Σάββατο 29 Ιουνίου 2024

 

ΤΟ ΘΕΡΟΣ (οι τόποι της καρδιάς μας)

Ο μήνας ετουτοσές ο πρωτόλης λέγετε και θεριστής και ο επόμενος δευτερόλης γη Αλωνάρης . Εδά που μισεύγει και προς τιμή του ήθελα να μοιραστώ ένα βα'ί'ζι από παλιές κοπιαστικές εργασίες που κάναμε και την σκληράδα των εποχών που μας ξένωσε από τον τόπο της καρδιάς μας .
Δύσκολα χρόνια . Η ιστορία είναι αληθινή σαν όλες τις ιστορίες τις βιωματικές που μένουν στη μνήμη μας και περιμένουν πότε θα ξεφλουδίσουν σαν την αγένωτη πατάτα για να βγουν στην επιφάνεια.
Η αξωμονή Το θέρος
Είχε ωρίμασε το σπαρμένο στου Λιονέτο . Ένα στρέμμα στάρι . Έπρεπε να κάνουμε αξωμονή για να το θερίσουμε . Από νωρίς εμισέψαμε από τα ποτίσματα των πατατών για να πάμε για το σπαρμένο να μην χάσουμε το απόβραδο.
Ένα συντάλαχο στο σπίτι . Να φορτώσουμε τα χρειαζούμενα . Η Μάνα είχε μαγερέψει το καθιερωμένο φασουλοπατατοκολόκυθα της εποχής έδεσε με μια σκουρόπετσα το τσικάλι με το καπάκι σφιχτά και το έβαλε στο τριχοντρουβά . Δε ξέχασε τα πιρούνια και τρία τσίγκινα μοσοράκια και το λα'ι'νάκι , το λάδι, το ξίδι, το κρασί και το ξερόντακο.
Ο πατέρας έφερε το κτήμα . Έδεσε την αίγα στο γάιδαρο. Εμουστούχωσε την αηλά . Στο τσουβάλι έχανε βάλει δυο τσεντερόλες και δυο πατητές αργαστηρένιες. Το μεγάλο και βαρύ ατσαλένιο δραπάνι του πατέρα το πια αλαφρύ τσι Μαννας και ένα μικιό δραπανάκι (ειδικής κατασκευής στου χαρκιά ) για μένα μπας και έκοβα καμιά ράπη όταν έφεγγε . Γιατί μέχρι να βγει το φεγγάρι έφεγγα εγώ με τον λύχνο για να μη χαθεί ούτε στιγμή χωρίς δρεπάνισμα .
Η μάννα καβάλα μεσοσώμαρα εμείς με τον πατέρα με τ΄αποδήλατα μπροστά η αηλά αξωπίσω αίγα δυσαρεστημένη για τον περίπατο αγγρουσμένη γιατί δεν την άφηναν να πάρει καμιά μπουκιά κλεφτή από καμία παραβολή.
Το ποδήλατο δώρο του πατέρα (μοντέρνο με ελεύθερο και δυο φρένα) γιατί επότιζα σε δύο κήπους το καλοκαίρι .στ’ Αρμιά (Ξερόκαμπο ) και στου Πινακιανό (Μπαγκάλι) και έπρεπε να γλακώ από τον ένα στον άλλο να προλάβω μη ξεχειλίσει η στέρνα και λιμνώσουν οι πατάτες . Να μη ξεχάσω ήταν κα το μεταφορικό της εποχής με σκάρα για το τελάρο με τα κολοκύθια για πούλημα έσοδο το χαρτζιλίκι του Αη Γιαννιού και για τα μπερμπινοκλάδια και κανένα καλαμόχορτο της αίγας για το γάλα του καθημερνού βραδινού ρυζόγαλου ή με χιλόφτες .
Το ποδήλατο του πατέρα ήταν Ιταλικό της Κατοχής μονοσόληνο με κόντρα αντί φρένα .Εκιά ήμαθα πάνω κάτω κρυφά γιατί δεν έφτανα τα πετάλια και το λαλούσα από μέσα . Τ’ ατζά μου πάντα λερωμένα από το λάδι τσ’ αλυσίδας και τα γόνατα από τις μπροσμουθιές καταματωμένα , που ήτανε κάκαδο εκιά εβάρισκα πάλι.
Ένα κονταρόξυλο ο ήλιος να βασιλέψει . Εδέσαμε το γάιδαρο από τη μουράλια και την αηλά στην καλαμιά του γειτόνου .
- Κοντά να κάμεις τα σχοινιά Νικολάκι να μη φάνε Τσι φασουλιές του ανθρώπου και μπλέξουμε . Την αίγα θα τη δέσω εγώ στην παραβολή μέχρι να την αρμέξω .
-Από που θα ντακάρουμε .
-Να πιάσομε από επαέ το ρούκουνα που είναι και πιο μακρύ και να βγάλουμε και τα δεματικά να τα πάω να τα βρέξω στη στέρνα .
- Στ’ όνομα σου Θέ μου και ακούστηκε η πρώτη δραπανιά .
Τα μικρά μου χέρια δεν μπορούσαν να χουφτώσουν πάνω από καμιά δεκαριά ράπες Προσπαθούσα με το δραπανάκι και δυο και τρείς φορές για να τις κόψω και όλες στην μέση τις έκοβα .
- Πιά χαμηλά να θερίζεις .
- Δεν μπορώ.
- Θέλω πιά μεγάλο δραπάνι
- Αμέσως η παροιμία
- Αργάτης αργοκούνητος όλο δρεπάνια αλλάζει . Να βγει τ’ όνομα του θεριστή κι ας θετει και ας κοιμάται.
Ο πατέρας άξιος και ικανότατος θεριστής κάθε φορά απόθετε μια μεγάλη αγκαλιά ασήκωτη την μια ετσε και την άλλη ανάποδα . Αξοπίσω ακολουθούσε η Μάννα ίδια πως επαίζανε το συναγωνισμό. Εγώ είχα καταφέρει να κόψω μια παχνιά που δεν έφτανε να ταΐσω ούτε πρόβατα . Ιντα μηχανάκια ήταν οι γονείς μου
‘Έφυγε ο ήλιος . Οι ασκιανοί από τα βουνά τεράστιοι όγκοι εγρηγόρεψαν το σούρουπο για τα καλά Αρχίσαμε να μην ξεδιαντιρίζουμε πράμα . Ανάψαμε το Λύχνο και εγώ έκανα το λυχνοστάτη . Έφεγγα από εδώ , έφεγγα από εκεί ξανοίγοντας την πανδαισία των αστεριών του ουρανού. Ανέφελος , αρχίζει να ρίχνει την απογούρα που σε κάνει να εργάς και να σου αρέσει . Άκουσα τη φωνή να κάτσουμε να φάμε να κοιμηθούμε μια ολιάς και να σκωθούμε ότι να βγει το φεγγάρι να το αποθερίσουμε να μη ξαναρθούμε επαέ .
Έτσα μόλις στα πασπατευτά πήρε ο πατέρας τα δεματάκι εδέσαμε οκτώ δεμάτια τρία από κάθε πλευρά και δυο στη κορφή για να γίνει το κρεβάτι και το στρώσαμε από μέσα με αγκαλιές σπαρμένο. Από πάνω βάλαμε τις τσεντερόλες για να μη τρυπώσει κανένας όφις στην κατίνα μας αν άκουγε την ζεστασά . Το κρεβάτι πάντα το κάναμε με προσανατολισμό Βορά Νότο γιατί ανατολικά κοιμούνται μόνο οι αποθαμένοι . Όταν τρώγαμε άρχισε και ο γάιδαρος να χλιμιντρά διαμαρτυρόμενος από την ξεροφαγία της καλαμιάς .
-Δροσερό θες καημένε μου και εσύ μα έτσα και εμείς τρώμε το ίδιο φαί ξερανεγκασάς γιατί δεν έχωμε πράμα άλλο .
Σκεπαστήκαμε με τσοι πατητές που γδέρνουν την κατίνα σου με την ρασά τους και από πάνω βάλαμε πάλι θερισμένα στάχια για να μη περάσει η απογούρα .
Έβλεπα με δέος το στερέωμα και ο πατέρας παρά την κούραση του μου έλυνε τις ερωτήσεις που του έκανα με τον γλαφυρό τρόπο της αγραμματοσύνης του .
-Εκιονέ που φαίνεται και έχει ασπριδερό χρώμα ιντάναι
- Αυτός είναι ο Ιορδάνης ποταμός . Οντά ναι βαφτίσανε το Χριστό ήπεξε μια και ανέβηκε εκια ψηλά να τόνε θωρούνε οι άνθρωποι και να βαφτίζουν τα κοπέλια ντος να μη τα αφήνουνε να γίνονται Τουρκάκια .
Ήξερε και αλλά αστρονομικά που μου προκαλούσαν δέος μέχρι να μάθω να ταξιδεύω τον ουρανό ,
Την μεγάλη αρκούδα , που είναι σα το καρότσι, την μική αρκούδα με τον πολικό που δεν φαίνετε από τον κάμπο γιατί μπαίνει ομπρός η Σελένα . Το μεράστρι που το λένε αυγερινό και βγαίνει από τον Ξερακιά . τον αποσπερίτη που φανερώνεται πάνω από τον Αϊ Γιώργη στο Χώνο . Του κάτη τα ματια (Κάστωρ και Πολυδεύκης) . Τον Σταυρό που είναι για να θυμούμαστε να κάνουμε το σταυρό μας . Το τραπέζι (Ωρίωνας) που είναι ο μυστικός δείπνος . Με τούτα και με τα αλλά βαριά τα βλέφαρα και η κούραση αποκοιμήθηκα Ονειρεύοντας.
Είναι γνωστό ότι ο πατέρας δεν εκκλησιαζόταν ταχτικά . Δεν του άρεσε η καπηλεία της θρησκείας Πίστευε αγνά ταπεινά δεν εκάτεχε ποιός ήταν πιό δυνατός Ο Χριστός για ο μουχαμέτης Δεν ακολουθούσε το συρμό με μεγαλόσταυρους . Το χάρισμα του ήταν πολύ δουλευτής και αγαπούσε τα κοπέλια μα όλα τα κοπέλια του κόσμου . Τους ράβδιζε πολλές φορές και την καραμελιά . Πραγματικό δέντρο (μηλιά) που πάνω του κρεμούσε καραμέλες και τις ράβδιζε των κοπελιών (Μακάρια η μνήμη σου)
Το πρωί ας το πούμε έτσι με ξύπνησε η φωνή του . Σήκω ήβγαλε ο ήλιος κέρατα και εσύ κοιμάσαι ακόμη σε λίγο θα κινήσει ο αέρας . Να πας να αμολάρεις τους Μύλους και να τους βάλεις νερό αν το έχουνε χάσει . Να κάτσεις να ποτίσεις και στη μια πάντα και στην άλλη .
-Ντα εποθερίσαμε .
Να ταν και άλλο.... το φεγγάρι βγήκε νωρίς και τελειώσαμε.
Πάλευγε εδά εσύ ..έτσα ανθρώπους και τόπους . People and places
Οι τόποι της καρδιάς μας .

Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024



Λαθρεπιβάτες του μυαλού.


Θυμάμαι στην Τζακάρτα ένα δείλι
που δόκιμος είμουνα πριν χρόνια
μου έδωσες τα δροσερά σου χείλη
στην βαρκα κάτω απ' τα καπόνια.
Μετά σαλπάραμε και πιάσαμε την ρότα
στης συλλογής τον κάβο εγώ λαθρεπιβάτης
μιας σκοτεινής ζωής μου άναψαν τα φώτα
τo όνειρo μαζί σου θα μου γίνει εφιάλτης.
Όταν το κύμα με κτυπούσε μανιασμένο
και του ουρανού το μπλε γινόταν μολυβένιο
βαθιά στ' όνειρο σε είχα σφαλισμένο
που τότε πρωτάρης είμουνα και ανέγνιο
Στη λάβρα τη ζεστή της Γκάνας κάποιο βράδυ
σε μια καλύβα τροπική της φύσης σαν γουρούνι
η Γκλάντις αραπίνα μου έδινε καυτό το χάδι
έφυγα ερωτευμένος ξανα μέχρι το μπούνι
Της συλλογής το κάβο πιάνω πάλι
την θέση τη δική σου παίρνει εκείνη
γυμνή με ορτανσίες στο μαύρο της κεφάλι
εσένα πρώτη, αγάπη λαθρεπιβάτη αφήνει.
καπετά Γιάννης (καραμέλος)



Παρασκευή 14 Ιουνίου 2024

 Θα αλλάξω κάποτε και εγώ σαν του ουρανού το χρώμα

από μαβί και γαλανό μαύρο ξαστεριασμένο
όπως της γης το χώμα
που δέχεται βροχή πάντα θα περιμένω
σαν κάρβουνο αναμένω
στο διάβα του αιώνα
να σου θυμίσω πως μπορώ να γίνω όπως εσύ.
Την μια παπούτσια με τα μπλε την άλλη σαγιονάρες
μπλούζα λαδιές σταγόνες..
καλτσάκια αλλοπρόσαλλα να κρύβουν τις λαχτάρες
και θα περνούν αιώνες
για να είμαι πάντα εδώ
υπάρχουν και γοργόνες
μόνο για σένα να ρωτώ.
Το ξέρω μου έδωσες πολλά
μη βαρεθείς ακόμα
είμαι τρελός σαν ποιητής
και σε φιλώ στο στόμα
μη χάσω εγώ το όνειρο
και εσύ το κάθε τις.
καπετα-Γιάννης (καραμελος)

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2024

 καυσωνας και το μυαλο αραιώνει

φιρί φιρί το πάν για πόλεμο κινάν
Μας καταδίκασαν οι ξένοι να υπακούμε
μα στα παλιά δεν θέλω να γυρίσω
ούτε που θέλω να τα ακούσω και αρνούμε
με συμφωνίες να τα βρώ να ζήσω.
Έταξαν ελπίδες και άρχισα να κάνω
μα πάλι στο περιθώριο ειμαι αφημένος
τρέχω να σωθώ μα δεν προφτάνω
γιατί να φοβηθώ ο καταδικασμένος
Το χέρι να του κοπεί όποιος το υπογράψει
τον Ελληνα στη συφορά να σύρει
γεννιές αγένητες με υπογραφή να θάψει
Λαό τον πιο περίφανο να κάνει χαρακίρι .
καλή δροσιά
καραμέλος.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

            απόμαχοι Ναυτικοί

Καράβια ταξιδεύουνε στου ονείρου των την πλάνη
μές σε γαλάζιες θάλασσες πορείες έχουν πάρει
τ' άστρα παίζουν πάνω τους και ο ουρανός ταβάνι
στη πρύμνη να ακολουθούν οι πελαγίσιοι γλάροι.
Ένας δυο γέροι ναυτικοί δηλώνουν νέτα σκέτα
να σκέπτονται την θάλασσα καθόλου δε σωπαίνουν
ανάβουν τα τσιμπούκια τους και βγάζουν τα κασκέτα
ποιος ξέρει με τι θύμισες κοιμούνται και μωραίνουν.
Μήπως οι μαύρες πίκρες τους στο στόμα ανεβαίνουν
και όλο μιλούν ψιθυριστά και αναπολούν τις μπάρες
κοπέλες λιγερόκορμες με νάζια να προσμένουν
μα τώρα η ζάλη του πιοτού στο νου τους δίνει χάρες .
Πολλά λιμάνια βρώμικα οι μνήμες ταξιδεύουν
αγάπες που λησμόνησαν και έφθειρε ο χρόνος
στου απόμαχου τον καφενέ την πλήξη συνοδεύουν
και ιστορούν ε τα παλιά και τους περνά ο πόνος .
Να γνώριζαν τα πλοία τους ακόμα αν τραβερσάρουν
τους φάρους με αναλαμπές μήπως ακόμα ανάβουν
καράβια καλοτάξιδα να δουν πως κουπαστάρουν
και η πλήξη με την μοναξιά ακόμα αν μπαρκάρουν.
Να είναι ίδιες θάλασσες που τους είχαν μαγέψει
κι άκουνε το τραγούδι των στη άγρυπνη των σκέψη.
καπετα - Γιάννης (καραμέλος)

Κυριακή 9 Ιουνίου 2024

 Η Α ν έ μ η

Λίγες στροφές ακόμα η ανέμη του χρόνου
Μας έγνεσε η ζωή μια τούφα μαλλιά
μια τουλούπα γίναμε στη ρόκα της
το αδράχτι σβούρα μας έκλωσε.
Χοντρά, λεπτά, νήματα στο τυλιγάδι
μας πέρασε στην ανέμη του χρόνου
λίγε ακόμα στροφές
γεμίζουμε το μασούρι μας
ο αργαλειός, θάνατος, έτοιμος περιμένει.
Μια κουρελού για το σαλόνι
κανένας δεν θα πατήσει πια
Κάποτε , ένας αρχάγγελος Έρωτας
έπαιζε πάνω της ζωγραφίζοντας,
με την ανταύγεια της φλόγας του τζακιού
γλώσσες ερωτικές .
Λίγες ακόμα στροφές
γυρνά η ανέμη της ζωής
Θαλασσινό μαντήλι στη δύση
αέρας δε φουσκώνει τα πανιά
ξυλάρμενα τα καΐκια.
Η Γοργόνα δεν ρωτά πια για το Μεγαλέξανδρο
Ορφάνεψαν τα νερά του πόντου
Τερμάτισαν τα ταξίδια μας
Τώρα βηματάκια σιγανά-σιγανά
με παντοφλίτσες μη σκουντουφλήσομε.
Καλή Κυριακή φίλοι μου η μαντινάδα της ημέρας ...
Γίναμε χώρα τροπική μια βρέχει και μια λιάζει
με όλα αυτά που κάνουνε κανένα δεν τον γνιάζει

 Καλή Μέρα,

Εκείνο το <<όλβιος εστί όστις της Ιστορίας έσχεν μάθησην>>το γνωρίζομαι όλοι.
Βλέπω τον ποταμό . Στέκομαι στην όχθη του και αναρωτώμαι. Βρίσκομαι στην σωστή πλευρά . Πολλά τα ερωτηματικά. Όποιος δεν διερωτάται δυό τινά μπορεί να συμβαίνουν ή στραβός ειναι ή δεν θέλει.
Ακολουθώ την ιστορία του έθνους μου . Παρατηρώ ότι πάντα οι πολιτικοί μας βάζουν απ' την σωστή πλευρά κατά την γνώμη των . Για να μην τραβήξω σε μάκρος το παρελθόν ας αρκεστώ στο πρόσφατο μόνο.
Από την σωστή πλευρά της Ιστορίας είμαστε όταν χάσαμε την Μικρασία. Από την ίδια πλευρά και χάσαμε την Κύπρο, στην ίδια στα Ίμια ομοίως και την Μακεδονία.
Από την ίδια πλευρά είμαστε και τώρα που δεν ξέρω ο ποταμός που θα μας βγάλει. Παρακιουκιουρίζεται Για νησιά , για Αιγαίο για Θράκη .
Μωρέ Ελληνα φωτισμένε μέχρι ποτε θα τρως τις σάρκες σου.
Ψηφίστε μας και θα δείτε τι θα πάθεται. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω Στη θαλασσα πάει . Για πνιγμό μας πάναι. Αμήν
\