Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024



Λαθρεπιβάτες του μυαλού.


Θυμάμαι στην Τζακάρτα ένα δείλι
που δόκιμος είμουνα πριν χρόνια
μου έδωσες τα δροσερά σου χείλη
στην βαρκα κάτω απ' τα καπόνια.
Μετά σαλπάραμε και πιάσαμε την ρότα
στης συλλογής τον κάβο εγώ λαθρεπιβάτης
μιας σκοτεινής ζωής μου άναψαν τα φώτα
τo όνειρo μαζί σου θα μου γίνει εφιάλτης.
Όταν το κύμα με κτυπούσε μανιασμένο
και του ουρανού το μπλε γινόταν μολυβένιο
βαθιά στ' όνειρο σε είχα σφαλισμένο
που τότε πρωτάρης είμουνα και ανέγνιο
Στη λάβρα τη ζεστή της Γκάνας κάποιο βράδυ
σε μια καλύβα τροπική της φύσης σαν γουρούνι
η Γκλάντις αραπίνα μου έδινε καυτό το χάδι
έφυγα ερωτευμένος ξανα μέχρι το μπούνι
Της συλλογής το κάβο πιάνω πάλι
την θέση τη δική σου παίρνει εκείνη
γυμνή με ορτανσίες στο μαύρο της κεφάλι
εσένα πρώτη, αγάπη λαθρεπιβάτη αφήνει.
καπετά Γιάννης (καραμέλος)



Παρασκευή 14 Ιουνίου 2024

 Θα αλλάξω κάποτε και εγώ σαν του ουρανού το χρώμα

από μαβί και γαλανό μαύρο ξαστεριασμένο
όπως της γης το χώμα
που δέχεται βροχή πάντα θα περιμένω
σαν κάρβουνο αναμένω
στο διάβα του αιώνα
να σου θυμίσω πως μπορώ να γίνω όπως εσύ.
Την μια παπούτσια με τα μπλε την άλλη σαγιονάρες
μπλούζα λαδιές σταγόνες..
καλτσάκια αλλοπρόσαλλα να κρύβουν τις λαχτάρες
και θα περνούν αιώνες
για να είμαι πάντα εδώ
υπάρχουν και γοργόνες
μόνο για σένα να ρωτώ.
Το ξέρω μου έδωσες πολλά
μη βαρεθείς ακόμα
είμαι τρελός σαν ποιητής
και σε φιλώ στο στόμα
μη χάσω εγώ το όνειρο
και εσύ το κάθε τις.
καπετα-Γιάννης (καραμελος)

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2024

 καυσωνας και το μυαλο αραιώνει

φιρί φιρί το πάν για πόλεμο κινάν
Μας καταδίκασαν οι ξένοι να υπακούμε
μα στα παλιά δεν θέλω να γυρίσω
ούτε που θέλω να τα ακούσω και αρνούμε
με συμφωνίες να τα βρώ να ζήσω.
Έταξαν ελπίδες και άρχισα να κάνω
μα πάλι στο περιθώριο ειμαι αφημένος
τρέχω να σωθώ μα δεν προφτάνω
γιατί να φοβηθώ ο καταδικασμένος
Το χέρι να του κοπεί όποιος το υπογράψει
τον Ελληνα στη συφορά να σύρει
γεννιές αγένητες με υπογραφή να θάψει
Λαό τον πιο περίφανο να κάνει χαρακίρι .
καλή δροσιά
καραμέλος.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

            απόμαχοι Ναυτικοί

Καράβια ταξιδεύουνε στου ονείρου των την πλάνη
μές σε γαλάζιες θάλασσες πορείες έχουν πάρει
τ' άστρα παίζουν πάνω τους και ο ουρανός ταβάνι
στη πρύμνη να ακολουθούν οι πελαγίσιοι γλάροι.
Ένας δυο γέροι ναυτικοί δηλώνουν νέτα σκέτα
να σκέπτονται την θάλασσα καθόλου δε σωπαίνουν
ανάβουν τα τσιμπούκια τους και βγάζουν τα κασκέτα
ποιος ξέρει με τι θύμισες κοιμούνται και μωραίνουν.
Μήπως οι μαύρες πίκρες τους στο στόμα ανεβαίνουν
και όλο μιλούν ψιθυριστά και αναπολούν τις μπάρες
κοπέλες λιγερόκορμες με νάζια να προσμένουν
μα τώρα η ζάλη του πιοτού στο νου τους δίνει χάρες .
Πολλά λιμάνια βρώμικα οι μνήμες ταξιδεύουν
αγάπες που λησμόνησαν και έφθειρε ο χρόνος
στου απόμαχου τον καφενέ την πλήξη συνοδεύουν
και ιστορούν ε τα παλιά και τους περνά ο πόνος .
Να γνώριζαν τα πλοία τους ακόμα αν τραβερσάρουν
τους φάρους με αναλαμπές μήπως ακόμα ανάβουν
καράβια καλοτάξιδα να δουν πως κουπαστάρουν
και η πλήξη με την μοναξιά ακόμα αν μπαρκάρουν.
Να είναι ίδιες θάλασσες που τους είχαν μαγέψει
κι άκουνε το τραγούδι των στη άγρυπνη των σκέψη.
καπετα - Γιάννης (καραμέλος)

Κυριακή 9 Ιουνίου 2024

 Η Α ν έ μ η

Λίγες στροφές ακόμα η ανέμη του χρόνου
Μας έγνεσε η ζωή μια τούφα μαλλιά
μια τουλούπα γίναμε στη ρόκα της
το αδράχτι σβούρα μας έκλωσε.
Χοντρά, λεπτά, νήματα στο τυλιγάδι
μας πέρασε στην ανέμη του χρόνου
λίγε ακόμα στροφές
γεμίζουμε το μασούρι μας
ο αργαλειός, θάνατος, έτοιμος περιμένει.
Μια κουρελού για το σαλόνι
κανένας δεν θα πατήσει πια
Κάποτε , ένας αρχάγγελος Έρωτας
έπαιζε πάνω της ζωγραφίζοντας,
με την ανταύγεια της φλόγας του τζακιού
γλώσσες ερωτικές .
Λίγες ακόμα στροφές
γυρνά η ανέμη της ζωής
Θαλασσινό μαντήλι στη δύση
αέρας δε φουσκώνει τα πανιά
ξυλάρμενα τα καΐκια.
Η Γοργόνα δεν ρωτά πια για το Μεγαλέξανδρο
Ορφάνεψαν τα νερά του πόντου
Τερμάτισαν τα ταξίδια μας
Τώρα βηματάκια σιγανά-σιγανά
με παντοφλίτσες μη σκουντουφλήσομε.
Καλή Κυριακή φίλοι μου η μαντινάδα της ημέρας ...
Γίναμε χώρα τροπική μια βρέχει και μια λιάζει
με όλα αυτά που κάνουνε κανένα δεν τον γνιάζει

 Καλή Μέρα,

Εκείνο το <<όλβιος εστί όστις της Ιστορίας έσχεν μάθησην>>το γνωρίζομαι όλοι.
Βλέπω τον ποταμό . Στέκομαι στην όχθη του και αναρωτώμαι. Βρίσκομαι στην σωστή πλευρά . Πολλά τα ερωτηματικά. Όποιος δεν διερωτάται δυό τινά μπορεί να συμβαίνουν ή στραβός ειναι ή δεν θέλει.
Ακολουθώ την ιστορία του έθνους μου . Παρατηρώ ότι πάντα οι πολιτικοί μας βάζουν απ' την σωστή πλευρά κατά την γνώμη των . Για να μην τραβήξω σε μάκρος το παρελθόν ας αρκεστώ στο πρόσφατο μόνο.
Από την σωστή πλευρά της Ιστορίας είμαστε όταν χάσαμε την Μικρασία. Από την ίδια πλευρά και χάσαμε την Κύπρο, στην ίδια στα Ίμια ομοίως και την Μακεδονία.
Από την ίδια πλευρά είμαστε και τώρα που δεν ξέρω ο ποταμός που θα μας βγάλει. Παρακιουκιουρίζεται Για νησιά , για Αιγαίο για Θράκη .
Μωρέ Ελληνα φωτισμένε μέχρι ποτε θα τρως τις σάρκες σου.
Ψηφίστε μας και θα δείτε τι θα πάθεται. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω Στη θαλασσα πάει . Για πνιγμό μας πάναι. Αμήν
\

Παρασκευή 24 Μαΐου 2024

 Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλαιοί.

Ο μουκατάς ο μουκαταζής και ο καμπανός
Παλαιότερα δεν υπήρχε εφορία για την είσπραξη φόρων του κράτους από τ’ αγροτικά προϊόντα κατάλοιπο της τουρκοκρατίας ήταν ο μουκατάς. Η είσπραξη δηλαδή φόρου από τα παραγόμενα προϊόντα 10% και την απόδοση μετά την εκποίηση αυτών εις την εφορία.
Αφορμή από τους εφοριακούς της Χαλκίδας που είχαν αναγάγει την τέχνη του μουκατατζή και συνελήφθησαν παρανομούντες εκβιάζοντας και παρέχοντας παράνομες υπηρεσίες για ίδιον όφελος
μοιάζουν με τους παλαιούς μουκατατζήδες .
Ο μουκαταζής ήταν άνθρωπος σοβαρός να είχε την εκτίμηση των χωριανών και την εμπιστοσύνη του κράτους . Φυσικά και έπρεπε να χαίρει την εκτίμηση της κυβέρνησης . Απαραίτητο εργαλείο δια την είσπραξη των φόρων ήταν ο καμπανός.
Ο καμπανός είχε βραχίονα μια μεταλλική τετράγωνη ράβδο χαραγμένη από την μια μεριά με υποδιαίρεση της οκάς από 1 οκά μέχρι 44 οκάδες για τα βαριά και από την άλλη από μια οκά μέχρι 25 οκάδες για τα ελαφρά με γάντζο για κάθε κατηγορία του βραχίονα. Μια αλυσίδα με γάντζο συμπλήρωναν τα σταθερά μέρη για ανύψωση των υπό ζύγιση προϊόντων. Επάνω στην ράβδο ευρίσκετο το βόλι σαν αντίβαρο το οποίο κινούμενο στο βραχίονα εκεί που ισορροπούσε προσδιόριζε το βάρος του ζυγιζόμενου προϊόντος. Σιγά σιγά που αλλάζουν τα πάντα οι καμπανοί έμειναν στα μουσεία και διακοσμητικά στους τοίχους ορισμένων κληρονόμων.
Το κράτος ήταν αδύνατο να διαθέσει τόσους πολλούς φοροεισπράκτορες σε κάθε χωριό και κάθε γειτονιά και έδινε σε φίλιους ανθρώπους που είχαν οικονομική άνεση την είσπραξη εσόδων προκαταβολικά και κατ εκτίμηση ενοικιάζοντας των την περισυλλογή των αγαθών . Ένα είδος υπενοικίαση το λεγόμενο <<πάχτωμα>>
Πολλές φορές συνέβαινε αν η συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές ο μουκαταζής ν’ αδυνατούσε να βγάλει τα έξοδα που είχε προκαταβάλει στην εφορία . Σε αυτές τις περιπτώσεις έμπαινε μέσα οικονομικά .
Το ακόλουθο δεκαπεντασύλλαβο αναφέρει το γεγονός << Βοηθήσετε με χωριανοί το μουκατά να δώσω και να με πάρει ο διάολος αν ε ξανά παχτώσω>>
Τώρα άλλαξε ο τρόπος που καταβάλλονται οι φόροι και ο πια μεγάλος μουκαταζής είναι το κράτος και τα μικρά μουκαταζάκια στήνουν συμμορίες καταλήστευσης.
Όλες οι αντιδράσεις:
Andreas Moissakis και Kostas Plakaki