο Τζερμιάδων . Στην ερώτηση της  δικαστού ..-Γιαγιά πόσο χρονών είσαι; -Ντα κατέχω παιδί μου – Ε τότε πες μας τι θυμάσαι ;  Ε οντά αναμαζώξανε  τους αγάδες και φύγανε ήμουνα κορασοπούλα σαν την Άννα του γειτόνου μου Ρουμπιέ. Η Άννα του Ρουμπιέ   ήταν περασμένες των τριάντα Μάιων. Από το ιστορικό γεγονός το 1923   υπολογίστηκε  ότι ήταν πάνω των 70 ετών. Έτσι χορηγήθηκε αγροτική σύνταξη στην γιαγιά την Φωτεινή. Απεβίωσε μετά το Μιλλένιουμ το 2004 ετών κατ’ εκτίμηση 112  ίσως,  αφήνοντας εν ζωή 308 απογόνους  χωρίς τους πεθαμένους . Θυμάμαι πολλά χρόνια ήταν χωρίς δόντια και το μοναδικό φαγητό της ήταν  ο χυλός και το μαγγίρι και τα δύο παρασκευαζόταν με αλεύρι  σ΄ ένα μικρό μαυροτσούκαλο στην παραστιά. Πολλές φορές έτρωγε και χόρτα ή ότι άλλη πρασινάδα μέχρι και τσουκνίδες όλα τα έκανε χυλό και τα έτρωγε με το κουτάλι.

 Ο τριπαππούς ο Γιάννης  όπως τον θυμάμαι ευθυτενής κοτσονάτος με τις βράκες του τα γιλεκάκια του τα μπολιδένια αστραφτερά πουκάμισα το ζωνάρι του τα άσπρα στιβάνια του  το κούκο με την μαντζουράνα στο αυτί πάντα καθαρός και περιποιημένος. Τέσσερεις κόρες είχε και τον πρόσεχαν σα βασιλικό της γλάστρας. Μικρό παιδί εγώ και διότι ο πατέρας με την μάνα μου ήταν καλή δουλευτάδες με άφηναν πάντα  με τον παππού  5 με 6 χρονών να με προσέχει  κατά τα λιομαζώματα που έτρεχαν στις δουλειές. Είχαν μοιράσει την παρουσία των στα παιδιά  αλλά είχαν κρατήσει και αυτοί το λεγόμενο γεροντομοίρι που τα παιδιά των όλοι μαζί είχαν την υποχρέωση να μαζεύουν τις ελιές των και να του πάνε το λάδι στο σπίτι του.  Το μοιράσι του δικηγόρου το εκμεταλλευόταν ο παππούς με την γιαγιά με φροντίδα των παιδιών και των εγγονών  όσο ήταν δυνατό. Ο παππούς περήφανος στ΄ αυτιά όλα του τα παιδιά αλλά και μερικά από τα εγγόνια  κληρονόμησαν το dna του και είχαν πρόβλημα ακοής.

Η καθημερινότητα του παππού και του δισέγγονου ήταν πάντα προδιαγεγραμμένη. Το πρωινό το χειμώνα περίπατος μέχρι το καφενείο του Τσαπή ή του Σταφυλάκη να πάρει τον γλυκύ βραστό του  να με κεράσει το λουκούμι μου . Αν περνούσε ο ψαράς θα έπαιρνε το ψάρι αν όχι πήγαινε στο χασάπη για το κρέας . Τηγανιτά δεν έτρωγε γιατί δεν είχε δόντια ¨Όλα βραστά θυμάμαι να βάνει στο  στόμα του τα ψαράκια να τα αναμασά παίρνοντας το ζουμί και να φτύνει τα κόκκαλα. Εμένα μου έκοβε ένα κομμάτι ανθότυρο με βρεγμένο παξιμάδι ήταν πεντανόστιμο.  Μετά εφώναζε τα γατιά έτρωγαν τα’ αποφάγια έγλυφαν και το πάτωμα και μου παράγγελνε να μη ομολογήσω. Το κρέας το κατάπινε σαν τον κούβο . Από αυτό  μου έδινε και μένα το μερτικό μου. Στα χωράφια τα λιομαζώματα  έτρωγαν κουκιά ξερά με κρεμμύδι και ρέγκα  που ο φιλόστοργος παππούς φρόντιζε να τους προμηθεύει εγκαίρως. Μετά το φαγητό ο παππούς και εγώ δηλαδή,  αναχωρούσαμε για του Ζαχαργή περνώντας από την  από την φάμπρικα του μπάκα- μπάκα.  Περνούσαμε από  το μέσα εργοστάσιο του συνεταιρισμού.  Εκεί  στο γεφύρι στο γύρο του ποταμού κάτω από μία χαρουπιά  είχε κάμει το γιατάκι του και ερχόμαστε το απομεσήμερο  για να πάρει την σιέστα του . Εγώ έπαιζα στο ποτάμι μαζεύοντας καβουράκια και αν τύχαινε κανένα μεγάλο ανάγκαζα να δαγκώσει ένα ξύλο τον έβαζα σε σακουλίτσα τον  κρατούσα  του Χιαλακογιάννη να τον ψήσει στα κάρβουνα. Κατά το πρόσαργο  επιστρέφαμε στο χωριό  σταματάγαμε στου Τσαπή το καφενέ να πάρει τον γλυκύ  βραστό του και να με κεράσει φλόκα πότε γκαζόζα η ότι ήθελε το Γιαννιό που ήταν καλό κοπέλι

Στο χωριό ήταν και το σπίτι του δασκάλου του Τριανταφυλλίδη με την γυναίκα του την Υακίνθι αυτή για να την ξεχωρίζω από την αδελφή της γιαγιάς μου που λεγόταν και αυτή Υακίνθι την έλεγα μεγάλη Υακίνθη. Πολλές φορές πήγαινα να τους επισπευτώ. Δεν ξέρω την συγγένεια είχαν αλλά μου άρεσε πολύ. Μ’ έστελνε να κάνω διάφορες  δουλειές  και με φίλευε πάντα με στραγάλια τα έλεγε μαρδόχια, καραμέλες και μανταρίνια από το υπέροχο περιβόλι που είχε δίπλα στο ποτάμι. Ο δάσκαλος ήταν κουφός και η δασκάλα λίγο στραβή αλλά μου είχαν απεριόριστη στοργή και αγάπη . Το σπίτι των ήταν στη πάνω γειτονιά   αλλά εγώ δεν παρέλειπα να τους επισκέπτομαι  συχνά γιατί μου άρεσαν τα καλούδια.

 Οι ιστορίες και εμπειρίες των παιδικών χρόνων είναι άπειρες αλλά ας μην επεκταθούμε άλλο. Αυτή περίπου ήταν η ζωή του παππού. Μια χρονιά πήγα να κάνω ποδαρικό στο σπίτι του   να πω χρόνια πολλά και ο παππούς μου έδωσε ένα δεκάρικο κοκκινωπό. Η γιαγιά με πρόλαβε στην αυλή φεύγοντας και μου φώναξε – Μωρέ Γιαννιό γιάγυρε να μου πεις χρόνια πολλά σου έκανε ο παππούς την καλή χέρα ίντα σου έδωσε . – Ένα λεφτό της απάντησα – μου το πήρε και μου έδωσε δυο δραχμές εγώ δεν γνώριζα τότε μα τώρα λέω έ την τσιφούτα.

 Τα καλοκαίρια τα περνάγαμε στο Τζερμιάδων  το σπίτι του παππού  ήταν στο τσαρσί πίσω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας . Η συμπεριφορά και η ζωή μας δεν άλλαξε σε τίποτα μόνο οι παραστάσεις τώρα ήταν διαφορετικές . Ο πρωινός καφές ήταν στο πλησιέστερο καφενείο του Καραμήτσου ή στου Λούτσου . Κάποιες φορές ανάλογα με το κρύο πίναμε βραστάρια Οι καφετζήδες ήταν με χιαλουβάρια . Εγώ απορούσα πως έκαναν την φουφούλα  πίσω και τα μπατζάκια μπροστά στενά με δύο τρία κουμπάκια για να μπαίνουν μέσα στα στιβάνια.

Ο καφετζής πρόσφερε στον παππού την καρέκλα από σεβασμό  λέγοντας του καλώς τον Σαλησβουρή.  Το κάλεσμα αυτό αργότερα έμαθα γιατί είχε πάρει το παρανόμι αυτό. Επειδή  καθώς γνώριζε την ανάγνωση του οκτωήχου εθεωρείτο σπουδασμένος της εποχής επιλέγει ως αντιπρόσωπος του Λασιθίου στο βουλευτήριο της Κρητικής πολιτείας. Δεν σταματούσε να ομιλεί να αραδιάζει θεωρίες και νόμους γενικώς ως λέγων πράγματα άνευ ουσίας και λόγου οι ελάχιστοι γνωρίζοντες  τον αποκάλεσαν Σαλησβουρή παρομοιάζοντας των με τον συντηρητικό Πρωθυπουργό της Αγγλίας  Μαρκο Salisbury  . Έκτοτε  όποιος χωριανός έλεγε ασυναρτησίες του έλεγαν <<σαλίζεις δε σαλίζεις σαλισβουρίζεις..>> Από το παρανόμι αυτό η μοναδική από τα κορίτσια του που πήρε τον τίτλο αυτό ήταν  η μανα της μητέρας μου Καλλιόπη Σαλισβουρίνα.  

Στο Στρατουλάκι ένα μεγάλο αγρόκτημα ήταν ο κήπος του παππού. Υπήρχε στέρνα χτιστή με πέτρες και επίχρισμα σαντορινιό για να κρατά το νερό . Η τοιχοποιία ήταν πάνω από μισό μέτρο. Πάνω τους είχαν τοποθετηθεί πλάκες ομοιόμορφες  που περπατούσα επάνω κανονικά  χωρίς να πέφτω. Υπήρχε πηγάδι χτιστό περίπου 7-8 μέτρων . Επάνω του αρχικά είχε Γεράνι (ένας δίχαλος κορμός ξύλινος που επάνω του ζυγιαζόταν  η αντένα πιο μακρινός ξύλινος κορμός στην μια άκρη ήταν δεμένη με βουρλιά ο γκαζοντενεκές για  γεια να βγάζει το νερό από το πηγάδι και στην άλλη μια μεγάλη πέτρα <ντοντόλα> αντίβαρο για διευκόλυνση του χειριστή. Αργότερα τοποθετήθηκε Μύλος κοντός με οκτώ πανιά και το γεράνι έγινε παρελθόν.

Του παππού ο κήπος ήταν ένας παράδεισος   επί γης  . Τεράστιες μηλιές φιρικιές στις άκρες  ανατολικά και δυτικά που τον Οκτώβριο μάζευαν τα μήλα ένα βουνό που τα μοίραζε ο παππούς σε παιδιά και εγγόνια . Βορειοδυτικά υπήρχε μια τεράστια Δροσομηλιά (ωρίμαζε αρχές Ιουλίου) στην άκρη προς του Χαζίρι το κήπο. Εκεί ο τεμπέλης παππούς είχε φτιάξει την κοιμηθιά του για την μεσημεριανή σιέστα του. Τα χούγια του δεν τα’ άφηνε . Και το Γιαννάκη αποκοντά να κάνει παρέα.  Η καλύτερη μου .Πότε μάλασα το χώμα να κάνω τη λάσπη και να φτιάχνω διάφορα σχήματα πότε σκαρφάλωνα στην μηλιά   πότε έπαιζα με τα φύλλα της κολοκύθας να κάνω σωλήνες  να βάζω το νερό από ένα λάκκο σε άλλο . Μέχρι να σηκωθεί ο παππούς να πάρει το μπαστουνάκι του για την επιστροφή μας . Δρόμοι δεν υπήρχαν τότε . Μόνο Στρατουλάκια γεμάτα με αρτίκους ασφεντιλιές και αμολόχες. Επιστρέφοντας έπρεπε να πάρει το καφεδάκι του στου Κωστάκη το καφενέ  και να με φιλοδωρήσει με την καθημερνή φλόκα ευκαλύπτου.  

Πέρασαν τα χρόνια  το Γιαννιό πήγε στο σχολείο έτσι ο παππούς έχασε το ορτάκι του . Πολλούς ανθρώπους συνάντησα μεγάλος πια που μου έλεγαν ότι ο Σαλισβουρής τους έκανε μάθημα . Το κρεβάτι το έλεγε πεζούλα . Αν δεν κρατούσες την πλάκα και το κονδύλι είχε στην βρακοζώνη του δεμένο μια κλειδάρα ίσαμε μια οκά τους την έφερνε κατακέφαλα  και τους έσπαγε το κεφάλι για να μάθουν .  

Ελάχιστοι πια τον θυμούνται. Σε μένα έχει χαρακτεί στην μνήμη μου έως εσχάτων.     

Καραμέλος

  

 

Πέμπτη 30 Απριλίου 2026

 Μεσάνυχτα το ρολόι του κόσμου χτύπησε . Το φεγγάρι στα σύννεφα κρύφτηκε . Κανένα αστέρι στον ουρανό δεν φάνηκε . Οι βόμβες του πολέμου ουρλιάζουν όλεθρο σκορπούν παιδιά και ανθρώπους σφάζουν .

Το φεγγάρι κρυμμένο από φόβο, το σκοτάδι χαράζει τον δρόμο της προσφυγιάς καραβάνια ανθρώπων τραβούν για την σταύρωση. Εμείς αδιαφορία.
Πάμε για να μαζέψουμε το Μάη. Δυό τρεις μαντηλίδες , μερικές παπαρούνες , απαραίτητες οι Μαχαιρίδες , λίγα στάχυα σιταριού και βρόμης ένα ματσάκι με κόκκινη κορδελίτσα να το κρεμάσουμε στην πόρτα μας . Αυτός ήταν ο Μάης μας . Τα στεφάνια ήταν για τις φωτιές του Αη Γιαννιού. Τότε δεν είχαμε πολέμους. Δεν σκοτώνομαι κόσμο . Τώρα καλό Μηνα .Με τα προβλήματα μας Έτσι τα καταφέραμε .

Καραμέλος Θλιμμένος.

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ

                             ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΊΑ

Με αφορμή την εορτή του Άγιου Γεωργίου και την Φώτο που αναγνώρισα το κοιμητηριακό εκκλησάκι του Πινακιανού μου ήρθε στο νου μια βιωματική Ιστορία που θα σας διηγηθώ. Είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πιθανόν ορισμένοι να ενθυμούνται τον μακαρίτη τον Μπάρμπα Γιώργη τον Τσαμάνδουρα  που έμενε στο Τζερμιάδων στην περιοχή του Ανυφαδιανό. Πέρα στην άκρη του χωριού. Η παιδική μου μνήμη ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών τον ενθυμούμαι σεβάσμιο αλλά κοτσονάτο γέρο που είχε τον μαύρο του   ένα γαϊδαράκι καμαρωτό με σαμάρι ξομπλιαστό και μπιρμπιλωτό με δερματίνη και στουπαρέλια  (καρφάκια με χοντρό κεφάλι διακοσμητικά) με κόκκινη μπροστελίνα, μαύρες καπουλοδέτες, και αναβατήρες δεξιά και αριστερά του σαμαριού. Στα σκαρβέλια πάντα τυλιγμένο το φόρτωμα και από τις δύο μεριές για την πρόσδεση των μεταφερομένων αγαθών. Ομού ήταν κρεμασμένο και το βοσκαρόσχοινο στην άκρη  προσδεμένο με διπλή θελιά το σιδερένιο τζένιο που καρφώνονταν για να περιόριζε το εύρος της βοσκαράς στην καλαμιά που προσδενόταν στον κρίκο της μουράλιας. Το χαλινάρι περίτεχνο και αυτό   στην μετώπη του ο μπάρμπα Γιώργη είχε ράψει κάτι δεκάρες μια πεντάρα μια κοσάρα και μια μπλε χάντρα για το φταρμό. Ο μπάρμπας με το μπολίδι του την βράκα και το μεϊντανογίλεκο του   ποτέ δεν γινόταν φόρτωμα του οζού του . Όπου και αν πήγαινε τον έσερνε από το χαλινάρι  τον είχε μόνο άξιο συνεργάτη για τις μεταφορές. Πολλές φορές μόνο εμένα έβαζε στο σαμάρι του και μου παράγγελνε να κρατιέμαι γερά από τα σκαρβέλια. 
 Δεν γνωρίζω τον βαθμό συγγενείας μας μα μεταξύ της οικογενείας μου και του μπάρμπα Γιώργη   η εκτίμηση και η αγάπη ήταν μεγάλη . Πολλές φορές ο πατέρας μου έπαιρνε το γάιδαρο του μπάρμπα Γιώργη  να πάει με δυό κτήματα στις Ομαλές να φέρει ξύλα για να ζυμώσουμε. Στο σπίτι του μπάρμπα υπήρχε φούρνος παλιός πέτρινος με φουρνόπετρες από τον καβαλάρη Βόλακα Ο φούρνος έπαιρνε   (μια μυλωνική στάρι)  εβδομήντα οκάδες αλεύρι που εκτός από τους λαζάρους φρέσκους  κάναμε και ένα λαδοπύθαρο ντάκους. Άπειρες φορές μικροκαμωμένος εγώ παιδίον  με έβαζαν να βγάζω τους ντάκους απ το φούρνο σιγά- σιγά να μην τους σπάσω και τους κάνω θρουλιά. Ακόμα και στα γεράματα μου όταν θυμηθώ αισθάνομαι την ζέστη αυτή στη πλάτη μου και τον φανταστικό ιδρώτα στο μέτωπο μου. Όταν με έβγαζαν από   το φούρνο σηκωτό ήμουν  αθωπουτισμένος χέρια πόδια και κεφάλι ντελόγο στην σκάφη για ξέβγασμα.
 Αγαθή τύχη που νηπιαγωγεία δεν υπήρχαν τότε  οι γονείς μου  συμφωνούσαν  στην πρόταση του μπάρμπα Γιώργη να με πάρει για παρέα όπου πήγαινε να του κάνω συντροφιά . Στα χαβούδια για να ραβδίσουμε αμύγδαλα  στο μέσα Λασίθι να κόβουμε μήλα στις Πατέλες για να ψεκάσει το αμπέλι  και όπου και αν πήγαινε αυτός περπατώντας να σέρνει το κτήμα του και εγώ καβαλαρία. Πάντα με φίλευε με διάφορα καλούδια με κέρναγε και κανένα υποβρύχιο στου Λούτσο τον καφενέ και με παίνευε πάντα ότι ήμουν το καλό κοπέλι <<  Να το χαρώ εγώ το Γιαννιό μου  που είναι καλό κοπέλι και άμα πεθάνω θα μου παίζει την καμπάνα..>> 
-Μα να την ακούς θές που θα’ σαι αποθαμένος.-,,<< Όχι εγώ μα θα την ακούνε άλλοι.>>
Τα χρόνια πέρασαν και άλλαξαν οι καιροί  Είχα ξεμπαρκάρει από κάποιο βαπόρι  Σεπτέμβρης αρχές . Έτυχε να βγάζει ο πατέρας μου πατάτες στον Κήπο μας στα Πινακιανίώτικα. Απέναντι από το κοιμητήριο του Αη Γιώργη. Νεαρός και κοτσονάτος εγώ, όταν καθίσαμε να φάμε ο πατέρας μου για δύναμη άδειαζε ένα μεσοκαδιάρικο μπουκάλι κοκκινέλι μετά κάναμε ανάπαυλα για μισή ώρα. Δεν ξέρω αν ήταν διαίσθηση ή κάποιο αόρατο σπρώξιμο έφυγα από τον κήπο και περνώντας από τα κακοτράχαλα βράχια ανάμεσα από τα κατσοπρίνια τις αγκάθες τους ασπαλάθους τις αστιβίδες ανέβηκα στην εκκλησούλα. Για να με προσέξουν οι γονείς μου που ανέβηκα γρήγορα από τα κακοτράχαλα χτύπησα τρείς φορές την καμπάνα και κατέβηκα . Η μάννα μου ξυπνά τον πατέρα μου - <<κοίτα τον εγυιό σου>> _<<-Ίντα πήγες και έκανες μωρέ>> - Πράμα τους λέω ετσά επήγα.  ……
Συνεχίσαμε την εργασία μας . Κατά το πρόσαργο ακούσαμε νεκρική καμπάνα της Παναγίας στον Πινακιανό. Κάποιος πέρασε και η μάνα μου τον ρώτησε Ποιος απόθανε στο χωριό. ….
-Κρεμάστηκε ο μπάρμπα Γιώργης σε μια  αμυγδαλιά.
Τώρα εγώ το θυμάμαι Η επιθυμία του μπάρμπα Γιώργη πιο μπροστά  χωρίς κανένας να το γνωρίζει . ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ.
     
  Καραμέλος.

 Σε όλους εσάς που ονειρεύεστε

κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα.
Σε σας που χτίζετε με τα υλικά
της ψυχής σας έναν καλύτερο κόσμο.
Σε σας που οι σιωπές σας θορυβούν...
Σε όλους εσάς που έχετε κάνει
την προσφορά σας πράξη.
Σε σας,τους κουρασμένους ακούραστους..
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

 Ήλθε η Άνοιξη . Ένας θολός ορίζοντας σκιάζει τον καθρέφτη της μέρας. Εκεί που αναζητάς ένα είδωλο χαράς συναντάς το σκοτάδι του θανάτου . Έχει χαθεί η αισιοδοξία στους καπνούς των πολέμων στο μίσος των ισχυρών για την ολοκληρωτική καταστροφή του σύμπαντος κόσμου. Ο πόλεμος είναι ο βασιλιάς του χάους της τύχης και των περιστάσεων . Κάποιοι κερδίζουν απ' αυτόν Και εγώ να λέω ,<< ωραίο πράγμα η μοναξιά μιλάς με την σιωπή σου η μόνη που δεν θα σου πει κουράστηκα μαζί σου>>