ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟΠΟΙ
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2021
Κυριακή 27 Ιουνίου 2021
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
Το παρελθόν έχει δυνάμεις μαγικές και καταφέρνει να σε τραβά
προς το μέρος του. Όποια προσπάθεια και να κάνεις να ξεφύγεις , είναι μάταιη.
Όσο και να σε πληγώνουν τέτοια ταξίδια έχουν κάτι περίεργες δυνάμεις που καμιά
φορά σου δίνουν θετικά αποτελέσματα για τώρα και στο μέλλον.
Από το Rio Grande do Soule της
Αργεντινής αποπλεύσαμε με φορτίο 500,000 βαρελών πετρελαίου δια την Esmeralda
του Ισημερινού.
Κανονικά η πορεία μας
περνούσε από το πορθμό του Μagallianes. Η ναυτιλιακή
μας ανακοίνωσε ότι επειδή ο καιρός προβλεπόταν καλός
και δια την αποφυγή των εξόδων του
διάπλου μας προέτρεπε να περάσουμε ανοικτά από το Cape Horn.
‘Όλα έβαιναν καλώς , παραπλέαμε την Terra del Fuego
(γη του πυρός) με Νότιο- Ανατολικό άνεμο ελαφρύ, χαρά θεού και ήρεμη μαγεύτρα
θάλασσα που έλεγα ότι μπορούσες να την κόψεις σαν γιαούρτη. Το ίδιο απόγευμα ένα
περίεργο συναίσθημα ανησυχίας και μια δυσφορία που λίγες φορές είχα
νοιώσει έτσι.
Περασμένα μεσάνυχτα
θα περνούσαμε το ακρωτήριο Χόρνο .Το Cape Horn ήταν
το νοτιότερο άκρο της Νοτίου Αμερικής και
του κόσμου . Πήρε το όνομα του από μια μικρή πόλη της Ολλανδίας Με τις σχετικές οδηγίες στον αξιωματικό
φυλακής για την προσοχή του, την αλλαγή του καιρού του αέρα και την προσοχή στα ναυτιλιακά
όργανα πήγαμε για ύπνο .
Δεν μας είχε
καλό-αγκαλιάσει ο Μορφέας ένας δυνατός γδούπος και το καράβι άρχισε να
τραντάζεται πάνω κάτω. Η πρώτη σκέψη , <<Παναγία μου τρακάραμε,
βουλιάζομαι>> και πανικός τα
σωσίβια και στην γέφυρα του πλοίου όλοι.
Μόλις είχαμε αφήσει
το κάβο Χορν. Ο άνεμος έγινε βορειοδυτικός
από ισχυρός , σε σφοδρό έως πολύ θυελλώδης και παράφορος. Ένας πουνέντες που σε πονεί και που σε
σφάζει. Βρισκόμαστε σε μια από τις πιο φουρτουνιασμένες θάλασσες του κόσμου σε
σκληρό και αδυσώπητο περιβάλλον
Ο ένας μετά τον άλλον ένας- ένας τα μέλη του
Πληρώματος μαζεύτηκαν όλοι στη Γέφυρα με τα σωσίβια περασμένα στην μέση . Οι
ναυτικοί πολλές φορές δεν μοιάζουν γενναίοι, είναι γενναίοι απέναντι στον
θυελλώδη άνεμο, που ανελέητος παγώνει το αίμα στις φλέβες.
Μειώσαμε τις στροφές της Μηχανής, γυρνώντας το Βαπόρι δυτικότερα.
Η πλώρη του Βαποριού υψώνονταν στον
Ουρανό για να χαθεί μετά στις χαράδρες των Κυμάτων.
Κάθε στιγμή απ' την ανύψωση στη
ταπείνωση κόντρα στην παντοδύναμη θάλασσα κρατούσε μια αιωνιότητα, το δικό μας
αδυσώπητο χρόνο που έφερνε ολοένα και πιο κοντά το θάνατο σ' αυτό το πέλαγος
δακρύων...!
Στην κοσμοχαλασιά ακούγονταν οι τριγμοί απ'
τις πύλες του Άδη, με την σκιά του Χάροντα βαρκάρη εκεί κοντά να περιμένει να
μας μεταφέρει στον άλλο κόσμο...!
Αγκομαχητό και σύρσιμο απ' τους τριγμούς των αρμών του
καραβιού, μια σειρήνα επιθανάτιου ρόγχου πριν τον ίδιο το θάνατο.
Πριν η ζωή μας γίνει παρελθόν, χωρίς
ωδές και παιάνες, χωρίς επικήδειους και χωρίς κάτι να επισκιάζει την ένδοξη
στιγμή ενός Θαλασσινού, στον χαμό του στην Νότια θάλασσα...!
Κανείς δεν βρεθεί να πει κάτι για
μας, να κάνει μια αναφορά, να γράψει κάτι κάπου, κανένα δάκρυ από κανένα, ούτε
και πολύ θ’ απασχολήσει ένα Ναυάγιο ακόμη απ' τα πολλά στην Ναυτική Ιστορία του
πλανήτη...!
Τα πρόσωπα του πληρώματος σκυθρωπά να με κοιτάζουν παρακαλώντας νοερά <<καπετάνιε κάνε
κάτι.>> Ήμουν σίγουρος μέσα τους έκαναν χίλιες προσευχές στον Αλλάχ, στο
Βούδα και δυό χιλιάδες ταξίματα στον Αη-Νικόλα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω να δίνω
κουράγιο << το καράβι είναι γερό σκαρί θα τα βγάλουμε πέρα,>> μα η
καρδιά και η σκέψη έκανε τις ίδιες προσευχές με το πλήρωμα μου.
Ο Ναυτικός δεν θέλει απλά μια θάλασσα, αλλά ένα σύμπαν για να ταξιδέψει
με τον δικό του τρόπο, την δική του
ερημιά κάπου στο κόσμο. Με τη δική του αντίληψη για όλα όσα θα ήθελε να δει και
να ζήσει.
Μπορεί να θέλεις να γίνεις ναυτικός γιατί σε
παρασύρουν οι διηγήσεις, τα χρήματα και πολλές Ιστορίες για τόπους αλαργινούς αλλά
δεν θα γίνεις ποτέ αν δεν ταξιδέψεις στην βίαιη, άγρια θάλασσα του κάβο Χόρνο.
Ποιος ο λόγος να ταξιδεύουμε και ποιοι
είμαστε, αν δεν είμαστε εκεί στην Παταγονία, στα Μουσώνια του Ινδικού, στους τυφώνες
του Ειρηνικού, στις θύελλες και στις τοπικές
καταιγίδες των τροπικών, στους κυκλώνες του Ατλαντικού όπου ζυμώνεται ο ναυτικός Ταξιδευτής.
Δεν είμαστε ταξιδευτές για κάτι άλλο, αλλά γι'
αυτή την παράφορη μανιασμένη θάλασσα τον πόλεμο μαζί της και τη χαρά της νίκη
κάθε φορά.
Το Βαπόρι, οχυρό και τείχος κινούμενο με ψυχή και πνεύμα με μια ταχύτητα
μόλις δύο κόμβων κατάφερε μετά από πέντε μέρες να βγει νικητής . Το πλήρωμα και
εγώ σαν κοτόπουλα σε καρότσα φορτηγού αρχίσαμε
βρίσκουμε τα πατήματά μας.
Πορεία για την Εσμεράλδα το λιμάνι
της Αλεγκρίας και του πόθου. Εκεί η θερμοκρασία είναι στους 40 βαθμούς.
Με περισυλλογή μιλούσαμε για το
ταξίδι. Μα τώρα γελούσαμε, ονειρευόμαστε, ελπίζαμε, την κάθε στιγμή που θα
ζούσαμε στο λιμάνι της χαράς. Η καρδιά θα έβρισκε θρόνο της στην αγκαλιά της Εσμεράλδας. Εκεί
λησμονούνται τα ταξίματα στον Άγιο οι προσευχές και παρακλήσεις.
Η θάλασσα του Νότου θα
είναι πάντα εκεί, αδυσώπητη και σκληρή για να μας θυμίζει την πραγματικότητα
στους Θαλασσίους δρόμους.
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2021
μίλα λοιπόν
Καλημέρα , είχαμε δεν είχαμε , πάρτε και εσείς ένα κόκκινο να κάτσετε καλά.