Μὴ νικᾶσθαι ὑφ' ὑετοῦ.
Μὴ μὲν νικᾶσθαι ὑφ' ὑετοῦ, μηδὲ δὴ ὑπ' ἀνέμου.
Μή τοι ἠττᾶσθαι χίονος, μηδὲ καύσωνος θέρους.
Εὔρωστος μὲν τῷ σώματι, ὀρέξεις δ’ οὔπω ἔχων,
οὐδέποτ' ὀργιζόμενος, γηθόσυνος διαμένων,
φακῇ δ'ολίγῃ τρέφεσθαι ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν,
λαχάνοις μέντοι οὐ πολλοῖς, ὀλίγῳ δ' ὀξελαίῳ,
εἴκειν τε καὶ ἀκολουθεῖν πᾶσι τοῖς γινομένοις,
πάθη οὐ φέρων οὐδὲ ἔν, μηδενὸς δὲ λαθέσθαι.
και ἐν οικήματι ἐνδημεῖν, τέγος ἔχον ἀχύρμιον,
ὑπὸ σκιᾷ πευκεδανῇ, ἐν μέσῳ τοῦ λειμῶνος.
Εἰ παῖς τις πρὸς ἀνατολαῖς νοσεῖ, κηδήσομαι ἐκείνου.
Εἰ δ’ ἔστι μήτηρ πρὸς δυσμαῖς καταπεπονημένη,
ἐκείνης τὸν ἀσκὸν λαβὼν, περίμεστον ὀρύζης
οἴσω ἐπ' ὤμοις τοῖς ἐμοῖς καὶ οὕτω κείνῃ ἀρήξω.
Εἰ δὲ πρὸς νότον ἄνθρωπος τελευτᾷ τὸν αἰῶνα,
ὀδεύσω χθόνα πρὸς αὐτὸν παραμυθίαν δώσων,
δείξω δ’ αὐτὸν οὐκ ἔχοντα αἰτίαν τοῦ φοβεῖσθαι.
Πρὸς δὲ τοὺς πρὸς βορρᾶν ἐρίζοντας ἀλόγως,
λέξω ὡς εὔκαιρόν ἐστι τὸ παύεσθαι ἐρίζειν.
Δάκρυσι δὲ συμπείσομαι αὐχμὸς ἐὰν προσπέσῃ,
περιπατῶν φιλάλληλος ἐν ψύχεσι τοῦ θέρους.
Οὐ μέλει μοι ἐάν τινες καλῶσι με ἀχρεῖον,
πότερον ἤν με μέμφωνται ἢ αἰνῶσιν, οὐ διαφέρει.
Τόδε γὰρ τέλος ἔστι μοι· τοῖος ἀνὴρ γενέσθαι.
————-
Ανίκητος στη Βροχή
Να μη νικιέμαι απ’ τη βροχή, ούτε απ’ τους ανέμους,
στην παγωνιά αήττητος, στον καύσωνα το ίδιο,
χωρίς ποθούμενα η ψυχή, γερό να ‘ναι το σώμα,
χωρίς οργή, χαρούμενος, πάντα χαμογελώντας.
Ας είναι το φαΐ φακές, μισή οκά τη μέρα,
με λιγοστά λαχανικά, λαδόξειδο από πάνω,
βλέποντας και ακούγοντας όλα όσα συμβαίνουν.
δίχως την αναστάτωση, δίχως να λησμονάω,
και στο λιβάδι το χλωρό, στη σκιά του πευκοδάσους,
να έχω το καλύβι μου με στέγη αχυρένια.
Στου ήλιου την Ανατολή παιδί σαν αρρωσταίνει,
να βρίσκομαι στο πλάι του, ώστε να το φροντίσω
Σαν δω στη Δύση να περνά μητέρα κουρασμένη,
τον σάκο με το ρύζι της να πάω να κουβαλήσω
Και τον ετοιμοθάνατο που ξεψυχά στον Νότο,
να επισκεφτώ και να του πω «δεν έχεις να φοβάσαι».
Και σε όσους πάλι στον Βορρά μαλώνουν δίχως λόγο,
να πάω εκεί για να τους πω «φτάνουν πια οι καβγάδες»
Να συμπονώ με δάκρυα, αν πέσει ξηρασία,
να περπατώ αλληλέγγυος τα κρύα καλοκαίρια,
και αν με λένε άχρηστο, εμένα δεν με νοιάζει,
ούτε να με φιλοφρονούν, ούτε και να με ψέγουν.
Γιατί άνθρωπος τέτοιας λογής έχω σκοπό να γίνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου