ΚΑΚΏΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
Δεν πιστεύω στην γέννηση αφού δεν γεννήθηκες ποτέ
Δεν πιστεύω στην ανάσταση αφού δεν θα υπάρχω .
Δεν πιστεύω σε συντηρητικούς ευνούχους ένθεν και ένθεν
που χρόνια τώρα καπηλεύονται την εξουσία.
Βλέπω την κακοποίηση μου και τον μαρασμό μου
Αξιολύπητη νεκρή κοινωνία σε απεχθάνομαι.
Δεν υπάρχει προορισμός μόνο χάος σε διαδρομές ασχημάτιστες
Χώρα χωρίς μέλλον σαν ένα τραγούδι κωφαλάλων.
Μαχαιρώνονται καθημερνά πολίτες με δάκτυλα ετοιμόρροπα
δεν μιλάμε από φόβο γιατί έρχεται η σειρά μας, κρυφτείτε.
Ο χρόνος βελονιάζει τα κρίματα και ο σπαραγμός νωθρός
ανήμποροι κυβερνήτες ευνουχισμένων ημερών.
Θρύψαλα οι καρδιές, ψίχουλα σε κοινωνία λιμοκτονούσα
Η μήτρα μας μόνο νεκρούς θα γεννά πλέον
Λαός κουρσεμένος διχασμένος ναυάγιο πεταμένο στην ξέρα
περιμένει το προδιαγεγραμμένο το αναπόφευκτο.
Νομίζεται ότι θα υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ανθρώπους.
Είναι νόμιμο έχουμε το ακαταδίωκτο και τι με αυτό ;
ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΣΤΕ για έγκλημα κατά της ανθρώπινης γενιάς.
ΚΑΡΑΜΈΛΟς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου