Λαθρεπιβάτες του μυαλού.
Θυμάμαι στην Τζακάρτα ένα δείλι
που δόκιμος είμουνα πριν χρόνια
μου έδωσες τα δροσερά σου χείλη
Μετά σαλπάραμε και πιάσαμε την ρότα
στης συλλογής τον κάβο εγώ λαθρεπιβάτης
μιας σκοτεινής ζωής μου άναψαν τα φώτα
τo όνειρo μαζί σου θα μου γίνει εφιάλτης.
Όταν το κύμα με κτυπούσε μανιασμένο
και του ουρανού το μπλε γινόταν μολυβένιο
βαθιά στ' όνειρο σε είχα σφαλισμένο
που τότε πρωτάρης είμουνα και ανέγνιο
Στη λάβρα τη ζεστή της Γκάνας κάποιο βράδυ
σε μια καλύβα τροπική της φύσης σαν γουρούνι
η Γκλάντις αραπίνα μου έδινε καυτό το χάδι
έφυγα ερωτευμένος ξανα μέχρι το μπούνι
Της συλλογής το κάβο πιάνω πάλι
την θέση τη δική σου παίρνει εκείνη
γυμνή με ορτανσίες στο μαύρο της κεφάλι
εσένα πρώτη, αγάπη λαθρεπιβάτη αφήνει.
καπετά Γιάννης (καραμέλος)