ΤΟ ΘΕΡΟΣ (οι τόποι της καρδιάς μας)
Ο μήνας ετουτοσές ο πρωτόλης λέγετε και θεριστής και ο επόμενος δευτερόλης γη Αλωνάρης . Εδά που μισεύγει και προς τιμή του ήθελα να μοιραστώ ένα βα'ί'ζι από παλιές κοπιαστικές εργασίες που κάναμε και την σκληράδα των εποχών που μας ξένωσε από τον τόπο της καρδιάς μας .
Δύσκολα χρόνια . Η ιστορία είναι αληθινή σαν όλες τις ιστορίες τις βιωματικές που μένουν στη μνήμη μας και περιμένουν πότε θα ξεφλουδίσουν σαν την αγένωτη πατάτα για να βγουν στην επιφάνεια.
Είχε ωρίμασε το σπαρμένο στου Λιονέτο . Ένα στρέμμα στάρι . Έπρεπε να κάνουμε αξωμονή για να το θερίσουμε . Από νωρίς εμισέψαμε από τα ποτίσματα των πατατών για να πάμε για το σπαρμένο να μην χάσουμε το απόβραδο.
Ένα συντάλαχο στο σπίτι . Να φορτώσουμε τα χρειαζούμενα . Η Μάνα είχε μαγερέψει το καθιερωμένο φασουλοπατατοκολόκυθα της εποχής έδεσε με μια σκουρόπετσα το τσικάλι με το καπάκι σφιχτά και το έβαλε στο τριχοντρουβά . Δε ξέχασε τα πιρούνια και τρία τσίγκινα μοσοράκια και το λα'ι'νάκι , το λάδι, το ξίδι, το κρασί και το ξερόντακο.
Ο πατέρας έφερε το κτήμα . Έδεσε την αίγα στο γάιδαρο. Εμουστούχωσε την αηλά . Στο τσουβάλι έχανε βάλει δυο τσεντερόλες και δυο πατητές αργαστηρένιες. Το μεγάλο και βαρύ ατσαλένιο δραπάνι του πατέρα το πια αλαφρύ τσι Μαννας και ένα μικιό δραπανάκι (ειδικής κατασκευής στου χαρκιά ) για μένα μπας και έκοβα καμιά ράπη όταν έφεγγε . Γιατί μέχρι να βγει το φεγγάρι έφεγγα εγώ με τον λύχνο για να μη χαθεί ούτε στιγμή χωρίς δρεπάνισμα .
Η μάννα καβάλα μεσοσώμαρα εμείς με τον πατέρα με τ΄αποδήλατα μπροστά η αηλά αξωπίσω αίγα δυσαρεστημένη για τον περίπατο αγγρουσμένη γιατί δεν την άφηναν να πάρει καμιά μπουκιά κλεφτή από καμία παραβολή.
Το ποδήλατο δώρο του πατέρα (μοντέρνο με ελεύθερο και δυο φρένα) γιατί επότιζα σε δύο κήπους το καλοκαίρι .στ’ Αρμιά (Ξερόκαμπο ) και στου Πινακιανό (Μπαγκάλι) και έπρεπε να γλακώ από τον ένα στον άλλο να προλάβω μη ξεχειλίσει η στέρνα και λιμνώσουν οι πατάτες . Να μη ξεχάσω ήταν κα το μεταφορικό της εποχής με σκάρα για το τελάρο με τα κολοκύθια για πούλημα έσοδο το χαρτζιλίκι του Αη Γιαννιού και για τα μπερμπινοκλάδια και κανένα καλαμόχορτο της αίγας για το γάλα του καθημερνού βραδινού ρυζόγαλου ή με χιλόφτες .
Το ποδήλατο του πατέρα ήταν Ιταλικό της Κατοχής μονοσόληνο με κόντρα αντί φρένα .Εκιά ήμαθα πάνω κάτω κρυφά γιατί δεν έφτανα τα πετάλια και το λαλούσα από μέσα . Τ’ ατζά μου πάντα λερωμένα από το λάδι τσ’ αλυσίδας και τα γόνατα από τις μπροσμουθιές καταματωμένα , που ήτανε κάκαδο εκιά εβάρισκα πάλι.
Ένα κονταρόξυλο ο ήλιος να βασιλέψει . Εδέσαμε το γάιδαρο από τη μουράλια και την αηλά στην καλαμιά του γειτόνου .
- Κοντά να κάμεις τα σχοινιά Νικολάκι να μη φάνε Τσι φασουλιές του ανθρώπου και μπλέξουμε . Την αίγα θα τη δέσω εγώ στην παραβολή μέχρι να την αρμέξω .
-Από που θα ντακάρουμε .
-Να πιάσομε από επαέ το ρούκουνα που είναι και πιο μακρύ και να βγάλουμε και τα δεματικά να τα πάω να τα βρέξω στη στέρνα .
- Στ’ όνομα σου Θέ μου και ακούστηκε η πρώτη δραπανιά .
Τα μικρά μου χέρια δεν μπορούσαν να χουφτώσουν πάνω από καμιά δεκαριά ράπες Προσπαθούσα με το δραπανάκι και δυο και τρείς φορές για να τις κόψω και όλες στην μέση τις έκοβα .
- Πιά χαμηλά να θερίζεις .
- Δεν μπορώ.
- Θέλω πιά μεγάλο δραπάνι
- Αμέσως η παροιμία
- Αργάτης αργοκούνητος όλο δρεπάνια αλλάζει . Να βγει τ’ όνομα του θεριστή κι ας θετει και ας κοιμάται.
Ο πατέρας άξιος και ικανότατος θεριστής κάθε φορά απόθετε μια μεγάλη αγκαλιά ασήκωτη την μια ετσε και την άλλη ανάποδα . Αξοπίσω ακολουθούσε η Μάννα ίδια πως επαίζανε το συναγωνισμό. Εγώ είχα καταφέρει να κόψω μια παχνιά που δεν έφτανε να ταΐσω ούτε πρόβατα . Ιντα μηχανάκια ήταν οι γονείς μου
‘Έφυγε ο ήλιος . Οι ασκιανοί από τα βουνά τεράστιοι όγκοι εγρηγόρεψαν το σούρουπο για τα καλά Αρχίσαμε να μην ξεδιαντιρίζουμε πράμα . Ανάψαμε το Λύχνο και εγώ έκανα το λυχνοστάτη . Έφεγγα από εδώ , έφεγγα από εκεί ξανοίγοντας την πανδαισία των αστεριών του ουρανού. Ανέφελος , αρχίζει να ρίχνει την απογούρα που σε κάνει να εργάς και να σου αρέσει . Άκουσα τη φωνή να κάτσουμε να φάμε να κοιμηθούμε μια ολιάς και να σκωθούμε ότι να βγει το φεγγάρι να το αποθερίσουμε να μη ξαναρθούμε επαέ .
Έτσα μόλις στα πασπατευτά πήρε ο πατέρας τα δεματάκι εδέσαμε οκτώ δεμάτια τρία από κάθε πλευρά και δυο στη κορφή για να γίνει το κρεβάτι και το στρώσαμε από μέσα με αγκαλιές σπαρμένο. Από πάνω βάλαμε τις τσεντερόλες για να μη τρυπώσει κανένας όφις στην κατίνα μας αν άκουγε την ζεστασά . Το κρεβάτι πάντα το κάναμε με προσανατολισμό Βορά Νότο γιατί ανατολικά κοιμούνται μόνο οι αποθαμένοι . Όταν τρώγαμε άρχισε και ο γάιδαρος να χλιμιντρά διαμαρτυρόμενος από την ξεροφαγία της καλαμιάς .
-Δροσερό θες καημένε μου και εσύ μα έτσα και εμείς τρώμε το ίδιο φαί ξερανεγκασάς γιατί δεν έχωμε πράμα άλλο .
Σκεπαστήκαμε με τσοι πατητές που γδέρνουν την κατίνα σου με την ρασά τους και από πάνω βάλαμε πάλι θερισμένα στάχια για να μη περάσει η απογούρα .
Έβλεπα με δέος το στερέωμα και ο πατέρας παρά την κούραση του μου έλυνε τις ερωτήσεις που του έκανα με τον γλαφυρό τρόπο της αγραμματοσύνης του .
-Εκιονέ που φαίνεται και έχει ασπριδερό χρώμα ιντάναι
- Αυτός είναι ο Ιορδάνης ποταμός . Οντά ναι βαφτίσανε το Χριστό ήπεξε μια και ανέβηκε εκια ψηλά να τόνε θωρούνε οι άνθρωποι και να βαφτίζουν τα κοπέλια ντος να μη τα αφήνουνε να γίνονται Τουρκάκια .
Ήξερε και αλλά αστρονομικά που μου προκαλούσαν δέος μέχρι να μάθω να ταξιδεύω τον ουρανό ,
Την μεγάλη αρκούδα , που είναι σα το καρότσι, την μική αρκούδα με τον πολικό που δεν φαίνετε από τον κάμπο γιατί μπαίνει ομπρός η Σελένα . Το μεράστρι που το λένε αυγερινό και βγαίνει από τον Ξερακιά . τον αποσπερίτη που φανερώνεται πάνω από τον Αϊ Γιώργη στο Χώνο . Του κάτη τα ματια (Κάστωρ και Πολυδεύκης) . Τον Σταυρό που είναι για να θυμούμαστε να κάνουμε το σταυρό μας . Το τραπέζι (Ωρίωνας) που είναι ο μυστικός δείπνος . Με τούτα και με τα αλλά βαριά τα βλέφαρα και η κούραση αποκοιμήθηκα Ονειρεύοντας.
Είναι γνωστό ότι ο πατέρας δεν εκκλησιαζόταν ταχτικά . Δεν του άρεσε η καπηλεία της θρησκείας Πίστευε αγνά ταπεινά δεν εκάτεχε ποιός ήταν πιό δυνατός Ο Χριστός για ο μουχαμέτης Δεν ακολουθούσε το συρμό με μεγαλόσταυρους . Το χάρισμα του ήταν πολύ δουλευτής και αγαπούσε τα κοπέλια μα όλα τα κοπέλια του κόσμου . Τους ράβδιζε πολλές φορές και την καραμελιά . Πραγματικό δέντρο (μηλιά) που πάνω του κρεμούσε καραμέλες και τις ράβδιζε των κοπελιών (Μακάρια η μνήμη σου)
Το πρωί ας το πούμε έτσι με ξύπνησε η φωνή του . Σήκω ήβγαλε ο ήλιος κέρατα και εσύ κοιμάσαι ακόμη σε λίγο θα κινήσει ο αέρας . Να πας να αμολάρεις τους Μύλους και να τους βάλεις νερό αν το έχουνε χάσει . Να κάτσεις να ποτίσεις και στη μια πάντα και στην άλλη .
-Ντα εποθερίσαμε .
Να ταν και άλλο.... το φεγγάρι βγήκε νωρίς και τελειώσαμε.
Πάλευγε εδά εσύ ..έτσα ανθρώπους και τόπους . People and places
Οι τόποι της καρδιάς μας .