Καλημέρα από εδώ καλημέρα και από εκεί .
Γύρο –γύρο στροβιλίζει ο νους μου σαν του Μανουσέλη τον μύλο.
Σαν πιάσει το μελτέμι πεταρίζει και το νερό το βγάζει λαρουγκιές- λαρουγκιές .Έτσι
έρχονται διάφορα στο παντέρημο τσερβέλο μου . Κουζουλό είναι ότι θέλει λέει.
Είμαστε λέει εγκλωβισμένοι . Θα σας πω μια ιστορία .
Είναι πέρα για πέρα αληθινή για τους εκπληκτικούς εκείνους που πιστεύουν ότι
όλα θα πάνε καλά . Αμ δε. Ένας τρόπος μόνο υπάρχει.
Σ’ ένα ορεινό χωριό τότε που οι συγκοινωνία γινόταν μόνο
με τα υποζύγια είχε πανδρευτεί μια
γυναίκα ένα στιβανά μουστακαλή άντρακλα που μόνο με την θωριά του τα κορίτσια του χωριού ονειρευόταν να τους πετάξει
ένα γαρύφαλλο η μια κλωνιά βασιλικό. Μακάριζαν δε την γυναίκα του που θα ήταν ευτυχισμένη.
Πέρασε ο πρώτος χρόνος έφυγε δεύτερος από το κακό στο χειρότερο για την διαιώνιση
του είδους ας ήταν και θηλυκό. Με τις παραινέσεις των γιαγιάδων και των θειάδων
να λένε δε πας μωρέ παιδί μου στη γριά Μαρία που είναι στη άκρα του χωριού, να σου δώσει κανένα μαγιοβότανο μπας και
πιάσεις .
Μια και δύο τι να κάνει η άμοιρη πάει στη ξεματιάστρα που
της δίνει ένα βοτάνι να το πίνει κάθε πρωί για ένα μήνα και αν όχι να πάει ξανά
να της δώσει άλλο.
Πέρασε ένας μήνας , πέρασαν δύο πέρασαν τρεις… στα δυο χρόνια ξαναπάει.
-Άκου να σου πω κόρη μου για να ελευθερωθείς τον άντρα
σου ν’ αλλάξεις.
Λέω δα εγώ. Μήπως πρέπει ν’ αλλάξουμε ρότα μπας και
απεγκλωβιστούμε .
Ένας εγκλωβισμένος .